Η σοβαρότητα μιας γελοιότητας

Το περιστατικό από μόνο του κινείται στα όρια της γραφικότητας. Μια ολλανδή δημοσιογράφος είναι εγκατεστημένη εδώ και χρόνια στην Ελλάδα όπου είχε κάτι μπλεξίματα με έναν νεαρό παράνομο αφγανό μετανάστη και στη συνέχεια με την Αστυνομία.

Παρά τα μπλεξίματα πήρε το κόκκινο καπέλο της κι εμφανίστηκε στο Μέγαρο Μαξίμου για μια συνέντευξη Τύπου του Κυριάκου Μητσοτάκη και του ολλανδού πρωθυπουργού Μαρκ Ρούτε.

Αγνωστο πώς κατάφερε να βρεθεί εκεί. Αλλά αντί για μια κανονική, ακόμη κι επιθετική δημοσιογραφική ερώτηση, εξαπέλυσε προσωπική επίθεση στον Πρωθυπουργό με εκφράσεις όπως «ψεύτης», «νάρκισσος», «ψεύδεσαι» κ.λπ.

Για να είμαι ειλικρινής, η κυρία φαινόταν ταραγμένη και ο λόγος της δεν είχε ιδιαίτερο ειρμό. Ηταν καταφανές ότι είχε πάει στο Μαξίμου όχι για να ρωτήσει, ούτε για να κάνει τη δουλειά της, αλλά για να κάνει φασαρία.

Μια σκοπιμότητα που έγινε ακόμη πιο προφανής δύο μέρες αργότερα, όταν την ίδια κριτική κατά της Ελλάδας, με τους ίδιους χαρακτηρισμούς και τα ίδια επιχειρήματα, υιοθέτησε δημοσίως και ο Ερντογάν (δηλώσεις 11/11).

Ο Μητσοτάκης απάντησε αυστηρά, εμφανώς προσβεβλημένος, αλλά με αξιοπρέπεια. Και η κυρία αποχώρησε από το Μαξίμου ισχυριζόμενη (στη συνέχεια) ότι βγαίνοντας κάποιος την παρακολουθούσε. Τα X-files στην Ηρώδου Αττικού.

Τέλος πάντων, συμβαίνουν αυτά. Ο κόσμος είναι γεμάτος από περίεργους, οι οποίοι μπορεί να παρεισφρήσουν παντού.

Δεν θέλω να κάνω τον ψυχολόγο (που δεν είμαι), ούτε τον φυσιογνωμιστή (που δεν ενδιαφέρει), αλλά ήταν καταφανές ότι η κυρία κουβαλούσε μια ένταση ακατανόητη σε μια συνέντευξη Τύπου δύο πρωθυπουργών φιλικών χωρών.

Τέλος περιστατικού. Τα υπόλοιπα, οι γιατροί.

Από εκεί και πέρα, είχαμε δύο ειδών αντιδράσεις.

Από τη μία πλευρά, την αντίδραση του κυβερνητικού στρατοπέδου που (όπως ήταν αναμενόμενο) ύψωσε τη σημαία και τυλίχτηκε μαζί της.

Από την άλλη πλευρά, την αντίδραση μιας μερίδας της αντιπολίτευσης και του Τύπου που έσπευσε να υιοθετήσει τη θυμωμένη κυρία.

Δεν θα μπω στο δίκιο και στο άδικο. Ο καθένας μπορεί να κρίνει.

Την αντίδραση της κυβέρνησης την καταλαβαίνω. Ηταν εύληπτη και πλειοψηφική. Της έκαναν ένα δώρο, το πήρε.

Θα αναρωτηθώ όμως τι είναι εκείνο που οδηγεί μια μερίδα της αντιπολίτευσης (Φίλης, Παπαδημούλης, Ψυχογιός, ΜέΡΑ25) και του αριστερού Τύπου να συντάσσεται με μια (τουλάχιστον) ιδιόρρυθμη κι αμφιλεγόμενη περίπτωση δημοσιογραφίας ή ακτιβισμού, η οποία μάλλον ανατριχιάζει τη συντριπτική πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας.

Τι μειοψηφικό σύνδρομο κουβαλούν και πώς μπορεί να εξηγηθεί λογικά;

Κάποιοι θα μιλήσουν ίσως για αντιπολιτευτικό ανακλαστικό. «Είμαστε με εκείνην που την πέφτει στον Μητσοτάκη». Ωραία. Αλλά την ίδια στιγμή, ο Μητσοτάκης (και πολύ έξυπνα από την πλευρά του…) μίλησε στο όνομα της χώρας.

Συνεπώς σε ποιον κάνουν αντιπολίτευση; Στον Μητσοτάκη ή στη χώρα;

Κάποιοι θα νομίζουν ενδεχομένως ότι αυτό λέγεται δημοσιογραφία. Οτι δηλαδή δημοσιογραφία είναι να βρίζεις τον Πρωθυπουργό, να περιφέρεις το θράσος, την αγένεια και το καπέλο σου σε συνεντεύξεις Τύπου ή να υποδύεσαι τον αντιεξουσιαστή υπηρεσίας.

Το καλοκαίρι στις πυρκαγιές ζητούσαν από τα τηλεοπτικά κανάλια «να έχουν ανοιχτά τα μικρόφωνα» για να βγάζουν οι θυμωμένοι το άχτι τους. Στο μυαλό τους η δημοσιογραφία είναι άσκηση καταγγελίας και αγανάκτησης.

Πόσοι όμως συντάσσονται με μια τέτοια αντίληψη των πραγμάτων; Αν κρίνω από τις κυκλοφορίες των συγγενών εφημερίδων, ελάχιστοι.

Κάποιοι, τέλος, θα επικαλεστούν ενδεχομένως τις ιερές κι απαραβίαστες πεποιθήσεις τους για ένα ανθρωπιστικό ζήτημα, όπως είναι η παράνομη μετανάστευση. Δεκτό και αυτό.

Δυσκολεύονται όμως να αντιληφθούν πως για τη συντριπτική πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας (μιλάμε για ποσοστά άνω του 80%) η παράνομη μετανάστευση δεν αποτελεί ζήτημα ανθρωπισμού, αλλά εθνικής ασφάλειας και συνοχής.

Ευλόγως λοιπόν η επίθεση που δέχεται η χώρα για το Μεταναστευτικό δεν εκλαμβάνεται από την κοινωνία ως έκρηξη ανθρωπιστικών ιδεωδών, αλλά ως αμφισβήτηση της εθνικής ασφάλειας κι αξιοπρέπειας.

Το περιστατικό ασφαλώς δεν είναι σοβαρό. Το χρησιμοποίησα όμως για έναν απλό λόγο: για να δείξω τα ανακλαστικά της πολιτικής σκηνής απέναντι σε ένα ασόβαρο περιστατικό.

Και να σημειώσω ότι ο δρόμος των μειοψηφικών ανακλαστικών και των περιθωριακών πλειοδοσιών δεν οδηγεί σε ένα πλειοψηφικό ρεύμα.

Εκατομμύρια Ελληνες μπροστά στις τηλεοράσεις τους ταυτίστηκαν με την απάντηση του Μητσοτάκη κι όχι με τα λεγόμενα της κυρίας με το καπέλο. Αλλά οι πολιτικοί, οι παρατάξεις, τα κόμματα οφείλουν πρωτίστως να εκφράζουν, να κατανοούν ή έστω να μη συγκρούονται με την κοινωνία τους. Στοιχειώδες.

Την περασμένη Τρίτη, η «Monde» δημοσίευσε έναν ενδιαφέρον κείμενο του Τιερί Πες, που είναι γενικός διευθυντής του think-tank «Terra Nova».

Ο Πες διαπιστώνει την «επίμονη ανικανότητα» των πολιτικών κομμάτων κυρίως της Αριστεράς να καταλάβουν τα όρια, τις μετατροπές και τις μεταλλαγές του «λαϊκού κόσμου». Και καταλήγει:

«Η νοσταλγία δεν κάνει για πολιτική. Δεν αρκεί να δηλώνεις την πίστη σου στις λαϊκές τάξεις για να τις συναντήσεις». Ακόμη λιγότερo για να τις καταλάβεις και να τις αντιπροσωπεύσεις (Thierry Pech, «Le Monde», 11/10. Ολο το κείμενο στο Terranova.fr).

Σαν να μιλούσε για την Ελλάδα.

Νομίζω ότι πλην ελαχίστων σαλτιμπάγκων, κανείς δεν ισχυρίζεται στη χώρα μας πως τα χερσαία ή θαλάσσια σύνορα δεν πρέπει να φυλάσσονται. Και φύλαξη σημαίνει παρεμπόδιση ή αποτροπή εισόδου όσων επιχειρούν να τα καταλύσουν στην πράξη.

Αυτό αποτελεί κοινό τόπο όχι μόνο των λαϊκών στρωμάτων, αλλά όλων των στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας. Η προστασία του εθνικού χώρου αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την ύπαρξη εθνικού χώρου.

Φυσικά καμία ολλανδή δημοσιογράφος ή ακτιβίστρια δεν είναι υποχρεωμένη να το συμμερίζεται. Αλλά και κανείς έλληνας δημοσιογράφος ή πολιτικός δεν είναι υποχρεωμένος να συμμερίζεται τους καβγάδες της.