Ηχοδύναμα

Σόλτι – Λονδίνο: Οι ορχηστρικές ηχογραφήσεις, DECCA, 36 CD

Το όνομα Γκέοργκ Σόλτι ταυτίστηκε στη διεθνή μουσική συνείδηση με τη Συμφωνική Ορχήστρα του Σικάγου. Και δικαίως, αφού εκεί, επί δεκαετίες, όχι μόνο αναγέννησε μία από τις κορυφαίες ορχήστρες του κόσμου που είχε μπει σε μεγάλες περιπέτειες μετά την αποχώρηση του ιστορικού διευθυντή της Φριτς Ράινερ, αλλά και την επέβαλε ξανά στη διεθνή σκηνή και στη δισκογραφία, με ένα πολύ εκτεταμένο έργο, μέγα μέρος του οποίου παραμένει κορυφαίο. Πριν από λίγα χρόνια η DECCA, σε μία από τις πιο ενδιαφέρουσες εκδόσεις της, συγκέντρωσε όλες τις ηχογραφήσεις του Σόλτι με την Ορχήστρα του Σικάγου. Πρέπει να σημειωθεί ότι αυτές, ιδίως στην πρώτη περίοδο, ωφελήθηκαν τα μέγιστα από τη μοναδική τεχνική – και τέχνη – του σπουδαίου άγγλου ηχολήπτη Κένεθ Γουίλκινσον, στον οποίο οφείλουμε έναν ήχο μοναδικό και ανεπανάληπτο. Πίσω απ’ όλα αυτά όμως ήταν ο «χρυσός άνθρωπος» της DECCA, ο παραγωγός Τζον Κάλσοου, στον οποίο η αγγλική εταιρεία αλλά και το κοινό της μουσικής οφείλουν πάρα πολλά.

Τώρα η DECCA επανέρχεται με τις ηχογραφήσεις του Σόλτι στο Λονδίνο. Σε μια έκδοση ανάλογης αισθητικής και ποιότητας, επίσης από τις καλύτερές της, συγκεντρώνει εδώ για πρώτη φορά ένα πολύτιμο υλικό της δισκογραφίας, αφιερωμένο εν προκειμένω στις ορχηστρικές ηχογραφήσεις του μεγάλου ουγγροαμερικανού μαέστρου στην αγγλική πρωτεύουσα. Ο Σόλτι ταυτίστηκε μεν με το Σικάγο, πλην όμως στο Λονδίνο ήταν που, πολύ πριν, εδραίωσε οριστικά τη διεθνή φήμη του ως μαέστρου με εξαιρετική ακρίβεια, με νεύρο και με ικανότητα να αναπλάθει τον ορχηστρικό – και οπερετικό – ήχο, καθώς και τους μουσικούς οργανισμούς τους οποίους αναλάμβανε. Αυτό συνέβη αρχικά με το Κόβεντ Γκάρντεν. Εν συνεχεία ο Σόλτι συνεργάστηκε με σχεδόν όλες τις μεγάλες ορχήστρες του Λονδίνου, ενώ ανέλαβε και τη Φιλαρμονική Ορχήστρα της πόλης από το 1979 έως το 1983.

Στο Λονδίνο ο Σόλτι έγραψε ιστορία. Μπορεί να μην ολοκλήρωσε κύκλους όπως αργότερα στο Σικάγο – άλλωστε πολλά σχέδια σταμάτησαν στο Λονδίνο ακριβώς επειδή πήγε στο Σικάγο -, όμως ό,τι άφησε πίσω του από τη συνεργασία του με τις αγγλικές ορχήστρες είναι, σχεδόν χωρίς εξαίρεση, υπόδειγμα. Αυτό ισχύει εξίσου για τις ηχογραφήσεις του σε έργα του Μάλερ (Πρώτη, Δεύτερη, Τρίτη και ιδίως μια καθηλωτική Ενατη από τις Συμφωνίες), του Μπάρτοκ (με ένα αξεπέραστο Κοντσέρτο για Ορχήστρα όπως και για αρκετά ακόμα αντίστοιχης ερμηνευτικής ποιότητας έργα του Μπάρτοκ για ορχήστρα), αλλά και, αργότερα, για τις «Συμφωνίες του Λονδίνου» του Χάιντν. Ο Μότσαρτ του πάντως, ενώ παραμένει εξαιρετικά ενδιαφέρων, ίσως δύσκολα μπορεί να ανταγωνιστεί την αυθεντία όλων των παραπάνω – όχι στις συμφωνίες που ηχογράφησε εκεί, αλλά στα τελευταία Κοντσέρτα για πιάνο με την Αλίσια ντε Λαρόσα, για τα οποία ο «ανταγωνισμός» είναι σκληρός. Και, βέβαια, ο Σόλτι έγραψε ιστορία με τις λονδρέζικες ηχογραφήσεις του στο σύνολο σχεδόν του ορχηστρικού έργου του πατριάρχη της αγγλικής μουσικής, του Ελγκαρ: αυτές οι ηχογραφήσεις, ως σύνολο, δεν έχουν αντίπαλο.