Ωρα αποφάσεων για τη Δεξιά σε Γερμανία και Γαλλία

Φάση… ενδοσκόπησης και αναζήτησης πολιτικής και ιδεολογικής ταυτότητας διέρχονται τα δύο μεγαλύτερα κόμματα της παραδοσιακής ευρωπαϊκής Δεξιάς, τα οποία, σε μεγάλο βαθμό, κρίνουν και τους πολιτικούς συσχετισμούς στην ΕΕ. Πρόκειται, βεβαίως, για τους Χριστιανοδημοκράτες της Γερμανίας και για τους Ρεπουμπλικανούς της Γαλλίας, που βρίσκονται ταυτόχρονα και σε διαδικασία εκλογής της νέας ηγεσίας τους. Το μεν CDU προκειμένου να του αναθέσουν να διαχειριστεί τις αναταράξεις και τις δυσκολίες της μετά Μέρκελ εποχής, όπως και τις απαιτήσεις που συνεπάγεται η παρουσία του κόμματος στα έδρανα της αντιπολίτευσης μετά από 16 ολόκληρα χρόνια. Το δε LR για να δοκιμάσει την τύχη του στις επικείμενες προεδρικές εκλογές, που θα διεξαχθούν την άνοιξη του 2022, που έχει την κρυφή ελπίδα να είναι καλύτερη σε σύγκριση με το 2017, όταν ο Φρανσουά Φιγιόν είχε μείνει εκτός δεύτερου γύρου από τη Μαρίν Λεπέν, ενώ η βάση του κόμματος είχε διεμβολιστεί τόσο από την Ακροδεξιά όσο και από τον ανένταχτο και «φρέσκο» Εμανουέλ Μακρόν.

Τα πράγματα είναι, αναμφίβολα, πιο δύσκολα για τους Γάλλους. Κι αυτό διότι σε περίπτωση που χάσουν το τρένο για δεύτερη συνεχόμενη φορά (κάτι πάντως που μοιάζει ως το πιο πιθανό σενάριο, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις), τότε η ανάκαμψη θα φαντάζει ακόμη πιο δύσκολη και τα περασμένα μεγαλεία, των εποχών του στρατηγού Ντε Γκολ και του Βαλερί Ζισκάρ ντ’ Εστέν (όχι όμως και του Νικολά Σαρκοζί…) θα μοιάζουν ακόμη πιο μακρινά.

Οι Γερμανοί, από την πλευρά τους, έχουν αρκετά να διδαχθούν από την εμπειρία των όμορων πολιτικά και ιδεολογικά εταίρων τους, αξιολογώντας τη δική τους εμπειρία από την παρουσία στην αντιπολίτευση την προηγούμενη πενταετία. Και παράλληλα, να αποφασίζουν – κάτι που θα φανεί και από το πρόσωπο του νέου ηγέτη τους – εάν θα παραμείνουν στο Κέντρο, επιχειρώντας να το ξανακερδίσουν από τα τρία κόμματα του νέου κυβερνητικού συνασπισμού ή θα πραγματοποιήσουν στροφή προς το δεξιό άκρο, όπου υπάρχει επίσης πολυπληθές ακροατήριο.