The Rolling Stones «Tattoo You [Deluxe Edition]»

Πρόκειται για το 16ο βρετανικό και 18ο αμερικανικό άλμπουμ του συγκροτήματος το οποίο κυκλοφόρησε στις 24 Αυγούστου του 1981 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας Rolling Stones Records. Το δε άλμπουμ αποτελούνταν κυρίως από παλιότερες ηχογραφήσεις οι οποίες είχαν μείνει εκτός των προηγούμενων κυκλοφοριών τους.

Ανέβηκε στην κορυφή του αμερικανικού Billboard για εννέα εβδομάδες, περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο άλμπουμ του συγκροτήματος. Το πρώτο σινγκλ με τίτλο «Start Me Up» έφτασε στο Νο 2 στις Ηνωμένες Πολιτείες και στο Νο 7 στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ακολούθησαν τα σινγκλ «Waiting On A Friend» και «Hang Fire» τα οποία έφτασαν στο Top 20. Οι πωλήσεις του ξεπέρασαν τα τέσσερα εκατομμύρια αντίτυπα μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ ο δίσκος βραβεύτηκε ως χρυσός στη Μεγάλη Βρετανία, στην Ολλανδία, στην Ισπανία και στη Γαλλία. Το 2003, το περιοδικό «Rolling Stone το κατέταξε στην 213η θέση της λίστας με τα 500 καλύτερα άλμπουμ όλων των εποχών. Σήμερα, 40 χρόνια μετά, οι Stones επανακυκλοφορούν το εν λόγω άλμπουμ σε deluxe edition, για να αποδείξουν πόσο μεγάλοι ήταν, είναι και θα είναι (;). Χωρισμένο σε δύο πλευρές, η πρώτη η δυναμική και η ροκ εντ ρολ και η δεύτερη αυτή της μπαλάντας κάνουν το άλμπουμ αυτό να μοιάζει σημερινό ή τουλάχιστον να μην ενοχλεί όσους – νεότερους ηλικιακά – ακροατές το ακούσουν ή το ξανακούσουν. Στην επανέκδοση έχουν προστεθεί εννέα ακόμη τραγούδια που κυκλοφόρησαν τη δεκαετία του ’70 και… γυαλίστηκαν για αυτή την επανέκδοση. Η super deluxe edition περιέχει επίσης μια πλήρη συναυλία από το στάδιο Γουέμπλεϊ το 1982. Αναλυτικά, κυκλοφορεί η 40th Anniversary σε 2 CD, 2 LP, 4 CD box set και τέλος 5 LP box set. Για κάθε βαλάντιο και κάθε είδους φανατικό φίλο του βρετανικού συγκροτήματος.  Σε ρετροσπεκτίβα του 2018, ο κριτικός μουσικής της «Guardian» Alexis Petridis είχε κατατάξει το άλμπουμ ως το 13ο καλύτερο άλμπουμ του γκρουπ, δηλώνοντας ότι «δεν έχει δικαίωμα να είναι τόσο καλό όσο είναι». Αλλά και την εποχή που κυκλοφόρησε οι κριτικές ήταν διθυραμβικές. Σημείωναν τότε οι κριτικοί ότι ο δίσκος χορεύει, ροκάρει, κανένα κομμάτι τους δεν θυμίζει το παρελθόν (εννοούσαν τον Chuck Berry), κανένα από αυτά δεν είναι ντίσκο, κανένα δεν είναι ρέγκε. Είναι καθαρόαιμο ροκ εντ ρολ άλμπουμ, με σαφής τις ροκ εντ ρολ και σόουλ επιρροές τους, ενώ είχαν σταθεί – όπως και σήμερα μπορούμε να σταθούμε – στους στίχους του. Οι Stones είχαν εγκαταλείψει στιχουργικά τη συνειδητή και μελετημένη παρακμή που κράτησαν στιχουργικά τη δεκαετία του ’70 και στη νέα δεκαετία εισήλθαν με τραγούδια που έχουν γραφεί από κανονικούς ανθρώπους και όχι από καρικατούρες (ή για ανθρώπινες καρικατούρες). Στα συν του δίσκου, η παρουσία του προσφάτως θανόντος ντράμερ Τσάρλι Γουότς και το γεγονός ότι διαθέτει τη φρεσκάδα εκείνη που μπορεί να συγκινήσει τα… παιδιά ή και τα εγγόνια των Rolling Stones. Πάντως και για τους μεγαλύτερους ή συνομήλικους ακροατές τους, μια επανάληψη και μάλιστα deluxe ή super deluxe δεν έκανε ποτέ κακό.