Το Κύπελλο μπορεί να γίνει πρώτος στόχος της σεζόν

Δεν είναι από τα παιχνίδια που πρέπει να ενθουσιάσεις, που οφείλεις να παίξεις καλό ποδόσφαιρο ή να πείσεις για το αν είσαι καλή ομάδα. Είναι από τα παιχνίδια που πρέπει απλά να κερδίσεις. Με οποιονδήποτε τρόπο. Με οποιοδήποτε σκορ. Από εκείνα που το… μισό – μηδέν σου αρκεί. Ενα τέτοιο παιχνίδι ήταν αυτό του Περιστερίου για τον Παναθηναϊκό. Το μισό – μηδέν θα του ήταν αρκετό σε ένα ματς απ’ αυτά που κρύβουν παγίδες και εύκολα μπορεί να σου στραβώσουν. Θα μπορούσε να την είχε πατήσει ο Παναθηναϊκός στο κακό του πρώτο εικοσάλεπτο, εκεί που έδωσε την ευκαιρία στον Ατρόμητο να δημιουργήσει προϋποθέσεις.

Δεν έγινε το 1-0 στη φάση του Κουλούρη (μοναδική καλή ευκαιρία των Περιστεριωτών στο ματς), έγινε το 0-1 στο 37′ και έκτοτε η διαχείριση ήταν άψογη. Ναι, δεν έθελξε με την απόδοσή της η ομάδα του Γιοβάνοβιτς, αλλά είχε όλα τα στοιχεία που χρειάζονται σε «μια κι έξω» αγώνες. Αποτελεσματικότητα, σοβαρότητα, στιβαρότητα μεσοαμυντικά και κυνισμό μεσοεπιθετικά. Σου έδινε την εντύπωση το παιχνίδι πως ακόμα 90 λεπτά να υπήρχαν, ο Ατρόμητος δεν θα κατάφερνε να απειλήσει ποτέ ουσιαστικά με ισοφάριση.

Εδώ αξίζουν τα εύσημα στον Ιβάν Γιοβάνοβιτς που κατάφερε να αλλάξει το… τσιπάκι στο μυαλό των παικτών. Δεν έβγαλαν μια «λούζερ» εικόνα όπως αυτή σε άλλες εκτός έδρας αναμετρήσεις. Διαχειρίστηκαν καλύτερα τα συναισθήματά τους όταν προηγήθηκαν, έδειξαν στον αντίπαλο πως είναι καλύτεροι και ξεμπέρδεψαν από μια κατάσταση που τη μέρα της κλήρωσης είχε φέρει έναν έξτρα μπελά στο κεφάλι των Πράσινων. Διότι θα μπορούσε να κληρωθεί με ομάδες τύπου Κηφισιάς ή Αστέρα Καναλακίου, αντ’ αυτού έπεσε με τον Ατρόμητο και μάλιστα στο Περιστέρι. Το Κύπελλο είναι μια ευκαιρία για τον Παναθηναϊκό να μπει έως και πρώτος στόχος της σεζόν. Και να το φτάσει μέχρι τέλους.