Αναζητώντας το «νέο προλεταριάτο»

Προσπαθώ εδώ και καιρό, από τότε δηλαδή που άρχισαν να συγκροτούν «κοινωνικό κίνημα», να βάλω χρώμα και χαρακτηριστικά στο πορτρέτο του μέσου αντιεμβολιαστή. Ομολογώ ότι αποτυγχάνω κατ’ εξακολούθηση. Κάθε λίγο και λιγάκι ξεπετιέται μια καινούργια περίπτωση, ανακαλύπτω μια ακόμη υποκατηγορία, μαθαίνω για έναν ακόμη αρνητή που, κατά το κοινώς λεγόμενο, «δεν του το ‘χα». Καταλήγω ότι δεν υπάρχει κοινή συνιστώσα. Σε αυτό τον χώρο καταργούνται οι κοινωνικές, ταξικές, μορφωτικές, ηλικιακές διαφορές. Πλούσιοι και φτωχοί, «αφέντες και δούλοι» (αναφορά στον Τολστόι), «αδαείς και παράφρονες» (αναφορά στον Μπέρνχαρντ), συντηρητικοί και «προχώ», καρεκλάδες και ροκάδες (αναφορά στα νιάτα μου), κιθαρίστες και ντράμερ, τα πάντα όλα συνωθούνται σε αυτήν την «πύλη του ανεξήγητου».

Προχθές, έμαθα για κάποια φίλη, μια γυναίκα γύρω στα 45, εξαιρετικά επιτυχημένη επαγγελματίας, κοσμοπολίτισσα, με μια ωραία οικογένεια. Ο άντρας της είναι διασωληνωμένος, η ίδια σε καραντίνα, τα παιδιά επίσης νοσούν βαριά. «Μα δεν είχατε κάνει εμβόλιο;» ρώτησα. Η απάντηση ήταν ένα συνονθύλευμα λέξεων χωρίς σαφές νόημα αλλά με πολύ σαφές μήνυμα. «Εντάξει, όχι, το σκεφτήκαμε κάποια στιγμή, είπαμε να το αφήσουμε για αργότερα, τέλος πάντων ναι, δηλαδή όχι». Ή ο άλλος, το επιλεγόμενο «ντούκι», ο fit, ο χειμερινός κολυμβητής, ο διώκτης των τρανς λιπαρών, ο «τρέχω 15 χιλιόμετρα την ημέρα» που τώρα, δύο μήνες μετά τη μετωπική με τον κορωνοϊό, μετά δυσκολίας σέρνει τα πόδια του. «Περίμενα να το κάνουμε όλοι μαζί στην εταιρεία». Οτι τι δηλαδή; Να κάνουν όλοι μαζί, μέσω εταιρείας, ένα εμβόλιο που διατίθεται δωρεάν;

Προφάσεις εν αμαρτία, άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε, τρικυμία εν κρανίω… Η γλώσσα μας έχει πολλές εκφράσεις για να περιγράψει τέτοιες διαδρομές και αδιέξοδα της λογικής. Το θέμα είναι σε τι είδους ground zero συναντιούνται και εκρήγνυνται αυτές οι διαφορετικές νοοτροπίες που ξεκινούν από τις υστερίζουσες κυριούλες που κραδαίνουν εικόνες, κομποσκοίνια και θυμιατά και φτάνουν σε θεωρητικούς υπερασπιστές του δόγματος «κανείς δεν μπορεί να μου επιβάλει τι θα κάνω στο σώμα μου» ή του ακραίου «αν είναι να πεθάνω, ας πεθάνω λεύτερος και ανεμβολίαστος». Αφού κάνουν μια στάση σε «αυτούς που τα ξέρουν όλα» και φυσικά ποιος είναι ο απώτερος στόχος όσων «θέλουν να περάσουν στον οργανισμό μας το μπόλι».

Η υπερχρήση λέξεων – κλισέ όπως «ελευθερία», «δικαίωμα, «επιβολή», οι κινηματικές συμπεριφορές, τα συνθήματα στις συγκεντρώσεις, μου δίνουν την εντύπωση ότι οι αντιεμβολιαστές θεωρούν τον εαυτό τους ένα είδος νέου προλεταριάτου και τώρα που ωρίμασε η ώρα και ήρθε η στιγμή, θα σημάνει ο μεγάλος ξεσηκωμός που θα γκρεμίσει τα «αφεντικά της επιστήμης». Ενα είδος όψιμης ριζοσπαστικοποίησης, τραβηγμένης από τα μαλλιά. Εξάλλου, σε δημοσκόπηση της Alco τον περασμένο Σεπτέμβριο, στο ερώτημα «τι ψηφίζουν όσοι αρνούνται να εμβολιαστούν», το 23% δήλωσε την προτίμησή του στον ΣΥΡΙΖΑ, το 18% είναι της αποχής και του λευκού (οι, και καλά, αηδιασμένοι από την πολιτική) ενώ στην τρίτη θέση, με 12% πλασάρονται οι οπαδοί της «Ελληνικής Λύσης».

Δεν εννοώ ότι όσοι ζουν με το όραμα της αέναης επανάστασης είναι αντιεμβολιαστές αλλά οι περισσότεροι αντιεμβολιαστές θεωρούν ότι την έχουν ήδη ξεκινήσει.

Περί κοινής αποδοχής

Ο Αλέξης Τσίπρας ζήτησε μια επιτροπή από «επιστήμονες κοινής αποδοχής». Τι ακριβώς να εννοεί; Η επιστήμη, αυτή καθαυτή, δεν είναι κοινής αποδοχής; Αλλιώς αποδέχονται την επιστήμη οι φιλελεύθεροι και αλλιώς οι αριστεροί; Για άλλους ένα κι ένα κάνουν δύο και για άλλους δυόμισι; Διότι αν δεν εννοεί αυτό, θέλει, με τρόπο, να πει ότι η επιτροπή λοιμωξιολόγων, ενεργεί καθ’ υπόδειξη της κυβέρνησης. Δηλαδή ότι οι επιστήμονες είναι επίορκοι.