Ζηλεύει που δεν το έχει πει πρώτος αυτός…

Στα παράξενα των τελευταίων ημερών ανήκει μια επίθεση που έκανε χθες με ανακοίνωσή του ο ΠΑΟΚ στον υφυπουργό Αθλητισμού Λευτέρη Αυγενάκη. Στον Αυγενάκη όλοι κάνουν επιθέσεις – άλλωστε μοιάζει αυτός να είναι ο ρόλος του: να του κάνουν επιθέσεις για να περνάνε την ώρα τους. Το παράξενο είναι ότι η επίθεση γίνεται γιατί ανανεώθηκε η σύνθεση της Επιτροπής Επαγγελματικού Αθλητισμού. Για τον ΠΑΟΚ αποτελεί σκάνδαλο ότι έμειναν στις θέσεις τους οι Νικόλαος Τζουλάκης και Ηλίας Αρκούδης. Τους θεωρεί, όπως η ανακοίνωση αναφέρει, «πρωταγωνιστές στο πρωτοφανές φιάσκο της δήθεν πολυϊδιοκτησίας» – η ανακοίνωση δεν το αναφέρει, αλλά φιάσκο ο ΠΑΟΚ θεωρεί την απόφαση της ΕΕΑ ότι μεταξύ της δικής του ομάδας και της Ξάνθης υπήρχε κάποια σχέση παραπάνω από στοργική.

Λέτε;

Δεν ξέρω αν όντως οι κύριοι αυτοί ήταν υπεύθυνοι για εκείνη την απόφαση – φιάσκο ωστόσο δεν βλέπω. Αυτό που βλέπω είναι την Ξάνθη να αγωνίζεται δύο χρόνια τώρα στη Σούπερ Λίγκα 2, οπότε μάλλον κάτι είχε βρει τότε η ΕΕΑ. Απλά αναρωτιέμαι γιατί ο ΠΑΟΚ τα βάζει με τα συγκεκριμένα μέλη της ΕΕΑ, ενώ η ιστορία αυτή τελείωσε, όπως τελείωσε, δηλαδή με μια πρωτοφανή απόφαση που για το ίδιο αδίκημα τιμωρήθηκε μια ομάδα και αθωώθηκε μια άλλη. Η μόνη λογική απάντηση είναι ότι ο ΠΑΟΚ φοβάται μήπως πάλι η ΕΕΑ ασχοληθεί με καμία υπόθεση που τον αφορά. Μόνο για αυτόν τον λόγο θα καταλάβαινα τέτοια στοχοποίηση μελών επιτροπής, σε μια στιγμή μάλιστα που αυτοκίνητα δικαστών γίνονται κομμάτια και καλό θα ήταν όλοι να είναι προσεκτικοί στις αναφορές τους…

Μαφία

Μια που το ‘φερε η κουβέντα πρέπει να πω κι ένα μεγάλο μπράβο στα μέλη του Κοινοβουλίου μας: ούτε ένας δεν βρέθηκε να κάνει μια ερώτηση στους αρμόδιους υπουργούς για το γεγονός ότι δικαστές παραιτούνται από ποδοσφαιρικές επιτροπές γιατί κάποιοι τους τρομοκρατούν με μεθόδους μαφιόζικες. Η τελευταία επερώτηση που έκανε βουλευτής στην κυβέρνηση αφορά το πότε θα ξεκινήσουν τα έργα για τη Νέα Τούμπα – την έκανε ένας νεοδημοκράτης το όνομα του οποίου δεν συγκράτησα, μολονότι τιμώ το άγχος και την αγωνία του. Μάλλον ο άνθρωπος φοβάται ότι θα γίνουν εκλογές παρά τις αντίθετες διαβεβαιώσεις και έχει ξεκινήσει να μαζεύει σταυρούς…

Μπαράζ

Αν οι επιτυχίες στο ποδόσφαιρο προκαλούν θαυμασμό, οι αποτυχίες δημιουργούν ωραίες ιστορίες. Οι δύο τελευταίες πρωταθλήτριες Ευρώπης, η Πορτογαλία και η Ιταλία, δεν κατάφεραν να προκριθούν για το Μουντιάλ του Κατάρ. Εχασαν τις πρωτιές στους ομίλους που βρέθηκαν και τώρα θα προσπαθήσουν να πάρουν εισιτήριο πρόκρισης παίζοντας τον Μάρτιο αγώνες μπαράζ – μάλιστα το σύστημα πρόκρισης είναι αρκετά πολύπλοκο και για να εξασφαλίσουν ένα από τα τρία εισιτήρια θα χρειαστεί να δώσουν τουλάχιστον δύο ματς. Φυσικά και στην Πορτογαλία και στην Ιταλία επικρατεί μεγάλη ανησυχία, αν όχι και πανικός. Οι Πορτογάλοι τα έχουν με τον Φερνάντο Σάντος και τις φοβίες του. Οι Ιταλοί με το κακό το ριζικό τους: δεν μπορούν και να κάνουν σκληρή κριτική στον κατακτητή του Euro 2020 Ρομπέρτο Μαντσίνι – κι αυτό, για όποιον τους γνωρίζει, κάνει το δράμα τους τεράστιο. Πάντα η έλλειψη κριτικής οδηγεί τη Σκουάντρα Ατζούρα σε εφησυχασμό. Το 1982 ήταν παγκόσμιοι πρωταθλητές και αποκλείστηκαν από τα τελικά του Euro του 1984. Το 2010 πήγαν ως κάτοχοι του Μουντιάλ στη Νότια Αφρική και δεν έκαναν νίκη. Δεν αποκλείεται να μην προκριθούν και τώρα – άλλωστε και το 2018 από το Μουντιάλ της Ρωσίας έλειπαν. Η περίπτωση της Πορτογαλίας είναι ολότελα διαφορετική.

Σάντος

Είναι φοβιτσιάρης ο Σάντος, όπως τον κατηγορούν οι Πορτογάλοι; Το «φοβιτσιάρης» είναι μάλλον βαρύ. Θα ‘λεγα ότι ο μαστρο-Σάντος είναι μερικές φορές υπερβολικά κυνικός – όχι απλώς λατρεύει το γνωστό «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα», αλλά μάλλον ζηλεύει και γιατί δεν το είπε πρώτος. Πριν από μία εβδομάδα έλεγα στο ραδιόφωνο ότι η Πορτογαλία χρειαζόταν μόνο μία νίκη για να προκριθεί και ότι λογικά θα επιδιώξει να την πάρει στο Δουβλίνο από την αδιάφορη Ιρλανδία. Πρόσθετα και ότι η ομάδα του Σάντος δύσκολα θα χάσει την πρωτιά στον όμιλο γιατί περνά και με δύο ισοπαλίες. Εκείνη τη μέρα, μου τηλεφώνησε ένας πρώην έλληνας διεθνής – παλιός παίκτης και του Σάντος και σίγουρα ένας από αυτούς που τον ξέρουν καλά. Μου είπε ότι μάλλον κι εγώ έχω ξεχάσει ποιος είναι ο Φερνάντο. «Θα παίξει για να πάρει την ισοπαλία και στα δύο ματς», μου είπε. «Το να παίξει για να κερδίσει το θεωρώ απίθανο. Το να προκριθεί δεν το αποκλείω. Αλλά με δύο ισοπαλίες θα προκριθεί, αν προκριθεί». Τελικά ένα γκολ του Μίτροβιτς στο 88’ στο ματς της Πορτογαλίας με τη Σερβία στη Λισαβόνα έστειλε τη Σερβία στα τελικά. Και τον Σάντος στα μπαράζ. Και το γεγονός έχει κάνει έξω φρενών τον Κριστιάνο Ρονάλντο που σίγουρα είχε στο μυαλό του ότι μια πρόκριση, με δικά του γκολ, πανηγυρισμούς, πρωτοσέλιδα κ.λπ. θα τον έκανε κι αυτόν σοβαρό υποψήφιο για την κατάκτηση της Χρυσής Μπάλας.

Πρόβλημα

Το πρόβλημα του φίλου μας του Φερνάντο ωστόσο δεν είναι ο κυνισμός του: είναι ότι πολλοί από τους παίκτες του (είτε γιατί αγωνίζονται στην Πρέμιερ Λιγκ, είτε γιατί νιώθουν σταρ) δεν ασπάζονται τη συντηρητική του προσέγγιση. Στο ματς με τους Σέρβους οι μισοί έπαιζαν για να κερδίσουν και οι μισοί για να κρατήσουν το 1-1, όπως θα ήθελε ο προπονητής τους. Αν ο Ρονάλντο είναι αυτός που δεν καταλαβαίνει πιο πολύ από όλους αυτή τη λατρεία της σκοπιμότητας, δεν νομίζω πως κουβαλάνε πολύ διαφορετικά μυαλά ο Μπερνάρντο Σίλβα, ο Ζότα, ο Μπρούνο Φερνάντεζ, ο Ντίαζ κ.λπ.

Πέρασαν

Αν η Πορτογαλία στα μπαράζ αποτύχει, ο Σάντος θα φύγει αμέσως. Αν προκριθεί, θα φύγει λογικά μετά το Μουντιάλ του Κατάρ. Δεν αποκλείεται ωστόσο και να φύγει αφού προκριθεί στα μπαράζ: το κάζο της ήττας από τους Σέρβους (σε συνδυασμό με την ισοπαλία με την Ιρλανδία) είναι δεδομένο πως στην Πορτογαλία θα δημιουργεί προβληματισμούς για καιρό. Από τότε που ο καλός Φερνάντο κατέκτησε με την Πορτογαλία το Euro έχουν περάσει ήδη πέντε χρόνια – οι καλύτερες μέρες πέρασαν.

Χαρά

Αν στην ΕΠΟ ψάχνουν ομοσπονδιακό προπονητή ας περιμένουν τον Φερνάντο. Δεν θα έχει κανένα πρόβλημα να επιστρέψει. Εχει επιστρέψει ως προπονητής στην ΑΕΚ και ήταν έτοιμος το 2014 να επιστρέψει και στον ΠΑΟΚ: στα χρήματα χάλασε η δουλειά. Εδώ θα βρει πάλι τη χαρά του. Διότι εδώ σε όλους θα φαίνεται λογικό και άξιο συγχαρητηρίων, να παρουσιάζει μια ομάδα που αντί να παίζει για να κερδίζει, να περιμένει καρτερικά να πανηγυρίσει δύο ισοπαλίες…