Μια εποχή αποχωρεί

Μέσα Αυγούστου του 2004. Γήπεδο μπάσκετ στο Ελληνικό. Ειδικά κατασκευασμένο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Χλιδή. Επαρση. Ισως και αλαζονεία για το σπουδαίο, το ανεπανάληπτο γεγονός. Οι κερκίδες με κοντά 10.000 κόσμο στα ματς της εθνικής γυναικών. Οσον αφορά στους προκριματικούς των ανδρών, το μπασκετικό τουρνουά ήταν συνήθως sold out. Οι πάντες πήγαιναν μέχρι την παραλιακή ίσως και θέλοντας να επιβεβαιώσουν το «ήμουν και ‘γω εκεί». Από κοντά και οι άλλες εγκαταστάσεις. Της ξιφασκίας. Λίγο μακρύτερα το χόκεϊ επί χόρτου. Το σόφτμπολ. ‘Η αυτή για το κανόε καγιάκ. Οταν έσβησαν τα φώτα, οι περισσότερες συνδυάστηκαν με τις αράχνες που βρήκαν χώρο να απλώσουν τα δίχτυα της μιζέριας και της απαξίωσης. Κάτι προσπάθειες έγιναν ώστε το γήπεδο του μπάσκετ να φιλοξενήσει τον Πανιώνιο ή τελικούς Κυπέλλου, κάποιες εγκαταστάσεις μετατράπηκαν  σε  ποδοσφαιρικές με στόχο να αγωνιστεί εκεί ο Εθνικός ή και η ΑΕΚ, σε ένα σχέδιο που έπεσε στο τραπέζι αλλά ουδέποτε «περπάτησε». Προς τι αυτή η αναδρομή; Τα τελευταία λίγα 24ωρα και ενόσω φτάσαμε στο 2021, ακριβώς 17 χρόνια μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του «ωραίου και του αληθινού», αυτές οι εγκαταστάσεις σταδιακά γίνονται μέρος της συλλογικής μνήμης. Ως θύμησες για κάτι που δεν θα υπάρχει πια. Για κάτι που ξέφτισε. Τις «τρώει» η ανάπλαση του Ελληνικού. Ηδη, κάποιες κατεδαφίστηκαν. Νωρίτερα, βέβαια, τις «έφαγε» η αδιαφορία της Πολιτείας ή αν προτιμά κάποιος η αδυναμία της να τις αξιοποιήσει, να τις δώσει προς χρήση σε ομάδες σε στέρεα βάση και να μη σαπίζουν στο πέρασμα του χρόνου. Δεν τα κατάφερε. Η δε κρίση επηρέασε και τις (διάφορες) εκθέσεις που δεν γίνονται πλέον με την ίδια συχνότητα του παρελθόντος, δεν επιδιώκουν να βρουν θέση στα θεόρατα σιδερένια κτίσματα. Και αυτές δεν είναι οι μόνες που χάνονται παρατημένες από όλους… Μια ματιά να πάει κάποιος στο Ηράκλειο, αντιλαμβάνεται γιατί ο ΟΦΗ (για παράδειγμα…) ούτε που συζήτησε το ενδεχόμενο να αφήσει το Γεντί Κουλέ και να μετακομίσει στο Παγκρήτιο. Είναι απλά η κοινή λογική. Τα μεγαλεπήβολα σχέδια και τα στομφώδη λόγια για ανακαίνιση της ολυμπιακής εγκατάστασης και της τοποθέτησης νέου σκέπαστρου, πετάχτηκαν στο καλάθι των αχρήστων. Οπως άχρηστα μοιάζουν αρκετά στο συγκεκριμένο γήπεδο, με αρκετούς να διαπιστώνουν ελλείψεις ακόμη και στα βασικά –  με διαλυμένους ή φθαρμένους τοίχους.

Το πέρασμα του χρόνου. Μαζί με την κατεδάφιση κλείνουν οι κουρτίνες της σκηνής και για μια εποχή που πολλά υποσχέθηκε αλλά τίποτα δεν τηρήθηκε. Ολα αφέθηκαν στην τύχη τους. Ποιος ξέρει… Ισως τα έργα στο Ελληνικό να είναι αυτά που θα δώσουν πνοή σε κάτι που σήμαινε μόνο αναμνήσεις και επί της ουσίας ήταν ένα μεγάλο τίποτα.