Το Brexit και ο διχασμός των Τόρις

Πριν από δύο χρόνια εξελέγησαν 107 νέοι βουλευτές των Συντηρητικών. Οι απόψεις τους και οι περιοχές που εκπροσωπούν έχουν αρχίσει να επιδρούν με συναρπαστικό τρόπο στις πολιτικές των Τόρις. Μέχρι το δημοψήφισμα για το Brexit, το Συντηρητικό Κόμμα έτεινε να αντιμετωπίζεται ως η διαρκής φωνή των κομητειών και των προαστίων που μιλούσε εξ ονόματος και προς εκείνους που είτε ήταν πλούσιοι και ευκατάστατοι είτε ανήκαν στα εκατομμύρια όσων επεδίωκαν να γίνουν σαν τους πρώτους. Στο παρελθόν, μάλιστα, όταν το κόμμα διεύρυνε το ακροατήριό του, το έκανε προσφέροντας στους ανθρώπους ατομική πρόοδο, και όχι οικονομικό παρεμβατισμό. Σε αυτό το πλαίσιο, εάν οι άνθρωποι που βρίσκονταν στην ηγεσία του κόμματος έβγαζαν χρήματα με δίκαιο ή άδικο τρόπο, απλώς βίωναν το όνειρο που πρόσφεραν στο ευρύτερο εκλογικό σώμα.

Τελικά, όμως, συνέβη κάτι πολύ ενδιαφέρον. Αρχής γενομένης περίπου το 2012 και μέχρι σήμερα, σε απάντηση στην αποδυνάμωση των δεσμών των Εργατικών με ένα τμήμα του παραδοσιακού εκλογικού του πυρήνα, ορισμένοι καιροσκόποι Συντηρητικοί έριξαν την ιδέα οι Τόρις να μετατραπούν σε ένα είδος νέου «εργατικού κόμματος» και υιοθέτησαν εκ νέου την ιδέα της ύπαρξης ενός ενεργού κράτους. Τίποτε από αυτά, βεβαίως, δεν μετουσιώθηκε ποτέ σε κάτι σταθερό. Ομως, όταν το Brexit διέρρηξε τις πολιτικές γραμμές και έδρες στην αποκαλούμενη κόκκινη ζώνη πέρασαν στους Τόρις, οι κάποτε αμυδρές ελπίδες το κόμμα να βρει υποστήριξη στον μεταβιομηχανικό Βορρά και τα Μίντλαντς ξαφνικά έγιναν πραγματικότητα.

Αυτή η τεράστια εκλογική μετατόπιση αντικατοπτρίστηκε στις υποσχέσεις του Μπόρις Τζόνσον περί «εξίσωσης» και στην προφανή του πίστη στην ισχύ της κυβέρνησης. Αντιστρόφως, όμως, επειδή οι πολιτικές του πρωθυπουργού είναι συναισθηματικές και βραχυπρόθεσμες, αλλά και εξαιτίας τόσο του προσωπικού του πλούτου και των δεσμών του με άλλους ανθρώπους του πλούτου, ίσως απέτυχε να συνειδητοποιήσει το προφανές: Οτι η πολιτική του κόκκινου τείχους θα απαιτούσε όντως μια σημαντική αλλαγή, όχι απλώς στα λόγια και την πολιτική, αλλά και στη συμπεριφορά των Τόρις. Τώρα απλώς βλέπουμε τα αποτελέσματα αυτής της αβλεψίας. Εάν στις παραδοσιακές έδρες των Τόρις πολλοί άνθρωποι έχουν αρχίσει ξαφνικά να αισθάνονται εχθρικά απέναντι στα συμφέροντα και την ηθική των βουλευτών, μπορείτε να φανταστείτε τι συμβαίνει στις νέες περιοχές που κατέκτησαν οι Τόρις, όπως το παλιό ανθρακωρυχείο του Ντέρμπισιρ.

Για την ώρα, τίποτα δεν έχει οδηγήσει σε έναν εσωκομματικό εμφύλιο. Ομως, φαίνεται πως υπάρχει ολοένα μεγαλύτερη αποξένωση ανάμεσα στους παλιούς και συχνά αυτάρεσκους βουλευτές, των οποίων οι έδρες βρίσκονται σε παραδοσιακές περιοχές των Τόρις και τους νεότερους συναδέλφους τους οι οποίοι διαθέτουν μια αυτοπεποίθηση προσαρμοσμένη στην εποχή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και συχνά ασκούν τη συντηρητική τους πολιτική σε περιοχές που εμφανίζουν μεγαλύτερες προκλήσεις.

Το γεγονός ότι στις τάξεις των πιο υψηλόβαθμων Συντηρητικών βουλευτών περιλαμβάνονται αρκετοί φανατικοί υποστηρικτές του Brexit δίνει στην ιστορία μια πιο ενδιαφέρουσα διάσταση. Οταν ένα κίνημα πυροδοτεί μια επανάσταση, οι απώλειές του εντοπίζονται κυρίως στα γηραιότερα μέλη του. Αυτό ενδέχεται να συμβεί και αυτή τη φορά: Η έξοδός μας από την ΕΕ έγινε υπό την καθοδήγηση των ηλικιακά μεγαλύτερων και πιο δεξιών Τόρις, όμως άνοιξε τον δρόμο σε μια νέα γενιά Συντηρητικών, οι αντιλήψεις πολλών εκ των οποίων για τη μετά-Brexit πολιτική του κόμματος διαφέρουν από τις δικές τους