Σταθερά σε πτωτική πορεία

Η πιο βαριά ήττα του Παναθηναϊκού στην ιστορία του στην Ευρωλίγκα (από τη σεζόν 2001-2002 όταν και έλαβε μέρος για πρώτη φορά) προχθές το βράδυ στο Βελιγράδι, με διαφορά 33 πόντων από τον Ερυθρό Αστέρα δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία, καθώς η (αγωνιστική) πτώση τα τελευταία χρόνια είναι σταθερή.

Οταν πέρυσι η ομάδα κατέκτησε το νταμπλ στην Ελλάδα (με βασικούς αντιπάλους το Λαύριο και τον Προμηθέα) πολλοί έμειναν σε αυτό το… δέντρο. Και αρνήθηκαν να δουν το δάσος, τη σεζόν της μεγαλύτερης παρακμής στην Ευρωλίγκα ενός εκ των πιο ιστορικών συλλόγων στην Ευρώπη με έξι κατακτήσεις Κυπέλλων Πρωταθλητριών. Που απλά ήρθε 16ος και καταϊδρωμένος (στους 18) ξεπερνώντας μόνο τη διαλυμένη Χίμκι και τον Ερυθρό Αστέρα (από τον οποίο, ωστόσο, είχε χάσει δύο φορές!).

Δεν είναι η πρώτη φορά
Οι Πράσινοι βρίσκονται τα τελευταία χρόνια σε ελεύθερη πτώση όσον αφορά στην Ευρώπη που άλλωστε ήταν πάντα (και δικαίως) το καμάρι τους. Εφέτος υπήρξε και πάλι ένας μικρός αποπροσανατολισμός (κατάκτηση σούπερ καπ και το σερί τίτλων που κρατάει χρόνια) και μπήκαν κάτω από το χαλάκι σοβαρά αγωνιστικά προβλήματα.

Για δεύτερη συνεχόμενη σεζόν δεν αποκτήθηκε αξιόπιστος «άσος» με αποτέλεσμα και την Πέμπτη στο Βελιγράδι να πελαγοδρομούν και οι τέσσερις γκαρντ του Τριφυλλιού. Και αν πέρυσι ο άπειρος Γιώργος Βόβορας πλήρωσε την επιμονή του να «βαφτίσει» άσο τον Σαντ Ρος, ο σαφώς πιο έμπειρος Δημήτρης Πρίφτης εφέτος δεν είχε δικαιολογία.

Στο Βελιγράδι είχε γνωρίσει ξανά την ήττα ο Παναθηναϊκός, αλλά η εικόνα κατάρρευσης, μιας ομάδας παραδομένης από το πρώτο δεκάλεπτο, ήταν αυτή που ενόχλησε και προβλημάτισε έντονα.

Δεν ήταν όμως η πρώτη φορά (και πολλοί φοβούνται ούτε η τελευταία).

Μόλις πέρυσι οι Πράσινοι είχαν χάσει με κάτω τα χέρια και με διαφορές 20 πόντων και πάνω, πέντε φορές από τις Ζενίτ (-29), Φενερμπαχτσέ (-26), Βιλερμπάν (-24), Μπασκόνια (-21) και Αναντολού Εφές (-20).

Εφέτος έχασε ήδη με 23 στη Μαδρίτη από τη Ρεάλ, ενώ έχανε με 20 στο Τελ Αβίβ (64-44 στο 32′) και απλά με αντεπίθεση διαρκείας μάζεψε τη διαφορά στο -4.

Στο Μονακό στην πρεμιέρα, ο Παναθηναϊκός βρέθηκε να χάνει με 75-53 τρία λεπτά πριν από το τέλος και ενώ είχαν κριθεί όλα έκανε ένα 10-0 στο φινάλε.

Ακόμα και κόντρα στον αδύναμο Αρη για το πρωτάθλημα, το Τριφύλλι απώλεσε διαφορά 19 πόντων στο δεύτερο ημίχρονο  και ηττήθηκε με επιμέρους σκορ 57-28 (σε ένα 20λεπτο)!

Από τότε ο Αρης δεν έχει σταυρώσει άλλη νίκη, έχοντας χάσει κάθε παιχνίδι του!

Το καλοκαίρι έφυγε ο πιο ποιοτικός έλληνας παίκτης του Παναθηναϊκού και με τη μεγαλύτερη προοπτική (ο Μήτογλου, ο οποίος είναι τώρα στην πρώτη θέση της Ευρωλίγκας με την Αρμάνι) ενώ έφυγε και ο Μάριο Χεζόνια λέγοντας σε συνέντευξή του στην Κροατία ότι: «Το καλοκαίρι έγινε μπέρδεμα. Ηταν σε πανικό. Χάθηκε όλο το θέμα στις διαπραγματεύσεις και στα συμβόλαια στην Ευρώπη. Αλλά δεν μπορούν να παίξουν παιχνίδια μαζί μου. Μανατζερικά και τέτοια».

Ο αρχηγός Ιωάννης Παπαπέτρου πριν παραμείνει στους πρωταθλητές ψάχτηκε και για ΝΒΑ και για την Ευρώπη, αλλά δεν μπόρεσε να βρει κάποιο συμβόλαιο που να τον ικανοποιούσε.

Η αποχώρηση από τα διοικητικά (γιατί ακόμα είναι ο βασικός χρηματοδότης της ομάδας) του Δημήτρη Γιαννακόπουλου έριξε πολύ το μπάτζετ και αυτό παίζει τον (σημαντικό) ρόλο του στην αγωνιστική καθίζηση της ομάδας.

Σωρεία προβλημάτων
Ομως η αλήθεια είναι ότι από πιο παλιά μετά την αποχώρηση του Ζέλικο Ομπράντοβιτς (το καλοκαίρι του 2012) και των αδελφών Γιαννακόπουλων (ο Παύλος και ο Θανάσης άφησαν πλέον την ομάδα στον Δημήτρη) ο Παναθηναϊκός άρχισε να έχει θέματα.

Αλλαξε από τότε πολλούς προπονητές, χωρίς να βρει κάποιον σταθερό για να επενδύσει πάνω του (πλην του Τσάβι Πασκουάλ που έμεινε κάποια χρόνια) και αυτό ήταν μεγάλο λάθος.

Χρήματα υπήρχαν (και έμπαιναν) αλλά η ομάδα δεν ξαναείδε φάιναλ φορ και οι προπονητές έρχονταν και έφευγαν. Συνεχείς αλλαγές. Μετά και την αποχώρηση (από το μπάσκετ) του Δημήτρη Διαμαντίδη και (από τον ΠΑΟ) του Νικ Καλάθη, οι Πράσινοι έπεσαν ακόμη ένα επίπεδο. Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος την ίδια στιγμή επιδόθηκε σε έναν προσωπικό (και μοναχικό) πόλεμο με τον Τζόρντι Μπερτομέου (ξεφεύγοντας κάποιες φορές) και δεν φρόντισε να βρει συμμάχους, έστω κι αν σε κάποια θέματα είχε δίκιο. Εκανε λόγο για συνεχή πόλεμο από τη διαιτησία, αλλά και ο πατέρας του με τον θείο του είχαν θέματα με τον ισπανό παράγοντα, του τα… έχωναν αλλά έπαιρναν και τις Ευρωλίγκες (με πιο χαρακτηριστικά τα παραδείγματα του 2002 και του 2009).

Ποτέ για παράδειγμα ο Παναθηναϊκός δεν είχε χειρότερη διαιτησία στην Ευρωλίγκα μέχρι σήμερα από αυτήν στο δεύτερο ημίχρονο του τελικού του 2009 στο Βερολίνο με την ΤΣΣΚΑ και όμως εκεί κατέκτησε το τρόπαιο.

Η ομάδα σιγά σιγά αποψιλώθηκε και πλέον τα δύο τελευταία χρόνια έριξε αισθητά το επίπεδο χωρίς καν να εκμεταλλευτεί έστω μια χρονιά και να χτίσει κάτι νέο με τον κόουτς Βόβορα (όπως ήταν το αρχικό πλάνο τότε).

Αντίθετα, ήρθε ένας προπονητής από δεύτερο ράφι (Οντετ Κάτας) που τον κράτησε ως το τέλος μια νίκη επί του Ολυμπιακού ενώ είχε τραγικές εμφανίσεις στην Ευρώπη. Και για αυτό άλλωστε έφυγε (ορθώς) αν και νταμπλούχος!

Παράλληλα η ομάδα έχασε σημαντικά το στοιχείο του ελληνικού κορμού που είχε έντονα παλιά και έκανε τη διαφορά.

Συνολικά σε 22 παιχνίδια Ευρωλίγκας, ο Παναθηναϊκός έχει χάσει με διαφορές από 20 πόντους και πάνω. Τα 18 από αυτά είναι στη μετά Ζέλικο εποχή.

Τίποτα, ασφαλώς, δεν είναι τυχαίο.