Ουσία και όχι εντυπώσεις

ύντομες σκηνές, γραμμένες με τρόπο κοφτό και άμεσο. Χαρακτήρες που δεν αργούν να φανούν καθαρά. Σχέσεις που γεννιούνται στο τώρα ή που έχουν πίσω τους παρελθόν, κομμάτια ζωής μέσα σε ένα ρομαντικό σκηνικό. Ενας συνδυασμός ποίησης, τρυφερότητας και ωμής πραγματικότητας είναι αυτή η ιστορία αγάπης.

Ο γαλλοβρετανός συγγραφέας Αλεξίς Μιχαλίκ (Alexis Michalik, 1982), εκπρόσωπος μιας νεότερης ευρωπαϊκής καλλιτεχνικής γενιάς, είναι επίσης ηθοποιός, σεναριογράφος και σκηνοθέτης. Εχει υπογράψει διασκευές κορυφαίων θεατρικών έργων, όπως το σαιξπηρικό «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» ή ακόμα και την «Κάρμεν» του Μπιζέ. Την τελευταία δεκαετία άρχισε να γράφει τα δικά του έργα που βρήκαν μεγάλη ανταπόκριση από το κοινό και την κριτική. Στην επιτυχημένη του πορεία ήρθαν να προστεθούν και τα βραβεία Μολιέρ που έχουν αποσπάσει τα θεατρικά του. Ανάμεσά τους και «Μια ιστορία αγάπης» («Une histoire d’amour»), το έργο που ανέβηκε το 2020 στο Παρίσι, σε σκηνοθεσία του ίδιου του συγγραφέα, και τώρα παρουσιάζεται στη σκηνή του θεάτρου Ανεσις.

Ο έρωτας ανάμεσα σε δύο γυναίκες βρίσκεται στο επίκεντρο του έργου που ξεπερνά τα όρια μιας «ιστορίας αγάπης» και αποκτά τις διαστάσεις μιας «ιστορίας ζωής». Η Κάτια και η Ζιστίν ζουν έναν μεγάλο έρωτα, που, όπως συμβαίνει συνήθως, καταλήγει άδοξα. Και ας μοιάζει η σχέση τους στέρεη και ακλόνητη. Κι όμως, ο ραγδαίος τρόπος με τον οποίο εξελίχθηκε, οδηγώντας τη στρέιτ Ζιστίν στη συμβίωση με τη λεσβία Κάτια, μαζί με την επιθυμία απόκτησης παιδιού, έφερε τη μεγάλη ανατροπή. Λίγο πριν από τη γέννηση του μωρού – μητέρα είναι η Κάτια – η Ζιστίν θα φύγει, θα εξαφανιστεί, και θα χρειαστεί να περάσουν δώδεκα χρόνια για να συναντηθούν ξανά. Τότε η μία θα έχει οικογένεια (παντρεμένη με άνδρα και με παιδιά) και η άλλη θα είναι βαριά καρκινοπαθής και θα αναζητά κάποιον για την επιμέλεια της 12χρονης κόρης της.

ΓΕΛΙΟ ΚΑΙ ΔΑΚΡΥ. Ο Σίμος Κακάλας έστησε με τρόπο απλό, καθαρό, αφαιρετικό σχεδόν, το έργο του Μιχαλίκ, επιλέγοντας ένα λευκό σκηνικό με έπιπλα και αντικείμενα μακριά από κάθε ζεστασιά και οικειότητα. Σαν ένα πρώιμο κλείσιμο ματιού στην κατάληξη της υπόθεσης. Ωστόσο – κι εδώ είναι το ενδιαφέρον τόσο του έργου όσο και της δικής του σκηνοθετικής προσέγγισης – το τρυφερό στοιχείο που διακατέχει την ιστορία είναι αυτό που δρα καταλυτικά. Σαν μια τραμπάλα ανάμεσα στο δράμα και την κωμωδία, μην αφήνοντας το μελό να υπερκαλύψει τις μικρές ευαισθησίες, το έργο εναλλάσσει το γέλιο με το δάκρυ. Η παράλληλη ιστορία – με τον αδελφό της Κάτιας, που όσο προχωρά το έργο αποκτά δραματουργικό όγκο – λειτουργεί καθοριστικά. Τον ρόλο ερμηνεύει ο Σίμος Κακάλας, παίζοντας ανάμεσα στο συναίσθημα και τον κυνισμό. Ο έρωτάς του για την έγκυο γυναίκα του – η οποία σκοτώθηκε με το αυτοκίνητο που ο ίδιος οδηγούσε – προσδίδει μια σχεδόν μεταφυσική αύρα στην παράσταση.

Η Βίκυ Βολιώτη ενσωματώνει με λεπτομέρεια και λεπτότητα μια πληγωμένη ηρωίδα – τη λεσβία που φέρνει τη ζωή της τούμπα για έναν μεγάλο έρωτα. Η Ευδοκία Ρουμελιώτη ερμηνεύει την ορμητική αρχικά αλλά διστακτική τελικά Ζιστίν, που δεν αντέχει να φτάσει τα πράγματα στα άκρα.

Η Τζίνη Παπαδοπούλου είναι η νεκρή σύζυγος που κινείται στο φαντασιακό επίπεδο του έργου, κι αυτό το υπηρετεί εξαιρετικά. Η Στεφανία Ζώρα, στον ρόλο του 12χρονου κοριτσιού, διαθέτει αισιόδοξα στοιχεία για την υποκριτική πορεία της. Εργο με σύγχρονο θέμα και γλώσσα, φτιαγμένο με τα διαχρονικά υλικά του καλού θεάτρου, ανατρέπει τα στερεότυπα, πιάνοντας τα πράγματα από την ουσία και όχι από τις εντυπώσεις.