NON PAPER

Για ένα πουκάμισο αδειανό, για ένα like
Ενας κύκλος δεκαεφτά μηνών και εφτά ημερών. Από τις 20 Μαΐου 2020 έως τις 27 Δεκεμβρίου 2021. Που έκλεισε προχθές, μόνο τυπικά όμως. Η ουσία του στέκει και θα στέκει ορθάνοιχτη, σαν χαίνουσα πληγή. Η «διαδρομή» από την ημέρα που η Εφη Κακαράντζουλα έστησε, εκεί στην Καλλιθέα, ένα καρτέρι τρόμου στην Ιωάννα Παλιοσπύρου (προκαλώντας της, με το βιτριόλι που της έριξε, κάτι εξίσου τελεσίδικο και το ίδιο τραγικό με τον θάνατο, τη δια βίου παραμόρφωση) έως χθες που εκδόθηκε η απόφαση του δικαστηρίου, είναι μια πορεία μοναχική. Δεν είναι από εκείνα τα δράματα που – κάπως έτσι, κάπως αλλιώς – έχουν χτυπήσει και τα δικά μας σπίτια ή τα ξέρουμε από διηγήσεις κοντινών μας ανθρώπων. Συμπονούμε σε βάθος την Ιωάννα, το δράμα της όμως είναι παρά πολύ δύσκολο να το αντιληφθούμε σε όλες του τις διαστάσεις. Η παραμόρφωση είναι ένα θέμα ταμπού, έξω από την κοσμοεικόνα μας που, ακόμη και ο κινηματογράφος, ελάχιστα έχει ασχοληθεί μαζί του.

Αυτό που το κάνει αφόρητο, και για την Ιωάννα αλλά και για τη συναισθηματική αντοχή της κοινής γνώμης, είναι ο λόγος, το «γιατί» συνέβη. Απ’ όσα ακούσαμε κατά τη διάρκεια της δίκης, για το τίποτα. Για ένα πουκάμισο αδειανό, για ένα like. Για κάτι που νόμιζε ότι «είδε» η δράστις μέσα από τους παραμορφωτικούς καθρέφτες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Αυτούς που βαυκαλιζόμαστε ότι είναι ένα «παράθυρο» στην πραγματική ζωή αλλά που πρόκειται για μία διαστρεβλωτική αντανάκλασή της. «Καθρεφτάκια για ιθαγενείς» τα σόσιαλ μίντια όταν η ύπαρξη και η δικαίωσή σου αρχίζει και τελειώνει εκεί μέσα. Που μπορούν όμως να ανάψουν φωτιά όπως γίνεται με τους καθρέφτες όταν εστιάσουν στις ακτίνες του ήλιου. Στην προκείμενη περίπτωση, σε μικροψυχίες, απωθημένα, καταργημένα «εγώ», ζηλοφθονίες.

Η Εφη Κακαράντζουλα πέρασε τη γραμμή που χωρίζει την ουτοπία των σόσιαλ μίντια από την απτή πραγματικότητα. Πόσες και πόσοι όμως ρίχνουν τα «βιτριόλια» της εμπάθειας, του φανατισμού, της υστερίας, της μοχθηρότητας, του μίσους εκεί μέσα; Πόσες απειλές εκτοξεύονται; Πόση απόσταση χωρίζει το να ρίξεις ένα μπουκάλι καυστικό υγρό στα μούτρα κάποιας από το να την «ξεσκίζεις» διαδικτυακά επειδή θεωρείς ότι διατάραξε την ινσταγκραμική σου μακαριότητα και αυταρέσκεια; Ή επειδή θεώρησες ότι διασάλευσε τις ιδεολογικές και ναρκισσιστικές σου βεβαιότητες. Να σας πω εγώ; Υπό συνθήκες, μηδαμινή.

Ψάξε, ψάξε, κάτι θα βρεις
Και κάτι ακόμη. Το ακούω συχνά σε τηλεοπτικές εκπομπές lifestyle. Θα έλεγα ότι είναι από τις κλασικές ερωτήσεις που κάνουν οι παρουσιαστές (που, δυστυχώς, κάποιες φορές είναι δημοσιογράφοι) στους σταρ, άνδρες και γυναίκες, που φιλοξενούν στον καναπέ τους. «Εχετε ποτέ ψάξει το κινητό του/ της συντρόφου σας;». «Μπαίνετε κρυφά στους λογαριασμούς του/της στα σόσιαλ μίντια;».

Χωρίς να κρατάω πρακτικά, έχω την εντύπωση ότι οι θετικές απαντήσεις υπερτερούν. Με χαχανάκια και σκερτσάκια, στα οποία συμμετέχουν και οι παρουσιαστές. Λες και είναι κάτι θεμιτό και φυσιολογικό, ίσως και στο πλαίσιο του επικοινωνιακού τρικ «Ας τσαλακώσω κι εγώ ο μίστερ Τέλειος ή η μις Τελειότητα, την εικόνα μου. Αφού το κάνουν οι περισσότεροι και οι περισσότερες. Σιγά τώρα. Στην εποχή μας έχουν απενοχοποιηθεί οι λεγόμενες “κατινιές”. Ελα μωρέ, μια σκανταλιά είναι».

Σοβαρά τώρα; Τι ακριβώς νομιμοποιούμε δηλαδή; Την παραβίαση της ιδιωτικότητας; Την ιδέα ότι ο/η ερωτικός/ή μας σύντροφος αποτελεί «περιουσιακό στοιχείο» μας; Και γιατί η ερώτηση δεν πάει, σχεδόν ποτέ, παραπέρα; «Και αν βρεις κάτι πώς αντιδράς;». Να δούμε βρε παιδί μου τι είναι, τέλος πάντων, αυτή η περίφημη απενοχοποίηση της «κατινιάς»;

Υπάρχει η άποψη που λέει «ψάξε, ψάξε, κάτι θα βρεις». Εγώ πάλι έχω μια άλλη. «Μην ψάχνεις αν δεν είσαι σίγουρος/η ότι μπορείς να διαχειριστείς αυτό που ίσως βρεις».