Φωτιζόμαστε {CR}κοιτάζοντας {CR}το σκοτάδι μας

O δικηγόρος Στίβεν Ντόνζιγκερ έχει περάσει τις τελευταίες 800 ηµέρες σε κατ’ οίκον περιορισµό µε βραχιολάκι στον αστράγαλό του. Το έγκληµά του; Μήνυσε εκ µέρους των πολιτών του Ισηµερινού την πετρελαϊκή εταιρεία Chevron επειδή που έριξε σκόπιµα 16 δισ. γαλόνια τοξικών αποβλήτων στον Αµαζόνιο της χώρας µεταξύ 1964 και 1992. Κέρδισε τη δίκη και µαζί 9,5 δισ. δολάρια για τις κοινότητες των ιθαγενών το 2011. Η εταιρεία δεν έχει πληρώσει ακόµα ούτε σεντ αλλά πήγε τον Ντόνζιγκερ στα δικαστήρια των ΗΠΑ, καταφέρνοντας να τον τιµωρήσει. Το τέλος της λογικής.

Μια γυναίκα που φέρνει το δάχτυλο στα χείλη, παροτρύνοντας σε σιωπή, δεσπόζει στον ορίζοντα της Νέας Υόρκης. Είναι τοποθετηµένο στην παραλία του Νιούπορτ και έχει τίτλο «Η ψυχή του νερού». «Το νερό όταν κινείται, κάνει έναν πολύ ιδιαίτερο ήχο», λέει ο βαρκελωνέζος δηµιουργός του Χοµέ Πλένσα, εξηγώντας τη σκέψη πίσω από το άγαλµα ύψους 24 µέτρων. «Προτρέπει για λίγη σιωπή, για µερικές ανάσες ώστε να µπορέσουµε να ακούσουµε τον ήχο του νερού που µας µιλά».

Δηµιουργός µερικών από τα πιο εµβληµατικά κτίρια στον κόσµο, ο Νόρµαν Φόστερ σκέφτεται ένα µέλλον βασισµένο στην ιδέα της κοινότητας. «Θα ήθελα να χτίσω µια γειτονιά που λειτουργεί αυτόνοµα», λέει ο 86χρονος βρετανός αρχιτέκτονας. «Ο σχεδιασµός είναι αυτή η αέναη αναζήτηση της τελειότητας, όπου η διαβίωση θα συνδέεται µε την εκµετάλλευση των απορριµµάτων για τη δηµιουργία ενέργειας µε καθαρό τρόπο. Να κάνουµε περισσότερα µε λιγότερα. Μπορούµε πάντα να κυνηγάµε την άκρη του ουράνιου τόξου».

«Ευχαριστίες στη θύελλα του ελληνικού χρέους, για ένα από τους πλέον συναρπαστικούς χορούς του αιώνα» γράφουν οι «Financial Times» ως ωδή για την πορεία του χορογράφου Δηµήτρη Παπαϊωάννου. Αφορµή η νέα παράστασή του «Εγκάρσιος Προσανατολισµός» που µόλις ανέβηκε στο περίφηµο θέατρο Sadler’s Wells του Λονδίνου. «Μέχρι την ελληνική κρίση», λέει, «κανένας επιµελητής δεν ενδιαφερόταν για την Αθήνα. Οταν µια χώρα καταστρέφεται γίνεται ξαφνικά σέξι για τον κόσµο της Τέχνης».

«Εισέλθετε και κλάψτε», γράφει µια ταµπέλα. «Κι εγώ έχω άγχος», γράφει µια άλλη, δίπλα σε τηλεφωνικούς αριθµούς ψυχολόγων. Καλωσήρθατε στην Αίθουσα Κλάµατος, στη Lloreria, στο κέντρο της Μαδρίτης. Στόχος να διευκολύνει όποιον θέλει να κλάψει και να ζητήσει βοήθεια. Ο ισπανός πρωθυπουργός Πέδρο Σάντσεθ µόλις ανακοίνωσε ένα µεγάλο πρόγραµµα για την πνευµατική υγεία. «Δεν είναι ταµπού. Είναι θέµα δηµόσιας υγείας για το οποίο πρέπει να µιλάµε, να το κάνουµε ορατό και να δρούµε ανάλογα».

Ηταν Ιανουάριος του 1962 όταν ο φιλόσοφος Μπέρτραντ Ράσελ έλαβε µια σειρά επιστολών από τον ιδρυτή της Βρετανικής Ενωσης Φασιστών Οσβαλντ Μόσλεϊ, ο οποίος τον προ(σ)καλούσε σε διάλογο. Ο Ράσελ του απάντησε: «Σας ευχαριστώ. Ηταν δύσκολο να αποφασίσω πώς θα απαντήσω σε ανθρώπους το ήθος των οποίων είναι τόσο ξένο και απωθητικό. Αισθάνοµαι υποχρεωµένος να πω ότι τα συναισθηµατικά σύµπαντα του καθενός µας είναι τόσο µακριά και τόσο διαφορετικά, ώστε τίποτα γόνιµο ή ειλικρινές δεν θα µπορούσε να προκύψει από τον διάλογό µας». Επειδή οι προ(σ)κλήσεις συνεχίζονται…