«Ο αντίπαλός μου πια είμαι εγώ»

Οταν πατάει τη σκηνή του Θεάτρου Κιβωτός, γίνεται ο Ουτεσίτελνι. Ενας δεινός χαρτοπαίκτης και απατεώνας που αναζητεί διαρκώς τα επόμενα θύματά του για να τα «γδάρει». Ακολουθεί τον ήρωά του σε όλες τις ακροβασίες της εξαπάτησης δηλώντας χωρίς δισταγμό: «Στο παιχνίδι δεν χωράνε συναισθηματισμοί. Το παιχνίδι δεν το ενδιαφέρει τίποτα. Φέρε τον πατέρα μου να παίξει χαρτιά μαζί μου και θα σου τον γδύσω. Αν δεν μπορείς, μην παίζεις». Αυτός ο κυνισμός είναι ένα από τα πιο έντονα στοιχεία του ήρωα που υποδύεται ο Γιάννης Νιάρρος στην παράσταση «Οι παίκτες» του Νικολάι Βασίλιεβιτς Γκόγκολ που σκηνοθετεί ο Γιώργος Κουτλής, πρωταγωνιστώντας στο πλευρό των Βασίλη Μαγουλιώτη, Ηλία Μουλά, Αλέξανδρου Χρυσανθόπουλου, Γιώργου Τζαβάρα, Γιώργου Μπουκαούρη και Αλκη Παναγιωτίδη.

«Το έργο έχει να κάνει με την εξαπάτηση ως μέσο για να κερδίσεις αυτό που θέλεις. Αλλά πιο πολύ από το ποιος θα εξαπατηθεί ή θα πάρει τα λεφτά στο τέλος, νομίζω ότι το ενδιαφέρον βρίσκεται στο πώς ένας άνθρωπος χρησιμοποιεί δόλια μέσα και κοροϊδεύει τον ίδιο του τον εαυτό για να φτάσει να κοροϊδέψει τον απέναντί του. Αλλά και πώς εθελοτυφλούμε απέναντι σε κάτι που έχουμε σαν στοιχείο του χαρακτήρα μας για να αλλάξουμε αυτό που πιστεύει και ο άλλος» αναφέρει ο Γιάννης Νιάρρος μιλώντας στο «ΝΣυν».

Υποδυόμενος ο ίδιος έναν επαγγελματία της εξαπάτησης, καταλήγει να κάνει αναλογίες με την υποκριτική τέχνη και τη δουλειά στο θέατρο. «Ολο αυτό είναι ένα πράγμα πολύ σχετικό με το θέατρο. Πρέπει το ψέμα σου να το ζήσεις για να το πεις» τονίζει ο πρωταγωνιστής και συνεχίζει: «Μιλάμε για την εξαπάτηση η οποία όμως μέσα έχει και τον ανταγωνισμό. Δύο άνθρωποι που εξαπατούν ο ένας τον άλλον, ουσιαστικά μετριούνται. Μετράνε το ανάστημά τους. Οπότε πιστεύω ότι αυτό το ωραίο στοιχείο του ανδρικού ανταγωνισμού στη συγκεκριμένη παράσταση είναι κάτι που το έχω βιώσει, που το βιώνουν όλοι οι ηθοποιοί στο επάγγελμά μας και είναι τροφή για εμάς. Είναι ένα αντίκρισμα, μια ποιητική αναλογία του θέλω να σε κλέψω, θέλω να είμαι καλύτερος από σένα, να πάρω εγώ τον ρόλο, να αλλάξω εγώ πάνω στη σκηνή».

Στην παράσταση, η αλήθεια με το ψέμα συχνά συγχέονται και το μόνο που μένει είναι το παιχνίδι. Οπως δηλαδή και στην ίδια μας τη ζωή κάποιες φορές. «Ζούμε σε μια κοινωνία παικτών. Οχι όλοι ευτυχώς. Πολύς κόσμος καταφέρνει είτε λόγω χαρακτήρα είτε λόγω βιωμάτων να τον βλέπεις και να λες πώς καταφέρνει να είναι σε ηρεμία, χωρίς να έχει τον εθισμό του να παίξει, να είναι καλύτερος, δυναμικός. Και βλέπεις ότι βρίσκεται σε δυναμισμό, σε ηρεμία, χωρίς να χρειάζεται αυτό το παιχνίδι. Αλλά δεν νομίζω ότι υπάρχει πολύς κόσμος που είναι έτσι. Νομίζω ότι είμαστε όλοι παίκτες σε κάποιο φάσμα της ζωής μας, σε έναν χώρο. Μπορεί ο άλλος να είναι στην οικογένειά του, άλλος στη δουλειά του, στο σώμα του. Νομίζω ότι αυτοί που έχουν πιάσει το παιχνίδι καλύτερα είναι αυτοί που έχουν καταφέρει να το απορρίψουν, να μην μπουν σε αυτό. Αλλά όπως και το πασίγνωστο “Squid Game”, αυτό ιντριγκάρει τον κόσμο» υπογραμμίζει ο Γιάννης Νιάρρος.

Με τα παιχνίδια τα πάει καλά, μόνο αν είναι videogames όπως το «Call of Duty» που τον τελευταίο χρόνο τον έχει κερδίσει για τα καλά. Οταν όμως χρειάζεται να παίξει για το θέατρο, εκεί αλλάζουν τα δεδομένα. «Εγώ αντιλαμβάνομαι τον εαυτό μου ως παίκτη στο θέατρο όσο περνάνε τα χρόνια όλο και λιγότερο. Δεν μ’ ενδιαφέρει να κερδίσω κάτι ή να ανταγωνιστώ κάποιον. Εχει αρχίσει και μεγαλώνει το μέγεθος του αντιπάλου, του ίδιου μου του εαυτού δηλαδή. Ο αντίπαλος μέσα μου κι αυτός που με αμφισβητεί και ζητάει παραπάνω πράγματα πια είμαι εγώ, ενώ παλαιότερα αντιλαμβανόμουν ότι είναι οι έξω. Τώρα πια είναι συνέχεια ένα παιχνίδι με τον εαυτό μου και νιώθω ότι είναι αυτό λίγο πιο υγιές στο να κρατηθώ έξω από το κακώς εννοούμενο παιχνίδι, από ανταγωνισμό ή ματαιοδοξία. Με τα χρόνια είναι όλο και πιο εύκολο γιατί έχω ταΐσει αυτό το δαιμόνιο» καταλήγει ο Γιάννης Νιάρρος.