Σώβρακα στις λέξεις

Η ανάδειξη σε μείζον θέμα της επικαιρότητας του προσβλητικού τρόπου με τον οποίο μια διασημότητα του Διαδικτύου, της τηλεόρασης και του προοδευτισμού φέρθηκε σε ένα κορίτσι, το οποίο κορόιδεψε για τα παραπανίσια κιλά του, γέννησε εκτεταμένο κύμα συμπαράστασης στους χονδρούς και τις χονδρές. Οντως, δεν κάνει να τρώμε ανθρώπους, που έλεγε και ο Μάλκολμ Μπράντμπερι. Οντως, δηλαδή, το μπούλινγκ είναι αισχρή και καταδικαστέα πράξη. Αλλά αυτό είναι ζήτημα κοινωνικής αγωγής και δημοκρατικής παιδείας. Οχι αποκλειστικότητα των ιεροκηρύκων της πολιτικής ορθότητας.

Η οποιαδήποτε διαφορά, εν προκειμένω το πάχος, δεν πρέπει να είναι λόγος αρνητικής διάκρισης. Αλλά δεν θα βγάλουμε από το λεξιλόγιό μας τις λέξεις και τη σημασία τους. Οι χονδροί είναι χονδροί – δεν συνιστά διάκριση η ορολογία. Κι αν το πάχος αισθητικά είναι αποδεκτό, δεν ενδείκνυται για την υγεία και τη μακροημέρευσή μας.

Η επικράτηση της πολιτικής ορθότητας επιβάλλει, ιδιίως στη δημοσιογραφική κοινή γλώσσα, να βάζει σώβρακα στις λέξεις – συχνά με κριτήρια αγραμματοσύνης και αισθητικής: δεν λέμε Τσιγγάνοι, λέμε Ρομά, δεν λέμε χονδροί, λέμε ευφημιστικά ευτραφείς. Εχει κατασκευαστεί μια μεταγλώσσα δήθεν της ευπρέπειας, ουσιαστικά υπαγορευμένη από μια ιδεοληπτική παράνοια της πολιτικής ορθότητας. Μεταγλώσσα καθαρμένη από την ιδρωτίλα της ζωής, ψεύτικη και φτωχή. Προσωπικώς, αυτή τη γλώσσα θα την πολεμώ με το ίδιο πάθος που πολεμώ τις διακρίσεις.