Κρίσιμο σταυροδρόμι για το Τριφύλλι

Είναι δυνατόν μια ομάδα που έχει κατακτήσει την τελευταία πενταετία 5/5 πρωταθλήματα και 3/5 Κύπελλα στην Ελλάδα να βρίσκεται σε πτωτική πορεία ή σε αγωνιστική κρίση;

Και όμως, ο μπασκετικός Παναθηναϊκός, μια από τις μεγαλύτερες ομάδες που εμφανίστηκαν ποτέ στο ευρωπαϊκό στερέωμα, την τελευταία τριετία βρίσκεται σταθερά σε καθοδική πορεία και το πιο άσχημο για αυτήν είναι ότι δείχνει να έχει χάσει την ταυτότητά της, το αγωνιστικό DNA που την καθιέρωσε εδώ και δεκαετίες σε Ευρώπη και Ελλάδα. Λείπει επίσης ένα αξιόπιστο τεχνοκρατικό πλάνο που να μπορεί να εγγυηθεί έστω για το άμεσο μέλλον.

Αν και είμαστε στην αρχή της αγωνιστικής χρονιάς, οι Πράσινοι θα πρέπει να φέρουν τα πάνω κάτω για να μη μείνουν – και φέτος – κομπάρσοι σε μια διοργάνωση στην οποία κυριαρχούσαν για χρόνια, την Ευρωλίγκα.

Πέρυσι τερμάτισαν 16οι πάνω μόνο από την ουραγό Χίμκι που είχε βαρέσει διάλυση από νωρίς και τον Ερυθρό Αστέρα (με ένα βαθμό διαφορά), από τον οποίο είχαν ηττηθεί εντός και εκτός.

Το πολύ κακό ξεκίνημα και στην εφετινή χρονιά έχει ήδη ανησυχήσει τους φίλους της ομάδας, όσο και αν ακόμα είναι πολύ νωρίς και σαφώς μπορούν να διορθωθούν κάποια αγωνιστικά θέματα και η ομάδα να ανακάμψει μέχρι ένα σημείο.

Ολοι συνειδητοποίησαν, ιδιαίτερα μετά την απόσυρση από το διοικητικό κομμάτι (διότι στο οικονομικό είναι ακόμα ο βασικός χρηματοδότης) του Δημήτρη Γιαννακόπουλου ότι τα πράγματα θα γίνονταν φυσιολογικά πιο δύσκολα για μια ομάδα που πλέον εκτός από πολύ πιο χαμηλό μπάτζετ θα έπρεπε να λειτουργήσει πλέον πολύ με το κλασικό ισοζύγιο έσοδα – έξοδα.

Οι εποχές των παχιών αγελάδων έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Τότε που οι αδελφοί Γιαννακόπουλοι, ο Παύλος, ο Θανάσης και ο Κώστας είχαν φτάσει τον Παναθηναϊκό έξι φορές στην κορυφή της Ευρώπης. Και που είχαν βάλει στην ομάδα (μαζί και με τα χρήματα του Δημήτρη Γιαννακόπουλου από το 2012 και μετά) κοντά στο μισό δισεκατομμύριο ευρώ όλα αυτά τα χρόνια!

Ομως το περίφημο «Λεφτά υπάρχουν» πλέον δεν ισχύει και ήδη στην πράσινη ΚΑΕ έχει μπει αγγελία πώλησης έναντι 25.000.000 ευρώ για όποιον ενδιαφερόμενο.

Σαφώς το ποσό είναι πολύ μεγάλο, όσο και αν ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος ακόμα και πρόσφατα τόνισε ότι η χρηματιστηριακή αξία της ομάδας είναι πολύ μεγαλύτερη.

Με βάση την ιστορία της σίγουρα, αλλά σε μια δύσκολη οικονομικά εποχή και για ένα άθλημα που αποδεδειγμένα φέρνει ελάχιστα χρήματα πίσω στους επενδυτές του.

Δεκατρείς προπονητές!

Πριν φτάσουμε όμως στο οικονομικό θέμα (το οποίο υπενθυμίζουμε γιγαντώθηκε την τελευταία διετία λόγω του ότι ο ισχυρός άνδρας της ομάδας έκανε ένα βήμα πίσω) υπάρχει και το αγωνιστικό όχι μόνο σε αποτελέσματα, αλλά και στη φιλοσοφία.

Καθώς όλα άλλαξαν άρδην από το καλοκαίρι του 2012 όταν ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς έκλεισε πίσω του την πόρτα των πράσινων αποδυτηρίων μετά από 13 χρόνια.

Από τότε – και με εξαίρεση μόνο μια τριετία με τον Τσάβι Πασκουάλ, όπου κάτι πήγε να αλλάξει – ο Παναθηναϊκός δεν έχει σταθερή φιλοσοφία στο θέμα των προπονητών του. Ο Αργύρης Πεδουλάκης ανέλαβε τρεις φορές (!) τα τελευταία εννέα χρόνια, ενώ ενδιάμεσα πέρασαν ο Φραγκίσκος Αλβέρτης (ως υπηρεσιακός), ο Ντούσκο Ιβάνοβιτς, ο Σωτήρης Μανωλόπουλος, ο Σάσα Τζόρτζεβιτς, ο Τσάβι Πασκουάλ, ο Ρικ Πιτίνο (δύο φορές), ο Γιώργος Βόβορας, ο Οντετ Κάτας και τώρα ο Δημήτρης Πρίφτης.

Ναι Ομπράντοβιτς δεν βρίσκεις ξανά, αλλά και 13 αλλαγές στον πάγκο όταν είχες 13 χρόνια τον ίδιο προπονητή είναι πάρα πολλές. Ιδιαίτερα για μια τεράστια ομάδα με σταθερή διοίκηση μέχρι και πριν από δύο χρόνια. Δεν μπορεί να φταίει πάντα ο προπονητής γιατί αν συμβαίνει αυτό τότε το πρόβλημα και το λάθος είναι του ανθρώπου που τον επίλεξε.

Ο Παναθηναϊκός αποτέλεσε το πρότυπο ομάδας σε δημιουργία ισχυρού ελληνικού κορμού, αλλά και αυτό το έχασε τα τελευταία χρόνια. Μαζί και τον… ισόβιο γενικό διευθυντή του Μάνο Παπαδόπουλο που ακολούθησε στο εξωτερικό τον Πασκουάλ.

Ελλειψη σταθερότητας

Χωρίς σταθερότητα σε επιλογές και φιλοσοφία μπορεί να έρθουν κάποια καλά αποτελέσματα, αλλά δεν θα υπάρχει διάρκεια και το Τριφύλλι έχει μείνει ήδη εννέα χρόνια εκτός φάιναλ φορ και πάει για δεύτερο συνεχόμενο χρόνο να μείνει ακόμα και εκτός οκτάδας των πλέι οφ (εκτός εάν αλλάξει κάτι θεαματικά).

Μια ομάδα που με την άμυνά της «έπνιγε» τους αντιπάλους έχει σταθερά την τελευταία τριετία, μια από τις χειρότερες ιδιαίτερα εκτός έδρας.

Την περίοδο 2019-20 (δεν ολοκληρώθηκε) δεχόταν 88,8 πόντους εκτός έδρας, πέρυσι 87,23 και εφέτος ως τώρα 80,3 αλλά με πολύ πιο άσχημη επιθετική επίδοση που έχει ως αποτέλεσμα να χάνει με μέσο όρο κοντά στους 15 πόντους διαφορά κάθε παιχνίδι εκτός ΟΑΚΑ. Πέρυσι έφυγε (δικαίως) ο Οντετ Κάτας παρά το νταμπλ χωρίς… αντίπαλο (με όλο το σεβασμό σε Λαύριο και Προμηθέα) και το είχε σώσει μια νίκη επί του Ολυμπιακού, ένα επικοινωνιακό κομμάτι που πλήρωσε ακριβά ο Παναθηναϊκός την τελευταία τριετία.

Καθώς έβλεπε το δέντρο του να νικάει τον αιώνιο αντίπαλο και να τον ωθεί στο να αποχωρήσει και έχανε το δάσος της σταθερής οπισθοχώρησης στην Ευρώπη.

Πέρυσι δεν μπήκε καν στα πλέι οφ, ενώ εκτός έδρας σε αυτά έχει να νικήσει από το 2013 (Μπαρτσελόνα) και από εκεί και πέρα συμπλήρωσε 13 συνεχόμενες ήττες και ένα συνολικό 4 νίκες – 20 ήττες στη διαδικασία των πλέι οφ είτε έχοντας είτε όχι πλεονέκτημα έδρας!

Το πλάνο και η προοπτική τα τελευταία ιδιαίτερα χρόνια δεν υπάρχουν σε επαρκή ποσότητα στον σύλλογο και αυτό είναι πρόβλημα. Και φυσικά η ομάδα έχει αποτύχει να στήσει ένα βασικό (και πάλι) κορμό Ελλήνων και ξένων.