«Η πάλη των τάξεων συνεχίζεται, η αντίδραση αλλάζει»

Εχει ηθικό ανάστημα η μεσαία τάξη; Είναι ο μπάτλερ πάντα ο δολοφόνος; Βλάπτει το κάπνισμα σοβαρά την υγεία; Ασύνδετα ερωτήματα που όμως στην αφήγηση μιας θεατρικής παράστασης, και μάλιστα με τους όρους βωβού κινηματογράφου, αποκτούν συνάφεια. Πρόκειται για την κωμωδία «Ο mπάτλερ» της ομάδας Splish-Splash που έχει κλείσει αισίως 18 χρόνια δημιουργικής πορείας και παρουσιάζει το νέο εγχείρημά της στο Χυτήριο. Το έργο που συνέγραψαν οι Εφη Γαβρήλου, Παναγιώτα Καντιάνη, Αντώνης Πεξαράς, JohnnyO επιχειρεί να καταγράψει την ιστορική πραγματικότητα σε όλες τις εκφάνσεις της, πολιτικές, κοινωνικές, οικονομικές. Πόσο εύκολο είναι να γίνει αυτό σε παρόντα χρόνο; Ο σκηνοθέτης της παράστασης JohnnyΟ, κατά κόσμον Γιάννης Οικονομίδης, εξηγεί ότι «η σημερινή πραγματικότητα μπορεί να διαφέρει από τη χθεσινή, αυτό που ενώνει και τις δύο είναι ο ανταγωνισμός, η εκμετάλλευση, ο διαχωρισμός, η αδικία κ.τ.λ. μεταξύ των ανθρώπων που βρίσκονται σε αυτήν. Συνεπώς παραμένει διαχρονική η πάλη των τάξεων καθώς και οι τρόποι κυριαρχίας των δυνατών έναντι των αδυνάτων. Ο τρόπος της αντίδρασής μας αλλάζει, αλλά αυτή πάντοτε συμβαίνει. Το στήσιμό της θυμίζει αυτό που είχε πει ο Charlie Chaplin: “Η ζωή από κοντά είναι τραγωδία, από μακριά είναι ξεκαρδιστική κωμωδία”».

Το δικό τους αφήγημα ξετυλίγεται μέσα από την ιστορία ενός πολλά υποσχόμενου οικονομολόγου ο οποίος δέχεται με βαριά καρδιά τη θέση του μπάτλερ στην έπαυλη ενός μεγιστάνα με την ελπίδα σύντομα να ανελιχθεί. Δείχνει να έχει συμβιβαστεί με το status quo, ώσπου προσλαμβάνεται μια επαναστατημένη μουσικός. Είναι το πρόσωπο-κλειδί, θα μπορούσε να πει κανείς, που δίνει την αφορμή για να φωτιστεί το σημαντικότερο σημείο της παράστασης που κατά τον Γ. Οικονομίδη «είναι η διακωμώδηση της μεσαίας τάξης, το ξεβόλεμά της από την αδράνεια και τη χλιαρή υποκίνηση οποιασδήποτε αντίδρασης».

Ενας σκηνοθέτης σε μια θεατρική ομάδα: πόσο διαφορετικός είναι ο ρόλος του σε σχέση με έναν θίασο; «Υπάρχει ένας κοινός κώδικας επικοινωνίας μέσα στην ομάδα των Splish-Splash, υπάρχει πάντα το κείμενο κι ας μην ακούγεται, υπάρχει η σωματική φόρμα του ρόλου που χρησιμοποιεί ο κάθε ηθοποιός. Ολες οι σκηνές λοιπόν στήνονται χρησιμοποιώντας κινήσεις και εκφράσεις που οι ρόλοι χρησιμοποιούν. Επειτα γίνεται φιλτράρισμα των εκφραστικών και σωματικών διαλόγων, ώστε να έχουμε καθαρές εικόνες και δράσεις. Το τελευταίο στάδιο είναι η επιμέλεια της κίνησης από τη χορογράφο μας για να αποκτήσουν οι σκηνές ρυθμό βωβού κινηματογράφου, καθώς η μουσική υπάρχει από την αρχή μέχρι το τέλος της παράστασης. Ετσι καταγράφεται υπέροχα πάνω στη σκηνή και δεν αφήνει περιθώριο στον φόβο, μήπως δεν γίνεται κατανοητό».

Στα στοιχεία της παράστασης ανήκει η μεταφορά της από τη θερινή σκηνή του θεάτρου στον εσωτερικό χώρο αφού «ένα τέτοιο θέαμα απαιτεί κλειστό χώρο, μιας κι η θεατρική σκηνή μετατρέπεται σε πανί κινηματογραφικής προβολής, καθώς η σωματική γλώσσα και η μουσική δίνουν το στίγμα του βωβού κινηματογράφου».