Τηλεοπτικοί ρεπόρτερ από κούνια

Οι μικροί μαθητές ενός Δημοτικού στο Λάκκωμα Χαλκιδικής, μισή ώρα έξω από τη Θεσσαλονίκη, κάθε πρωί ετοιμάζονται να πάνε σχολείο όχι απλώς για να καθίσουν σε ένα θρανίο ανοίγοντας το βιβλίο του υπουργείου στη σελίδα που το είχαν αφήσει την προηγουμένη, αλλά για να ζήσουν μια ολοκαίνουργια εμπειρία, με στόχο πάντα τη μάθηση, την οποία θα θυμούνται μάλλον για όλη τους τη ζωή. Μαθητές και μαθήτριες του Big Bang School – όπως είναι ο ευφάνταστος τίτλος του σχολείου που δεν θυμίζει σε τίποτα σχολείο, σύμφωνα με την εικόνα που στερεοτυπικά φέρνουμε όλοι στον νου – καθημερινά οργανώνουν τα δικά τους συμβούλια όπου λύνουν από κοινού, δημοκρατικά, τα προβλήματά τους, αποφασίζουν οι ίδιοι για το πρόγραμμά τους, την ώρα που θα κάνουν διάλειμμα, με ποιον θα συνεργαστούν, επί ποιου αντικειμένου και σε ποιον χώρο, συμμετέχουν σε ομαδικές αποστολές στη φύση και πρωταγωνιστούν ως ρεπόρτερ τζούνιορ στο ιντερνετικό σχολικό κανάλι, το Big Bang School TV. Αν αναρωτιέστε ποιος «παρασύρει» τα παιδιά σε αυτά και άλλα πολλά δημιουργικά πρότζεκτ, δεν είναι άλλος από τον δάσκαλο και διευθυντή του σχολείου Αγγελο Πατσιά που μιλά στα «ΝΕΑ» για τις πρωτότυπες μεθόδους διδασκαλίας που προκαλούν στα μυαλά των μικρών μαθητών αμέτρητα, δημιουργικά μπιγκ μπανγκ.

«Τέτοιες δημιουργικές καταστάσεις είναι αναγκαίες γιατί δένουν την ομάδα. Μέσα από την αναζήτηση ενός άρθρου για ένα θέμα, τα παιδιά ψάχνουν, συζητάνε, βλέπουν τι είναι σωστό, τι λάθος, τι θα μπορούσαν να πουν διαφορετικά, πώς να το παρουσιάσουν. Ολες αυτές οι δεξιότητες επικοινωνίας που θέλει και το υπουργείο να προωθήσει αλλά και οι δεξιότητες φιλτραρίσματος πληροφορίας γίνονται μέσα από αυτές τις διαδικασίες. Στο Big Bang έχουμε και ραδιόφωνο και τηλεόραση. Είναι μια φανταστική διαδικασία για τα παιδιά. Λέγονται Big Bang School Radio και Big Bang School TV. Εχουν καναλάκια στο Facebook και το YouTube. Αυτό που μας νοιάζει είναι να βάζουμε τα παιδιά σε αυθεντικές διαδικασίες μάθησης ώστε να δώσουμε νόημα στο τι μαθαίνουν. Και μέσα από αυτή τη διαδικασία προσπαθούμε να τους αναπτύξουμε στάσεις και γνώσεις. Αυτό που μας αρέσει να λέμε είναι ότι το Big Bang έχει κάτι από Χάρβαρντ, κάτι από Ντίσνεϊλαντ και κάτι από Αρχαία Αγορά. Είναι όλα μαζί γιατί αγαπά την έρευνα αλλά, την ίδια στιγμή, αγαπά και το παιχνίδι. Πιστεύει ότι σοβαρά πράγματα μπορείς να τα μάθεις μέσα από δημιουργικές διαδικασίες, βιωματικές. Τα παιδιά κάνουν ομαδικά συμβούλια, έχουν γνώμη, αποφασίζουν, συνεχώς τους ζητείται να συνειδητοποιούν τη θέση τους. Κι έτσι κάπως αποκτούν μια συνειδητότητα πάνω στα πράγματα», εξηγεί ο δάσκαλος και διευθυντής τους, που εκτός από αυτό το εκπαιδευτικό θαύμα στο Λάκκωμα (που συνδημιούργησε με την Ελισάβετ Γεωργιάδου) ευθύνεται και για ακόμα ένα, πριν από δέκα χρόνια, όταν ανέλαβε τη θέση δασκάλου και διευθυντή του Δημοτικού Σχολείου Φουρφουρά Ρεθύμνου, στους πρόποδες του Ψηλορείτη, φέρνοντας στις ζωές μικρών – μεγάλων τα πάνω κάτω με το θρυλικό Φουρφουράς TV.

Η 17χρονη σήμερα Νεκταρία Πιπεράκη θυμάται στιγμές ως μαθήτρια από το πρώτο ιντερνετικό σχολικό κανάλι και την προετοιμασία ζωής που έλαβε από τον δάσκαλό της. «Στην αρχή μάς φάνηκε παράξενο που ο κύριος Αγγελος ήταν νέος και είχε τόση όρεξη. Είχε μια δική του οπτική κι έκανε πράγματα καινοτόμα. Το χωριό μας, που αποτελείται κυρίως από αγρότες, κτηνοτρόφους, εμπόρους και ιερείς, τον αγκάλιασε και του έδωσε εργαλεία να υλοποιήσει τα σχέδιά του. Το κανάλι ήταν πρωτόγνωρο γιατί ήταν η πρώτη μας επαφή με το Διαδίκτυο και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Μας βοήθησε να εξοικειωθούμε με την τεχνολογία. Κάναμε ταινίες μικρού μήκους, παρακολουθήσαμε σεμινάρια πώς να παίρνουμε συνεντεύξεις. Το πιο καινοτόμο όμως ήταν το Συμβούλιο, μια δημοκρατική πράξη που μας έφερνε κοντά, μας μάθαινε να συμμετέχουμε και να φερόμαστε ορθά. Στη δική μου χρονιά ελάχιστα χρησιμοποιήσαμε τα βιβλία. Είχαμε δικούς μας φακέλους με θεματολογίες. Ετσι μάθαμε μόνοι μας πρώτη φορά τις συντεταγμένες. Ολα αυτά ήταν μια καλή προετοιμασία και για τη ζωή. Την τελευταία ημέρα του κυρίου Αγγελου, έκλαιγαν όλοι οι χωριανοί, ακόμα και αυτοί που δεν είχαν παιδιά στο σχολείο. Εννοείται ότι έχω κρατήσει επαφή με όλους, ήταν μια πολύ ωραία εποχή για εμάς», θυμάται η Νεκταρία που φέτος πέρασε στη Σχολή Νηπιαγωγών στο Ρέθυμνο. «Ηθελα Δασκάλα Δημοτικής γιατί με είχε εμπνεύσει ο κύριος Αγγελος – που με πήρε τηλέφωνο όταν πέρασα -, αλλά και τα δύο μού αρέσουν εξίσου. Λένε ότι όταν μπαίνεις σε μια τάξη προσπαθείς να μιμηθείς τους δασκάλους σου. Κι επειδή είχα πολύ καλούς δασκάλους, αυτό λειτουργεί για μένα ως πρότυπο. Θέλω να γίνω κι εγώ όπως εκείνοι, με τόση όρεξη, δηλώνοντας “παρών” στις ζωές των παιδιών».