Ενας ζογκλέρ στο θέατρο

Με τη «Φάρμα των ζώων» του Τζορτζ Οργουελ ο Αρης Μπινιάρης έρχεται να προσθέσει ένα ακόμα κομμάτι στο εξαιρετικά ενδιαφέρον παζλ που έχει ξεκινήσει να φτιάχνει με τις σκηνοθεσίες του. Επιλέγει να μεταφέρει διασκευασμένο στη σκηνή του Εθνικού Θεάτρου ένα από τα έργα-ορόσημα της λογοτεχνίας του 20ού αιώνα, με πολλαπλά επίπεδα και ξεκάθαρους πολιτικούς και αισθητικούς συμβολισμούς. Κι έτσι δημιουργεί πάραυτα ενδιαφέρον και την αναμονή μιας έκπληξης γι’ αυτό που ετοιμάζει. Σαν να χαρακτηρίζει αυτόν τον 40χρονο δημιουργό η διαρκής αναζήτηση ενός νέου δρόμου που θα τον οδηγήσει μέσω μιας διαφορετικής διαδρομής στο αποτέλεσμα μιας παράστασης.

Ανατρέχοντας στην πορεία του Αρη Μπινιάρη γίνεται σαφές πως έλκεται από κείμενα που δεν εντάσσονται σε μια αυστηρή εργογραφία. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν έχει στο ενεργητικό του και σκηνοθεσίες κλασικών έργων – ανάμεσά τους τέσσερις τραγωδίες, με πιο πρόσφατη τον «Προμηθέα Δεσμώτη» που είδαμε το περασμένο καλοκαίρι στην Επίδαυρο.

Αυτοδίδακτος και χωρίς επίσημες σπουδές σε δραματική σχολή, ασκημένος στο δύσκολο επάγγελμα του ζογκλέρ και στο θέατρο δρόμου, κάνει παραστάσεις όπου ο ρυθμός και το μέτρο καθορίζουν ακόμα και τον λόγο.

Από την τεθλασμένη του ματιά πάνω στο «’21», το «Θείο τραγί» και το «Υψωμα 731» ως το άκρως εμπνευσμένο «Ξύπνα Βασίλη» (που παίζεται ξανά φέτος στο θέατρο Ιλίσια με τον Λαέρτη Μαλκότση στον ρόλο του Βασίλη), ο Μπινιάρης δεν επαναλαμβάνεται, ούτε επιστρέφει σε δοκιμασμένες και επιτυχημένες συνταγές. Επινοεί κάθε φορά ένα νέο σύμπαν – δουλεύοντας την παραμικρή λεπτομέρεια.

Τώρα μέσω του Οργουελ ταράζει και πάλι τα νερά του εφησυχασμού μας, υπενθυμίζοντας ότι η «επανάσταση» και η «αντίσταση» μπορεί να προκύψουν ανά πάσα στιγμή – και είναι απρόβλεπτες. Οπως απρόβλεπτος είναι και ο ίδιος ο σκηνοθέτης που δεν επιλέγει την ησυχία του, ούτε αφήνει κι εμάς στη δική μας. Και αυτό δεν μπορεί παρά να λειτουργεί ως μοχλός κινητοποίησης, και μάλιστα σε εποχές που η ανάγκη του είναι δεδομένη, είτε μας αρέσει είτε όχι.