«Η αρχαία ψυχή του κορεατικού πολιτισμού»

Μπορεί μια έκθεση με 11 αντικείμενα να δώσει το περίγραμμα για έναν ξένο πολιτισμό; Πόσες ιστορίες μπορεί να χωράνε σε κεραμικά αγγεία λίγων εκατοστών που δημιουργήθηκαν από τον 11ο έως και τον 18ο αιώνα στη μακρινή Κορέα; Για ποιο λόγο οι μικροί θησαυροί από πηλό έμειναν κρυμμένοι για περισσότερα από 30 χρόνια στις αποθήκες και γιατί την προθήκη όπου παρουσιάζονται σήμερα, στο ισόγειο του Μουσείου Μπενάκη της οδού Πειραιώς, θα τη ζήλευε το Μουσείο Βικτωρίας και Αλβέρτου στο Λονδίνο; «Πρόκειται για μια μοναδική συλλογή που μας μιλά για τον πολιτισμό της Κορέας, με την οποία η Ελλάδα διατηρεί παραδοσιακά σχέσεις. Είναι πολύ ενδιαφέρον να μπορούμε να δούμε μέσα από αυτά τα αγγεία, που δημιουργήθηκαν με παραδοσιακό, χειρωνακτικό, τρόπο, την άλλη πλευρά μιας χώρας που έχει ταυτιστεί με την παραγωγή προϊόντων που βρίσκονται στην αιχμή της τεχνολογίας» απαντά στο «Νσυν» ο επιστημονικός διευθυντής του Μουσείου Μπενάκη Γιώργης Μαγγίνης, με αφορμή την παρουσίαση των 11 κεραμικών που εντάχθηκαν στις συλλογές του μουσείου το 1935.

«Είναι μια ευκαιρία να γνωρίσουμε την άγνωστη σε μας αρχαία ψυχή του πολιτισμού της Κορέας, να αποκρυπτογραφήσουμε τις παραστάσεις τους κι έτσι να προσεγγίσουμε κάποιες από τις αντιλήψεις και τις δοξασίες των Κορεατών» συνεχίζει ο Γ. Μαγγίνης και μας εξηγεί ότι ο λωτός συμβολίζει την αγνότητα, η διπλή κολοκύθα παραπέμπει στη γονιμότητα και τη μακροζωία, το ινδοκάλαμο στον αξιοπρεπή και ευθυτενή άνδρα και η παιωνία στην άνοιξη και την ομορφιά.

Τα κεραμικά αγγεία από την Κορέα πριν από τρεις δεκαετίες επέστρεψαν στις αποθήκες λόγω της επανέκθεσης των μόνιμων συλλογών του μουσείου στο κεντρικό κτίριο, χωρίς ούτε ένα εξ αυτών να βγει έκτοτε από εκεί. Τώρα, επιστρέφουν για να επανασυστηθούν στο κοινό με αφορμή τον εορτασμό για τα 60 χρόνια ελληνοκορεατικής φιλίας (1961-2021) όχι σε οποιαδήποτε προθήκη, αλλά σε μια ξύλινη, αγγλικής κατασκευής, η οποία δωρήθηκε στο Μουσείο Μπενάκη μαζί με τα αγγεία από τον ελληνικής καταγωγής βρετανό επιχειρηματία και έναν από τους σημαντικότερους συλλέκτες ασιατικής τέχνης της εποχής του, τον Γεώργιο Ευμορφόπουλο. Πρόκειται για μια ιστορική προθήκη, αντίστοιχη με εκείνη στην οποία είχε εκτεθεί μικρό μέρος της συλλογής προπολεμικά στο Μουσείο Βικτωρίας και Αλβέρτου ώστε να συγκεντρωθούν χρήματα για την αγορά της από το εν λόγω μουσείο. Η ξύλινη προθήκη, δημιουργία του εργαστηρίου Σεΐζ, πλέον δεν υπάρχει στις συλλογές του βρετανικού μουσείου, παρόλο που αποτελεί χαρακτηριστική δημιουργία της μεσοπολεμικής Ευρώπης, της εποχής που η κορεατική τέχνη έγινε ευρύτερα γνωστή στη Δύση.