«Πώς είδα τη Ρωσσία με τα μάτια της ψυχής μου»

ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΜΟΣΧΑ

Ο Γιώργος Θέμελης, ο διεθνούς φήμης τυφλός πιανίστας του οποίου η πιανιστική και μουσική ευαισθησία έχει καταπλήξει όλον τον κόσμο, επέστρεψε προ ολίγων ημερών από την Σοβιετική Ενωσι. Είχε μετάσχει του ομίλου των Ελλήνων καλιτεχνών που προσεκλήθησαν να επισκεφθούν και να γνωρίσουν τη Ρωσσία.

Ολοι οι προσκεκλημένοι μιλούν και διηγούνται πολλά και διάφορα από την επίσκεψη αυτή. Ο Θέμελης δεν είναι σαν τους άλλους. Αυτός δεν είδε την Ρωσσία. Την άκουσε με την εκπλήσσουσα ακουστική του υπερευαισθησία, την ένιωσε με τις αμέτρητες λεπτεπίλεπτες κεραίες των ψυχικών και πνευματικών του κόσμων. Κάθε φορά που ελευθέρωνε τα μαγικά του χέρια από τα πλήκτρα του πιάνου, ένοιωθε τις εκδηλώσεις του κοινού να δονούν τα βάθη της ψυχής του και να του μεταφέρουν συγκινήσεις, χαρές και εικόνες άυλες και άχραντες που μόνο ο δικός του ψυχικός κόσμος μπορεί να αιστανθεί και να συλλάβει.

Ας τον αφίσωμε όμως να μιλήσει ο ίδιος:

– Οταν εδέχθηκα οριστικά να μετάσχω στο ταξίδι της Ρωσσίας, εσκέφθηκα ότι αναλαμβάνω σαν καλλιτέχνης μεγάλη ευθύνη. Και θυμούμαι ότι μία ολόκληρη νύχτα δεν έκλεισα μάτι γιατί με βασάνιζαν μύριες σκέψεις και άλλοι τόσοι δισταγμοί. Ολοι συζητούσαν, με δικαιολογημένη περιέργεια, τι θα ιδούν, τι θα κάνουν και πώς θα κινηθούν στην απέραντη χώρα, που εξακολουθεί ν’ αποτελεί πάντα ένα μυστήριο για ένα μεγάλο μέρος του κόσμου. Εγώ προσωπικώς ήξερα τι θα κάνω. Θα παίξω, είπα, πιάνο. Κι’ απ’ την στιγμήν που τοποθέτησα οριστικά τον εαυτόν μου εκεί που ανήκε, μπόρεσα να απαλλαγώ από κάθε εφιάλτη και να κοιμηθώ ήσυχα, χωρίς κανένα τρακ την ημέρα της αναχωρήσεως. […] Διασχίσαμε την Γιουγκοσλαβία, την Αυστρία και φτάσαμε στο «Τσοπ», τον πρώτο ρωσσικό σταθμό στις πέντε το πρωί κατάκοποι. Τα πρώτα ρωσικά έφτασαν στα αυτιά μου και γύρω ένοιωθα ότι δημιουργήθηκε μία άλλη ατμόσφαιρα. Οι δικοί μας σταμάτησαν να μιλούν. Μιλούσαν οι Ρώσσοι που ήλθαν να μας υποδεχθούν. Μετέφραζαν οι ειδικοί διερμηνείς και απαντούσαν πάλι οι δικοί μας. Εσφιξα μερικά χέρια, άκουσα μερικά ονόματα και σε λίγο απομονώθηκα σε μία πολυθρόνα στο σαλόνι του σταθμού, όπου μας είχαν παραθέσει ένα πλουσιώτατο πρόγευμα, από το οποίον δεν έλλειψε ούτε το χαβιάρι ούτε η βότκα. Μετά δύο ώρες παραμονή μπήκαμε στο ρωσσικό τραίνο που θα μας μετέφερε στη Μόσχα… Εγκατέλειψα το ιδαίτερο βαγόνι που μας είχαν διαθέσει και απεσύρθην στο διαμέρισμά μου. Το βρήκα πολύ πιο άνετο και αναπαυτικό. Σ’ αυτό θα ζούσα 48 ώρες. Τόσες, όσες χρειάστηκαν να για φθάσωμε στη Μόσχα…