Ο θάνατος του ποδοσφαίρου

Ο θάνατος του Ντιέγκο Μαραντόνα έναν χρόνο πριν, δεν αποτέλεσε απλά το τέλος μιας εποχής. Ηταν το τέλος της ρομαντικής πλευράς του ποδοσφαίρου. Της «αλήτικης», της εποχής που τα χρήματα δεν έπαιζαν τόσο σημαντικό ρόλο, όσο η αγνή αγάπη γι’ αυτό που ο κόσμος έβλεπε στο γήπεδο. Ο Ντιέγκο σαφώς και έβγαλε πολλά χρήματα, άλλωστε υπήρξε ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής όλων των εποχών. Αλλά όσοι μιλούσαν και μιλούν για τον Ντιέγκο, δεν τον έχουν συνυφασμένο στο μυαλό τους με ένα δολάριο δίπλα, όπως πιθανόν να έχουν πολλούς νυν αστέρες του αθλήματος. Ο Ντιέγκο ήταν για όλους, για εκείνους που τον είδαν κι εκείνους που έχουν ακούσει τα κατορθώματά του, κάτι παραπάνω από… άνθρωπος.

Κατάφερνε να ενώσει ακόμα και όταν δίχαζε: εκείνο το παιχνίδι της Αργεντινής στο «Σαν Πάολο» απέναντι στην Ιταλία θα μείνει χαραγμένο σε όλους εις τους αιώνες των αιώνων. Ηταν η στιγμή που μια ολόκληρη ιταλική πόλη πήρε το μέρος του δικού της Θεού και όχι της ίδιας της χώρας της. Ηταν η στιγμή που ο πλανήτης αντιλήφθηκε πως Μαραντόνα δεν υπήρξε και δεν θα υπάρξει ποτέ ξανά.

Σήμερα γίνεται κουβέντα για τον θάνατό του και για τα αίτια που τον πήραν από τον κόσμο. Εναν χρόνο μετά είναι πιο επίκαιρο από ποτέ το συγκεκριμένο ζήτημα και τρέχουν δικαστικές εξελίξεις, με κατηγορίες σε ανθρώπους που ήταν κοντά του και τον είχαν «υπό την ευθύνη τους». Περισσότερο μοιάζει με μια ιστορία προκειμένου να δικαιωθεί η οικογένειά του για το αν ο Ντιέγκο έφυγε από ιατρική αμέλεια. Οποιες κι αν είναι οι αποφάσεις, όμως, για τον απλό κόσμο δεν θα έχουν ιδιαίτερη σημασία. Δεν θα φέρουν πίσω τον Μαραντόνα. Ολοι εμείς, οι απανταχού «πιστοί» του Ντιέγκο θα συνεχίσουμε να βλέπουμε περισσότερο τα βιντεάκια του και τα αφιερώματα για εκείνον, παρά να διαβάζουμε για τις δικαστικές εξελίξεις.