Η σωστή νοοτροπία

Η εκκίνηση της Super League 2 έφερε ούριο άνεμο στα πανιά της δεύτερης τη τάξει κατηγορίας του εγχώριου ποδοσφαίρου. Και είναι ίσως για πρώτη φορά που αρκετοί δεν θα βλέπουν τόσο τι κάνουν οι λεγόμενες «δυνάμεις της δεύτερης ταχύτητας» αλλά το πώς πορεύονται οι Β’ ομάδες των δυνατών. Λογικό. Αναμενόμενο. Καθόλου παράλογο. Αυτό διαπιστώθηκε κατά το ντέρμπι του Σαββάτου ανάμεσα στον Ολυμπιακό Β’ και τον ΠΑΟΚ Β’, καθόσον το συγκεκριμένο ματς συγκέντρωσε πάνω του βλέμματα και τούτο δεν συνέβη ακόμη και αγώνες της Σούπερ Λίγκας. Ωστόσο, παρατηρήθηκε και εδώ είναι το άκρως σημαντικό, η σωστή νοοτροπία ορισμένων εκ των πρωταγωνιστών. Μολονότι ακόμη δεν έχει ξεδιπλωθεί το πρωτάθλημα, αντιλήφθηκαν τα θετικά του και επιθυμούν να βγουν ωφελημένοι. Ιδού κάποια παραδείγματα:

Αρχικά ο Μπακάκης. Ο διεθνής μπακ της ΑΕΚ που έχει τα καλύτερα χρόνια της καριέρας του πίσω και βλέπει βασικούς στην πρώτη ομάδα είτε τον… Μισελέν (!) είτε τον Ρώτα, ζήτησε μόνος να παίρνει χρόνο συμμετοχής και να ενταχθεί στο ρόστερ της Β’ ομάδας της ΑΕΚ. Για να μείνει ενεργός. Να μη σκουριάσει. Να αποκτήσει ρυθμό μήπως και εξασφαλίσει μεταγραφή τον χειμώνα που έρχεται.

Ακολούθως ο Σουρλής. Τον είδαν πολλοί στα καλοκαιρινά ματς του Ολυμπιακού, ακόμη και σε ραντεβού Ευρώπης. Με πάθος και τρεξίματα δυσεύρετα. Με δίψα να ξεπεταχθεί. Δικαίως στάθηκε στον παίκτη αυτόν ο Μαρτίνς. Ωστόσο, στην πορεία ήταν δύσκολο να του βρει θέση στην αρχική ενδεκάδα. Τι δήλωσε ο ηλικίας 18 ετών χαφ μετά το ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ στην Καλλιθέα; Πως μόνο καλό θα του κάνει η συμμετοχή σε αυτό το πρωτάθλημα. Θα δείξει. Και θα τον δουν. Μπορεί έτσι να ανοίξει όχι απλά μια χαραμάδα, αλλά πόρτα για τους βασικούς.

Μετά ο Βοϊλής. Δεν είναι τόσο μικρός. Στα 21 του χρόνια αυτός ο ταλαντούχος σέντερ φορ. Αγωνίστηκε λίγο με τον Ολυμπιακό Β’ και μάλλον δεν μπορεί πλέον να ενισχύσει την ομάδα Νέων. Εφτασε μέχρι και τη Ζενές Ες του Λουξεμβούργου για να πάρει λεπτά συμμετοχής και να κυνηγήσει το όνειρό του. Επέστρεψε. Στο ελάχιστο διάστημα που εμφανίστηκε πέτυχε ένα υπέροχο γκολ, με πέταγμα… αετού και εξυπνάδα φοβερή. Το πανηγύρισε έντονα. Οχι μόνο το γκολ. Αλλά και το γεγονός πως σταδιακά γίνεται σημείο αναφοράς και πέφτουν πάνω του τα φώτα.

Και τέλος ο Ινγκασον. Καιρό εκτός μάχης στον ΠΑΟΚ ένεκα του τραυματισμού του. Εχασε έδαφος και την επαφή με την πρώτη ομάδα. Κατάλαβε πως τα φιλικά από μόνα τους δεν φτάνουν – για την ακρίβεια ποτέ δεν ήταν παραπάνω από αυτό που λένε: φιλικά! Με τη Β’ ομάδα του Δικεφάλου θέλει να επανέλθει και να προσπαθήσει να βρει ξανά τον δρόμο του. Γιατί όχι;

Ολα τα ανωτέρω σημαίνουν πολλά. Γιατί ένα πρωτάθλημα δεν είναι μόνον οι ομάδες. Αλλά αρκετές μικρές ιστορίες παιδιών  ή… μεγαλύτερων παιδιών που αναζητούν την τύχη τους στο ποδόσφαιρο.