Να ζητήσουμε να τελειώνει κάθε ματς στο 45΄

Στα όσα διάβασα και στα όσα άκουσα μετά το ματς της Εθνικής μας με τη Σουηδία διακρίνω μια αντίφαση. Αν η Εθνική μας ήταν τόσο καλή με τους Σουηδούς, όσο υποστήριζαν οι τηλεσχολιαστές του ματς και διάφοροι σχολιογράφοι, τότε γιατί οι ίδιοι άνθρωποι υποστηρίζουν πως ουσιαστικά η Εθνική αποκλείστηκε από το Μουντιάλ του Κατάρ; Με δυο νίκες (μια με την Ισπανία και μια με το Κόσοβο – και τα δυο ματς είναι εντός έδρας), η Εθνική μας έχει ελπίδες να βρεθεί τουλάχιστον στη δεύτερη θέση. Γιατί το αποκλείουμε; Νομίζω η απάντηση είναι απλή και αφορά όλη την περίοδο της διαχείρισης της ομάδας από τον Τζον Φαν’τ Σιπ: στην πραγματικότητα δεν έχουν εμπιστοσύνη στην ομάδα ούτε κι αυτοί που την εκθειάζουν.

Διασκεδαστικό

Αυτό που συνέβη μετά το ματς της Εθνικής μας στη Σουηδία είναι τουλάχιστον διασκεδαστικό: αντί να προβληματίζονται όλοι για την εμφάνιση στο δεύτερο ημίχρονο του κρίσιμου ματς, στο οποίο η ελληνική ομάδα δέχτηκε δυο γκολ καταρρέοντας, πανηγυρίζουν για το πρώτο, στο οποίο είχε καλή απόδοση. Νομίζω ότι έφτασε η ώρα κάποιος να δημοσιεύσει και τη βαθμολογία των πρώτων ημιχρόνων των αγώνων της: όποιος έχει αναλάβει την εργολαβία των δικαιολογιών των αποτυχιών της θα μπορεί βάσιμα να ισχυριστεί πως η ομάδα του Φαν’τ Σιπ, όχι μόνο θα πάει στο Μουντιάλ, αλλά έχει αλλάξει και επίπεδο. Σε ένα Μουντιάλ παιχνιδιών που διαρκούν 45 λεπτά θα ήταν και φαβορί.

Πραγματικότητα

Ωραία είναι τα χωρατά, αλλά υπάρχει και η πραγματικότητα. Η πραγματικότητα λέει πως το να παίζει η εθνική ομάδα καλύτερα στο πρώτο ημίχρονο από όσο στο δεύτερο είναι χαρακτηριστικό της – και δεν είναι αρετή: είναι πρόβλημα. Και στο ματς με το Κόσοβο ήταν καλύτερη στο πρώτο ημίχρονο: στο δεύτερο δέχτηκε την ισοφάριση κι ενώ οι γηπεδούχοι πίεσαν για δέκα λεπτά. Και στο ματς με τη Γεωργία το Σάββατο ήταν καλύτερη στο πρώτο ημίχρονο: αν σκόραρε στο τέλος, αυτό δεν οφείλεται σε κάποια βελτίωσή της, αλλά στον ολλανδό διαιτητή που ήταν στο VAR και είδε μόνος αυτός το πέναλτι που έδωσε στον Φαν’τ  Σιπ τη νίκη. Θα το πάω ακόμα πιο πίσω γιατί εγώ τα ματς της Εθνικής τα παρακολουθώ προσεκτικά και τα θυμάμαι. Ο Φαν’τ Σιπ έκανε ντεμπούτο στη Φινλανδία στις 5 Σεπτεμβρίου του 2019. Η Εθνική μας έπαιξε στο Ελσίνκι με σκοπό τη νίκη που θα της έδινε τη δυνατότητα να φτάσει στη δεύτερη θέση τους γηπεδούχους – από τον όμιλο περνούσαν οι δύο πρώτοι. Η ομάδα ήταν καλή στο πρώτο ημίχρονο και απογοητευτική στο δεύτερο – έχασε μάλιστα εξαιτίας ενός ανόητου πέναλτι που είχε κάνει ο Κουρμπέλης. Η ήττα της διαμόρφωσε και την τελική διαφορά: η Φινλανδία προκρίθηκε στα τελικά του Euro κάνοντας 18 βαθμούς ενώ η ομάδα μας έμεινε στους 14 χάρη και στην ιστορική ισοπαλία με το Λιχτενστάιν.  Προχθές η Εθνική μας έδωσε πάλι ένα οριακό ματς – αυτή τη φορά στη Στοκχόλμη. Πάλι ήταν καλή στο πρώτο ημίχρονο – εξαιρετική θα έλεγα. Και πάλι κατέρρευσε στο δεύτερο ημίχρονο έπειτα από ένα κουτό πέναλτι, που αυτή τη φορά δεν το έκανε ο Κουρμπέλης αλλά ο Μαυροπάνος. Μου έρχεται να πω σαν να μην πέρασε μια μέρα. Μόνο που πέρασαν μέρες πολλές: τρία ολόκληρα χρόνια. Και η Εθνική μας χάνει πάντα ματς με τον ίδιο περίπου τρόπο.

Εφταναν

Τι της συμβαίνει; Πολλά και διάφορα. Στη Στοκχόλμη σίγουρα το πιο μεγάλο της πρόβλημα ήταν ότι δεν σκόραρε στο πρώτο ημίχρονο, ωστόσο επιτρέψτε μου να αμφιβάλω για το αν θα κέρδιζε, ακόμα κι αν άνοιγε το σκορ. Στο δεύτερο ημίχρονο οι Σουηδοί διόρθωσαν την άμυνά τους παίζοντας με τους ακραίους αμυντικούς πιο κοντά στα στόπερ, πίεσαν τον Μπουχαλάκη με τον Ολσον, σταμάτησαν να ανεβαίνουν στη σέντρα κι απλά σημάδευαν τον προικισμένο Ισάκ (που πήρε το πέναλτι και πέτυχε το δεύτερο γκολ) κι όλα αυτά τα λίγα έφταναν για να κερδίσουν. Θα έχαναν το ματς οι Σουηδοί αν ήταν υποχρεωμένοι να πιέσουν πιο πολύ; Ωραίο παραμύθι, αλλά χωρίς δράκο: η ομάδα του Φαν’τ Σιπ έχει δεχτεί γκολ στα έξι από τα επτά ματς που έχει δώσει μέχρι τώρα στον όμιλο – δεν έχει την αμυντική σταθερότητα που να επιτρέπει να πιστεύεις πως θα κρατούσε το μηδέν. Μόνο από τους Γεωργιανούς το περασμένο Σάββατο, δεν δέχτηκε γκολ αλλά αυτοί δεν πίεσαν καθόλου κι έπαιζαν για το 0-0. Κι έφτασαν ένα λεπτό από το να το πάρουν.

Πήχης

Αν συγκρίνουμε τα όσα έκανε η ομάδα στο ματς με τη Σουηδία με τα όσα είχε κάνει με τη Γεωργία (για να μη θυμίσω τις ισοπαλίες με το Λιχτενστάιν, το Κόσοβο και τη Σλοβενία που κι αυτές ήρθαν με τον Φαν’τ Σιπ στον πάγκο) τότε σαφώς και υπάρχει πρόοδος: μόνο που κατεβάζοντας συνεχώς τον πήχη κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας. Αν η Εθνική, μολονότι παίζει με πέντε αμυντικούς και δύο κόφτες, δεν μπορεί να κρατήσει το μηδέν, αυτό έχει να κάνει με το ότι οι δυο καλύτεροι και πιο έμπειροι έλληνες στόπερ, ο Παπασταθόπουλος και ο Μανωλάς, απομακρύνθηκαν από την Εθνική με μια απόφαση της ΕΠΟ, που ο Ολλανδός δέχτηκε ως yes men. Οι δυο παίκτες στον ίδιο δεν δημιούργησαν ποτέ πρόβλημα: τον Μανωλά μάλιστα τον καλούσε στα πρώτα του ματς. Δυστυχώς το ποδόσφαιρο είναι αμείλικτο: αν αγνοείς έμπειρους παίκτες θα το πληρώσεις. Εχουν μέλλον πιθανότατα ο Μαυροπάνος (κυρίως) και ο Χατζηδιάκος. Αλλά σήμερα δεν έχουν εμπειρίες για να στηριχθείς πάνω τους.

Τέλος

Θα σας πω κάτι τελευταίο για τον Φαν’τ Σιπ. Μετά την ισοπαλία στο Κόσοβο είχε ουσιαστικά τελειώσει από την Εθνική. Στον καλά πληροφορημένο Τύπο από την ΕΠΟ είχαν εμφανιστεί ως πιθανοί του διάδοχοι ο Χιμένεθ κι ο Τραϊανός Δέλλας. Αν ο Ολλανδός δεν αντικαταστάθηκε, είναι γιατί ο τότε πρόεδρος της ΕΠΟ Θοδωρής Ζαγοράκης είχε αποφασίσει πως θα παραιτηθεί ο ίδιος και δεν θέλησε να πάρει την ευθύνη ούτε της απόλυσης του προπονητή, ούτε της πρόσληψης του διαδόχου του: μάλιστα δεν πήγε καν στο γήπεδο στο ματς με τη Σουηδία για να αποφύγει πιέσεις των συμβούλων σε περίπτωση ήττας. Χάρη σε αυτό το γεγονός ο Φαν’τ Σιπ παρέμεινε στη θέση του και κατάφερε μυθιστορηματικά να φτάσει να παίξει ως ομοσπονδιακός το μπαράζ στη Στοκχόλμη. Αλλά αυτό δεν είναι διοίκηση ομάδας. ‘Η μάλλον είναι. Είναι η διοίκηση μιας ομάδας που παίζει ένα καλό ημίχρονο και όλοι εκστασιάζονται σαν να μην υπήρξε το δεύτερο. Πάλι καλά που δεν ζήτησαν να βγούμε στον δρόμο να πανηγυρίσουμε…