Η δυνατή φωνή μιας ευάλωτης γυναίκας

Το 2008 ήταν το «19», το 2011 το «21», το 2015 το «25» και φέτος ύστερα από έξι χρόνια απουσίας το «30». Ενδεχομένως το πλέον πολυαναμενόμενο άλμπουμ από καλλιτέχνη τα τελευταία χρόνια (η επανασύνδεση των ΑΒΒΑ είναι άλλη κατηγορία) και η βρετανή καλλιτέχνις δεν πρόδωσε την υπομονή μας.

Από το πρώτο της άλμπουμ η Αντέλ έκανε κάτι πολύ απλό. Ανοιξε την πόρτα των συναισθημάτων της στους ακροατές της, τους επέτρεψε να ρίξουν ματιές στον προσωπικό της κόσμο, παρουσιάζοντας σε αυτούς τα κύρια στάδια της ζωής της. Με το παρόν τέταρτο άλμπουμ της καριέρας της, αυτή η πόρτα της καρδιάς της άνοιξε διάπλατα. Εδωσε περισσότερη πρόσβαση από ποτέ, περιγράφοντας λεπτομερώς την πιο οδυνηρή στιγμή της ζωής της. Το διαζύγιό της. Και αυτό το έκανε με χάρη και ηρεμία.

Δημιούργησε μια χρονοκάψουλα για τον γιο της, Angelo, έτσι ώστε να καταλάβει τι περνούσε η μητέρα του σε αυτή την κομβική στιγμή. Αντιμετωπίζει τον χωρισμό με το «Easy on Me», ως μία έκκληση για υπομονή και κατανόηση από τον γιο της. Το «My Little Love» περιλαμβάνει τις συνομιλίες τους, όπου προσπαθεί να του εξηγήσει το διαζύγιό της από τον μπαμπά του, Simon Konecki. «Η μαμά είχε πολλά έντονα συναισθήματα τον τελευταίο καιρό», ακούγεται να λέει η Adele. «Αισθάνομαι λίγο μπερδεμένη». Οταν ο Angelo ρωτά γιατί, η μητέρα του απαντά «Νιώθω ότι δεν ξέρω πραγματικά τι κάνω». «Α, καθόλου;» ρωτάει ο γιος της, «καθόλου» του απαντά μιμούμενη εκείνον. Αργότερα, του εξηγεί πως «Αγαπώ τον μπαμπά σου γιατί σε έδωσε σε εμένα. Είσαι μισός εγώ και μισός ο μπαμπάς». Στη συνέχεια τραγουδά στον γιο της «Ξέρω πως νιώθεις χαμένος, είναι ολότελα δικό μου λάθος» ενώ ακούγεται να κλαίει και να εξηγεί ότι αισθάνεται μόνη και ποτέ δεν ήθελε να αισθάνεται έτσι, να λέει με κλάματα πως φοβάται. Για την ιστορία ο Angelo έγινε 9 ετών τον Οκτώβριο και δεν είναι γνωστό πότε έγινε η ηχογράφηση.

To νέο της άλμπουμ είναι ουσιαστικά απολογία προς τον γιο της, την οποία δεν διστάζει να μοιραστεί με το κοινό της. Νιώθει τον πόνο, νιώθει ότι σκοντάφτει σε κάθε τη βήμα και όμως δεν αρνείται να δημοσιοποιήσει τα συναισθήματά της, σε 12 τραγούδια που διαρκούν λίγο λιγότερο από μία ώρα ακρόασης. Η φωνή της, σταθερή κι ανθρώπινη, όπως την ξέραμε περνάει από την τζαζ στη σόουλ και την ποπ με μοναδική ευκολία, αποδεικνύοντας ότι παραμένει ακόμη μεγάλη τραγουδίστρια. Φωνή ειλικρίνειας από ευάλωτη γυναίκα. Αναζητά αληθινή σχέση αγάπης, η οποία οδηγεί στο «All Night Parking», ένα ρομαντικό στολίδι του άλμπουμ. Στο «Woman Like Me» καταρρίπτει τον ανώνυμο… Romeo επειδή είναι πολύ τεμπέλης, γκρινιάρης και εφησυχασμένος για μια δυνατή γυναίκα όπως η κυρία Adkins. Αργότερα, στο θριαμβευτικό «Hold On», υπενθυμίζει στον εαυτό της ότι

«Είσαι ακόμα δυνατή / Η αγάπη θα έρθει σύντομα». Στην μπαλάντα πιάνου «Ι Drink Wine» απευθύνεται στον μελλοντικό της σύντροφο ζητώντας του: «Σταμάτα να προσπαθείς να είσαι κάποιος άλλος / Ω, θέλω απλώς να σε αγαπώ, να σε αγαπώ δωρεάν / Γιατί όλοι θέλουν κάτι από μένα, εσύ απλά με θέλεις». Στο «To Be Loved» καταθέτει όλο το εύρος των φωνητικών της ικανοτήτων σε μια… ανατριχιαστική τους έκθεση, που στέκεται ψηλά δίπλα στις καλύτερες ερμηνείες των Whitney, Mariah και των μεγάλων ερμηνευτριών της τζαζ / σόουλ μουσικής / τραγουδιού.

ΑΓΡΙΑ ΚΑΙ ΖΩΝΤΑΝΗ. Είναι το καλύτερο άλμπουμ της Adele. Ποτέ δεν ακουγόταν πιο άγρια, πιο ζωντανή, πιο αληθινή με τα συναισθήματά της. Και παράλληλα άκρως δεξιοτεχνική με τη φωνή της. Είναι το πιο σκληρό και δυνατό άλμπουμ της. «Ολη η αγάπη είναι αφοσιωμένη», δηλώνει η Adele στο υπέροχο «Cry Your Heart Out», και το περπατά σαν να το λέει. Ταξιδεύει στη δική της Via Dolorosa (σ.σ. οδός του Μαρτυρίου) περπατώντας σε ένα ύπουλο μονοπάτι στενοχώριας, μητρότητας, βαριάς απόγνωσης και μοναξιάς. Τα φωνητικά της έχουν γίνει ακόμα πιο εκφραστικά. Η φωνή της είναι ένα τμήμα τανκ που μπορεί να χορέψει – όσο πιο ώριμη γίνεται ως καλλιτέχνις, τόσο περισσότερη φινέτσα και διακριτικότητα φέρνει στο μικρόφωνο, χωρίς να θυσιάζει καμία από την πρωταρχική δύναμη πυρός που την έκανε διάσημη εξαρχής. Ολα αυτά βρίσκονται στο σινγκλ «Easy on Me». Εκεί όπου «σταματάει» το τραγούδι για να μείνει στην πρώτη νότα του «easy». Είναι τόσο δυνατή αυτή η… στάση που νομίζεις ότι θα λιποθυμήσει αλλά εκείνη ούτε έχει ιδρώσει.

Και κάτι ακόμη. Η Adele δεν ενδιαφέρεται για τη φθηνή διευθέτηση του διαζυγίου της και των προσωπικών της συναισθημάτων. Δεν ενδιαφέρεται να αναζητήσει τους κακούς, να τους δαιμονοποιήσει για να μαζέψει το συναισθηματικό της χάος. Ο τρόπος που διηγείται την ιστορία της, σε κάνει να αναρωτιέσαι: «Πώς μπορεί να προέλθει τόσο πολύ δράμα από έναν τόσο καλά προσαρμοσμένο, πολιτισμένο ενήλικα;». Αναζητά την αγάπη σε όλες τις μορφές της, από τις σαρκικές επιθυμίες του «Oh My God» και «Can I Get It» έως τους μητρικούς πόνους του «My Little Love». Καταρρακώνεται και παραδέχεται, σαν υπό πίεση, «Ας γίνει γνωστό ότι έκλαψα για σένα». Το άλμπουμ είναι ο ήχος μιας γυναίκας που υπέφερε από μια φρικτή κρίση χωρίς να χάσει την ψυχή της, το πάθος της ή την αίσθηση του χιούμορ της («Ι drink wine»).