Το μήνυμα του πρωταθλήματος

Μόνο αν μπεις στο πνεύμα της Super League 2 με τη συμμετοχή ομάδων Β’ από τις τέσσερις δυνατές της Σούπερ Λίγκας, μπορεί να το κατανοήσεις και να το αξιολογήσεις σωστά. Συνέβη χθες στη Λεωφόρο και είδαμε αρκετά από όσα πρέπει να συμβαίνουν. Κυρίως από την ΑΕΚ. Γιατί δείχνει διάθεση να καταλάβει για ποιον λόγο λαμβάνει μέρος στον συγκεκριμένο Μαραθώνιο.

Αρχικά ο Μπακάκης. Φόρεσε το περιβραχιόνιο του αρχηγού. Ουδέποτε ήταν ο κλασάτος μπακ που μια πρωταγωνίστρια ομάδα πρέπει να διαθέτει, ωστόσο όποιος πει ότι δεν είναι μαχητής ή φιλότιμος ο δεξιός αμυντικός, ασφαλώς και θα λέει ψέματα. Ποιος μπορεί να ξεχάσει ότι έφτασε μέχρι την εθνική ομάδα; Τώρα, τα καλά χρόνια μάλλον ανήκουν στο παρελθόν, ο Μπακάκης παίζει για να επανέλθει σε υψηλό επίπεδο και να συντηρηθεί, σίγουρα όμως μπορεί να κάνει τη διαφορά με αυτούς τους αντιπάλους. Δεν ήταν μόνον οι δύο ασίστ που μοίρασε χθες και έγιναν γκολ «με τη μία» από τους συμπαίκτες του επιθετικούς. Αλλή η εν γένει του παρουσία. Και δεν μπορεί, όλο και κάποιος θα σκέφθηκε, ακόμη και στα ενδότερα της ΑΕΚ, πως ούτε ο Μισελέν ούτε ο Ρότα είναι ανώτεροι από τον Μπακάκη.

Κατά δεύτερο λόγο ο Ανέλ Σαμπανάντζοβιτς. Το οξύμωρο στην περίπτωση του μικρού Σάμπα έχει να κάνει με το γεγονός ότι ουδέποτε κάποιος στάθηκε να τον δει και να τον εμπιστευθεί. Να τον συνέκριναν με τον πατέρα του; Λάθος σοβαρό. Ρέφικ Σαμπανάντζοβιτς δεν ξαναβγαίνει! Ο πιτσιρικάς έχει στοιχεία, μπορεί να ενώσει τις γραμμές, κάνει σωστές πάσες και ανοίγματα στον χώρο και γενικά έχει τα φόντα να εμφανίζεται στις αποστολές της μεγάλης ομάδας και να μη βρίσκεται σε μόνιμη βάση έξω από αυτή. Γιατί τότε μπορεί να συζητάμε και για αδικία. Ας τον δουν πρώτα και μετά ας τον αγνοήσουν στην ΑΕΚ. Τόσο απλό.

Κατά τα λοιπά, οι παίκτες που χρησιμοποίησε η ΑΕΚ (Οφρυδόπουλος ο κόουτς) δείχνουν πιο κοντά στο να χτυπήσουν την πόρτα της πρώτης ομάδας ή να… ενοχλήσουν τους βασικούς. Σε σύγκριση πάντα με τους αντίστοιχους του Παναθηναϊκού. Πλην του (γκολκίπερ) Ξενόπουλου, μάλλον κάποιος αναμένει παραπάνω από τον Ενμπακοτό και τον Βαγιαννίδη του μεγάλου ντόρου, αλλά και από τον Σένκεφελντ που αποχώρησε λαβωμένος. Η επιστροφή στη δράση ουδέποτε ήταν εύκολος δρόμος ύστερα από έναν τραυματισμό. Θέλει ομαλότητα και αέναη προσπάθεια η όλη διαδικασία…