Είσαι αυτό που περισσεύει ή αυτό που λείπει από τους άλλους;

Στις εκλογές του 1981, το ΚΚΕ εσωτερικού δεν κατάφερε να εισέλθει στη Βουλή. Η επιρροή του όμως στη διαμόρφωση της πολιτικής σκηνής ήταν καθοριστική. Φάνηκε αυτό από τη μετεξέλιξη όλων των κομμάτων τις επόμενες δεκαετίες, όταν αφομοίωναν τα περισσότερα στοιχεία (έναν κριτικό ευρωπαϊσμό π.χ.) αλλά και υιοθετούσαν στελέχη που είχαν μορφοποιηθεί στο μικρό εργαστήρι του «εσωτερικού» και της ανανεωτικής Αριστεράς.

Σε πολλές από τις απόψεις παρατηρητών, αναλυτών ή διαφωτιστών για τις διαδικασίες στο ΚΙΝΑΛ ενυπάρχει η αξιολόγησή του με βάση τα ποσοστά του (τη μικρή αριθμητική δύναμη που το ταξινομεί ως συμπληρωματική παράμετρο) και όχι με βάση την ιδεολογική σκευή ή τις τυχόν επεξεργασμένες εισφορές του στη συγκρότηση γενικής πολιτικής. Η δύναμη και η διεισδυτικότητα ενός χώρου όμως ορίζεται κυρίως από το τι πρωτότυπο φέρει εντός της σκηνής και όχι μόνο από την αριθμητική κατάταξή του. Το ερώτημα είναι ο ιδεολογικός αυτοκαθορισμός του κόμματος και όχι η κατάληψη ενός περιεχομένου που περισσεύει από τους άλλους.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο εχθρός, η ΝΔ ο αντίπαλος. Πρώτα «καθαρίζεις» τον εχθρό και μετά με τον αντίπαλο. Ητοι, ας συνεχίσει απερίσπαστη η κυβέρνηση όσο εξελίσσεται η σύγκρουση με τον ΣΥΡΙΖΑ και όταν ωριμάσουν οι συνθήκες αντιμετωπίζεται και ο αντίπαλος. Παραλλαγές αυτού του θνησιγενούς προτάγματος τις βλέπουμε σε πολλούς καθοδηγητές της διαδικτυακής, περί ΚΙΝΑΛ, κειμενογραφίας. Φαίνεται και στην «πίεση» που ασκείται στους υποψηφίους να πάρουν θέση για την πιθανότητα συνεργασίας με κάποιον από τους μεγάλους. Στην πραγματικότητα αυτή η εξόφθαλμη ετεροερμηνεία (είσαι αυτό που σου επιβάλλεται από τη διάταξη και τους συσχετισμούς και όχι αυτό που ενδεχομένως φέρεις) υποδηλώνει μια υποτίμηση του ζωτικού χώρου του ΚΙΝΑΛ από τους «υπερασπιστές» του. Εχω δύο κυρίαρχους «μεγάλους» και σε αντιμετωπίζω ως το επιθυμητό ή απευκταίο πρόσθετο – ανάλογα με ποιον έχω επιλέξει.

Οι εξωπολιτικές ή απλής εμπάθειας απόψεις που εκφράζονται (αντίθετα με λίγες επαρκώς θεμελιωμένες που ορίζουν κάποια μορφή πολιτικής αιτιοκρατίας) βαθαίνουν τα στοιχεία κρίσης που ενδημούν και στον χώρο του ΚΙΝΑΛ και που, κατά τη γνώμη μου, καταλαμβάνουν όλο το κομματικό τοπίο. Γιατί το να είσαι προϊόν αντίδρασης ή απέχθειας και όχι παραγωγικός συμμέτοχος, ουσιαστικά, ακτινογραφεί την υποχώρηση των πολιτικών χαρακτηριστικών της επιθυμίας και της πρωτογενούς επιλογής που, υποτίθεται, καθορίζουν την πολιτική ένταξη. Και στοιχείο κρίσης είναι όταν ωθείσαι στο να αποκτάς οντότητα όχι με βάση την πρωτοτυπία και την ποιότητα, αλλά το πόσο δηλωμένος εχθρός ή υποψήφιος σύμμαχος κάποιου άλλου είσαι.

Αυτό δεν συμβαίνει επειδή υστερεί μόνο ο χώρος του ΚΙΝΑΛ, αλλά γιατί ολόκληρη τη σκηνή τη διατρέχουν ένας ρηχός εμπειρισμός και συγχρόνως μια γενική πολιτική απροσδιοριστία. Πολιτική θέση γίνεται το styling. Διαφορετικά προγράμματα, πόσω μάλλον διαφορές κοσμοθεωρίας, δεν έχουν καμία θέση σε ένα παιχνίδι εξουσιαστικής κάρπωσης, το οποίο διεξάγεται στη χώρα μας και επέχει θέση πολιτικής σύγκρουσης και ιδεολογικόμορφης μάχης, ενώ συνήθως είναι σύγκρουση απωθημένων, τραυμάτων (ή ιδιοτελειών).

Η έκλειψη πολιτικής παραγωγικότητας και δημιουργικότητας έχει επινοθεύσει και τους όρους διεξαγωγής της διαπάλης και τους όρους συγκρότησης των παρατάξεων.