Δρόμος

Η «Le Monde» δεν είναι καμιά ακροδεξιά εφημερίδα, ακόμη και για τα γούστα του πιο ακροαριστερού δικαιωματιστή. Στις 19 Νοεμβρίου όμως η καλή εφημερίδα δημοσίευσε ένα δισέλιδο ρεπορτάζ για τη μεταναστευτική κρίση στα σύνορα της Πολωνίας και της Λευκορωσίας.

Ο τίτλος είναι:

«Οι ιρακινοί Κούρδοι διηγούνται τον εφιάλτη τους. Στριμωγμένοι ανάμεσα στις λευκορωσικές και πολωνικές δυνάμεις  ασφαλείας».

Ιρακινοί Κούρδοι; Μπα; Και πώς βρέθηκαν οι Κούρδοι από το Ιράκ στη Λευκορωσία; Πώς διέσχισαν καμιά δεκαριά χώρες και μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα;

Κι άλλωστε γιατί έφυγαν από τα σπίτια τους; Ποιος τους διώκει; Και ποιος τους απειλεί;

Στο Ιράκ πόλεμος δεν γίνεται. Κι εκεί υπάρχει άλλωστε (εδώ και πάνω από μια δεκαετία) ένα αυτόνομο Κουρδικό κράτος, αναγνωρισμένο από τον ΟΗΕ, που μπορεί να υποδεχτεί τους κούρδους ομοεθνείς.

Γιατί να τρέχουν οι άνθρωποι στο Μινσκ;

Το μυστήριο λύνεται στη συνέχεια του ρεπορτάζ.

Ενας Κούρδος δηλώνει καταρχήν ότι φοβούνται την επιστροφή στη χώρα τους διότι «έχει διεφθαρμένο καθεστώς».

Αν όμως η «διαφθορά του καθεστώτος» αποτελεί λόγο ξεριζώματος, ξέρω καμιά εκατοστή καθεστώτα που θα είχαν ξεμείνει από κατοίκους.

Αλλωστε κι εμείς έχουμε τον ΣΥΡΙΖΑ που καταγγέλλει τρία σκάνδαλα την ημέρα, αλλά δεν πήραν τους δρόμους να τους μαζεύουμε από την Ποντλάνσκα.

Τελικά μια 27χρονη μητέρα καταλήγει με ειλικρίνεια στο προφανές.

«Δεν έπρεπε να εμπιστευτούμε τους διακινητές στο Κουρδιστάν που μας έλεγαν ότι όλα είναι εύκολα!».

Με άλλα λόγια, οι άνθρωποι δεν είναι θύματα διώξεων, ούτε πολέμων, ούτε καθεστώτων. Είναι θύματα διακινητών.

Τέλος περιγραφής. Και την επόμενη φορά που θα ακούσω για «διωκόμενους ικέτες», θα ανασύρω όλα τα ανέκδοτα με ξανθιές που ξέρω.

Στην Πολωνία (όπως προηγουμένως στην Ελλάδα) οι άνθρωποι έπαθαν και κατάλαβαν ότι το Μεταναστευτικό δεν είναι ζήτημα ανθρωπισμού.

Αλλά ζήτημα εθνικής κυριαρχίας και εθνικής ασφάλειας.

Καλώς ή κακώς, καμία Πολωνία και καμία Ελλάδα δεν είναι υποχρεωμένη να δέχεται τον κάθε κάτοικο του Αρμπίλ που δεν γουστάρει το καθεστώς ή τον γείτονά του.

Υπάρχουν βεβαίως και οι πονηροί. Που βαφτίζουν «ανθρωπιστική κρίση» κάτι που δεν είναι παρά μια ελεγχόμενη ή ανεξέλεγκτη μετακίνηση πληθυσμών.

Και τη βαφτίζουν φυσικά με το αζημίωτο. Είτε για να στήσουν μια πολιτική αντιπαράθεση με κάποια «ακροδεξιά», είτε για να βγάλουν το κατιτίς τους.

Ούτως ή άλλως, ο «επαγγελματικός ανθρωπισμός» μοιάζει πολύ με τη δημοσιογραφία που τον αποθεώνει.

Είναι ένας δρόμος που οδηγεί παντού, αρκεί να τον εγκαταλείψεις εγκαίρως. Δηλαδή, πριν σε πάρουν χαμπάρι.