Τα του Καίσαρος

Mπορεί να προσάψει κανείς πολλά στον Γιώργο Παπανδρέου – ιδίως αν είναι μέλος ή απλός οπαδός του ΠΑΣΟΚ. Η συμπεριφορά του απέναντι στο κόμμα υπήρξε συχνά αλαζονική ή απαξιωτική, με αποκορύφωμα την αποχώρησή του το 2015 και την ίδρυση του ΚΙΔΗΣΟ. Το έχουν αυτό οι πολιτικοί με τα βαριά ονόματα, πολλές φορές θεωρούν ότι το κληρονομικό δικαίωμα τούς παρέχει ένα στρατηγικό πλεονέκτημα κι όταν χάνουν αυτό το πλεονέκτημα αντιδρούν σπασμωδικά.

Οπως έχει δείξει όμως η ιστορία, δεν είναι και προς θάνατον: κι ο Αντώνης Σαμαράς εγκατέλειψε τη Νέα Δημοκρατία και ίδρυσε δικό του κόμμα, χωρίς αυτό να τον εμποδίσει όχι μόνο να επιστρέψει, αλλά και να γίνει πρωθυπουργός. Μπορεί να μην είναι απολύτως ηθικό, αλλά τι σχέση έχει εν τέλει η ηθική με την πολιτική; Ο Παπανδρέου κατηγορείται επιπλέον ότι στην πολιτική του καριέρα βρισκόταν συχνά εκτός τόπου και χρόνου, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα την απόφασή του να προκηρύξει δημοψήφισμα για την παραμονή της χώρας στο ευρώ. Η απόφαση εκείνη είχε προκαλέσει τότε σάλο και οδήγησε στην αποπομπή του. Με τη σοφία των όσων ακολούθησαν, πάντως, θα μπορούσε να εξετάσει κανείς το ζήτημα από πολλές γωνίες και το συμπέρασμα σίγουρα δεν θα ήταν μονολιθικό.

Σε μια προσπάθεια να αποσείσει τις ευθύνες για τη χρεοκοπία της χώρας από την κυβέρνηση την οποία υπηρέτησε, ο Γιώργος Αλογοσκούφης κατηγόρησε αυτή την εβδομάδα τον ΓΑΠ ότι έφερε στη χώρα το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Ακόμη και ο ίδιος γνωρίζει ότι αυτό είναι αναληθές. Ο δε ισχυρισμός του ότι η χώρα θα μπορούσε να συνεχίσει να δανείζεται, έστω και ακριβότερα, χωρίς να απολέσει την εθνική και οικονομική της ανεξαρτησία, αγγίζει τα όρια του εξωφρενικού, ιδίως όταν διατυπώνεται από έναν πρώην υπουργό Οικονομικών.

Ας μη γελιόμαστε, όμως, τις περισσότερες αντιδράσεις τις έχουν προκαλέσει τα περί «προοδευτικής διακυβέρνησης». Ο Παπανδρέου έχει βέβαια ξεκαθαρίσει ότι δεν θεωρεί τον ΣΥΡΙΖΑ «προοδευτικό». Και μολονότι με τους πολιτικούς δεν πρέπει ποτέ να λες ποτέ, το γνώρισμα για το οποίο κατ’ εξοχήν κατηγορείται, η έπαρση, δύσκολα θα τον άφηνε να γίνει υπουργός του Τσίπρα. Θα προκαλούσε αναταραχή σε αυτόν τον χώρο, ναι, θα διατάρασσε τις ισορροπίες. Κάτι τέτοιο δεν θα συνέβαλλε όμως στην εξυγίανση του πολιτικού συστήματος;

Μένει η ηλικία του, που ο φίλτατος Νίκος Αλιβιζάτος θεωρεί περίπου απαγορευτική. Τον πρώτο λόγο (πρέπει να) τον έχουν πάντοτε τα νιάτα, πράγματι, αλλά κι αυτό δεν είναι απόλυτο. Κάποιος Σεμπάστιαν Κουρτς αποτέλεσε τη μεγαλύτερη απογοήτευση των τελευταίων ετών. Και κάποιος Μάριο Ντράγκι (5 χρόνια μεγαλύτερος του ΓΑΠ) κρατάει όρθια την Ιταλία.

Στην πολιτική δεν υπάρχουν ταμπού. Τα του Καίσαρος πρέπει να αποδίδονται τω Καίσαρι. Κι είναι κρίμα που ο Παπανδρέου θα χάσει την ευκαιρία να ξεκαθαρίσει τη θέση του σε ένα ντιμπέιτ με τους συνυποψηφίους του.