Χούντα

Χθες το πρωί ομάδες τραμπούκων προσπάθησαν να εμποδίσουν τη διακοινοβουλευτική επιτροπή, τους βουλευτές της ΝΔ και ακολούθως μια αντιπροσωπεία βουλευτών και στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ να καταθέσουν στεφάνι στο Πολυτεχνείο.

Ακόμα χειρότερα: οι προαναφερθέντες όχι μόνο παρεμπόδισαν την πρόσβαση των βουλευτών αλλά πήραν το στεφάνι της Βουλής των Ελλήνων και το πέταξαν στον δρόμο!

Τα πρόσωπα των δραστών έχουν αποτυπωθεί σε φωτογραφίες και βίντεο. Μου λένε ότι είναι όλοι γνωστοί στον πανεπιστημιακό χώρο με ονόματα και διευθύνσεις.

Υποθέτω λοιπόν ότι κάποιος εισαγγελέας θα ασχοληθεί με μια υπόθεση που προσβάλλει τη δημοκρατία μας.

Διότι στην Ελληνική Δημοκρατία κανένας δεν δικαιούται να εμποδίζει τους εκλεγμένους εκπροσώπους της και τα κοινοβουλευτικά κόμματά της να συμμετέχουν στην οποιαδήποτε εκδήλωση, ακόμα λιγότερο στον εορτασμό του Πολυτεχνείου.

Η μια λύση φυσικά είναι να κατεβάσεις τα ΜΑΤ και να κάνεις τους «αγωνιστές» αγνώριστους.

Η άλλη λύση (την οποία καταφανώς προτιμώ) είναι να παρέμβει η Δικαιοσύνη.

Αλλά δεν είμαι αισιόδοξος για τη Δικαιοσύνη. Εδώ κοτζάμ υποψήφιος πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών δηλώνει ότι η επιλογή του για τον σύλλογο είναι «μια στρατηγική σύγκρουσης με την εκτελεστική εξουσία» στο όνομα των «λαϊκών ελευθεριών» και κατά τα πρότυπα της… Ενωσης Δικαστών και Εισαγγελέων (Θ. Καμπαγιάννης, «ΕφΣυν», 16/11).

Οι γνωστές αγωνιστικές παπάρες, θα μου πείτε. Σύμφωνοι. Ταυτοχρόνως όμως χρειάζεται να είμαστε απολύτως ξεκάθαροι. Δεν γίνεται να τα κάνουμε όλα ίσιωμα.

Η δημοκρατία που δεν προστατεύει τον εαυτό της από όσους ονειρεύονται την κατάλυση ή την υπονόμευσή της είναι μια ευάλωτη δημοκρατία. Μια δημοκρατία παραιτημένη.

Μια δημοκρατία όπου τελικά όλοι θα τους τραμπουκίζουν όλους για να επιβάλουν το δικό τους.

Αυτό ζήσαμε χθες στην πύλη του Πολυτεχνείου.

Να θυμίσω μάλιστα πως δεν το τιμούμε επειδή έριξε τη χούντα. Η χούντα (για να είμαστε ακριβείς) έπεσε έντεκα μήνες αργότερα, και από το Κυπριακό, όχι από το Πολυτεχνείο.

Το τιμούμε επειδή συμβολίζει τη βούληση ενός ολόκληρου λαού να ζει ελεύθερα και δημοκρατικά, να διαφωνεί συμβιώνοντας και να αντιπαρατίθεται χωρίς να αποκλείει.

Σε μια δημοκρατία με θεσμούς και κόμματα, με ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, με διακοινοβουλευτικές επιτροπές και βουλευτές που θα βουλεύονται ελεύθερα και θα προσέρχονται σε εκδηλώσεις ανεμπόδιστα.

Και όπου κανένας δεν θα τραμπουκίζει κανέναν.

Αν λοιπόν «η χούντα δεν τελείωσε το ’73» είναι επειδή υπάρχει μια μικρή καθημερινή χούντα που απειλεί αυτή τη δημοκρατία που έχουμε συναποφασίσει.

Στην προκειμένη περίπτωση είναι οι κάθε λογής τραμπούκοι και οι συμμορίες που αυτοανακηρύσσονται σε «αγωνιστές».