Ο Ερντογάν έσπρωξε{CR}την Ελλάδα στη Δύση

Η αναμονή πήρε δεκαετίες. Ομως η Ελλάδα βρήκε επιτέλους τον δρόμο και τη θέση της στη Δύση. Παρατεταμένες επικίνδυνες παιδικές «ασθένειες», όπως ο αντιαμερικανισμός, εξέλιπαν οριστικά. Και εδώ πρέπει, για λόγους ιστορικής εντιμότητας, να αναγνωριστεί η συμβολή της «Αριστεράς»: μια κυβέρνηση που ξεπέρασε τις αφετηρίες της και εξελίχθηκε γρήγορα σε έναν από τους θερμότερους έμπρακτους θιασώτες της ατλαντικής Ελλάδας. Αυτό ήταν κομβικό: καλώς ή κακώς, με την τόσο μακρά και στρεβλή μεταπολεμική εξέλιξη της γεωπολιτικής κατεύθυνσης της Ελλάδας, ήταν απαραίτητο να συνομολογήσει κάποτε και η «Αριστερά» τη διόρθωση αυτής της εθνικά καταστρεπτικής τροχιάς.

Πάντως, όπως και να ‘χει, σήμερα δεν είναι ο Τσίπρας πρωθυπουργός, αλλά ο Μητσοτάκης, η κυβέρνηση του οποίου, διά του υπουργού Εξωτερικών Δένδια, υπογράφει, μέσα σε λίγες ημέρες, τη δεύτερη καθοριστική διεθνή συμφωνία για τη νέα γεωπολιτική ισορροπία της Ελλάδας, σε μια εποχή ταραγμένη όσο λίγες στην πρόσφατη ιστορία. Αν και διαφορετική σε φύση από την επίσης κορυφαίας σημασίας συμφωνία με τη Γαλλία, η νέα συμφωνία με τις ΗΠΑ ολοκληρώνει μια επιτυχή τελικά πορεία προσαρμογής της Ελλάδας στη νέα γεωπολιτική πραγματικότητα που με ταχύτητα και επιθετικότητα διαμορφώνεται γύρω της. Αυτές οι λίγες εβδομάδες που μεσολάβησαν από το Παρίσι στην Ουάσιγκτον θα μείνουν στην Ιστορία ως η περίοδος τελικής ωρίμασης της απόφασης της Ελλάδας να αναλάβει τον ρόλο της ως δυτικής χώρας κάνοντας «ολική επαναφορά» στη Δύση, κάτι που αντανακλά άμεσα και ευθέως και σε μείζονος σημασίας ιδιωτικές επιχειρηματικές επενδύσεις.

Ομως, πέρα και πριν από όλα αυτά υπάρχει και κάτι ακόμα πιο ριζικό στην πορεία της Ελλάδας προς την τελική της θέση στον δυτικό κόσμο. Γιατί το να θελήσει, επιτέλους, η Ελλάδα να διαδραματίσει τον ρόλο της, έπειτα από τόσες και τέτοιες παλινωδίες, είναι ένα επίπεδο. Το να βρει ανταπόκριση σε αυτό από την ίδια τη Δύση είναι ένα άλλο επίπεδο, πολύ πιο σύνθετο και δύσβατο. Και εδώ είναι που υπήρξε καθοριστικός ο ρόλος της Τουρκίας και ιδίως του Ερντογάν. Στην ουσία, ελέω Ερντογάν και της ανόητης μεγαλομανίας του που έχει λάβει πια ψυχωτικές διαστάσεις, η Ελλάδα υπογράφει τώρα μια συμφωνία που την καθιστά αυτό που έπρεπε πάντα να είναι: το ανατολικό σύνορο του δυτικού κόσμου. Χαριτολογώντας, θα έπρεπε κάποτε να του… στήσουμε άγαλμα γι’ αυτό. Επειδή εκτός των άλλων δεν αφορά μόνο την Ελλάδα – που από μόνο του είναι τεράστιας σημασίας. Αφορά εξίσου και την Κύπρο, που εσωτερικά ωρίμασε πριν από την Ελλάδα, αλλά που, και πάλι, αν ο Ερντογάν δεν είχε υπονομεύσει τόσο αποτελεσματικά τον ρόλο της Τουρκίας, δεν θα είχε την ευκαιρία να βρεθεί στην ισορροπία που σήμερα βρίσκεται.

Η Ελλάδα βρέθηκε απέναντι από τη Δύση αρκετές φορές στον 20ό αιώνα. Ολες το πλήρωσε πολύ ακριβά. Αυτό συνέβη με τις κυβερνήσεις από τον Νοέμβριο του 1920, όταν οι διάδοχοι του Βενιζέλου συγκρούστηκαν πρώτα με την Αγγλία και τη Γαλλία, ανοίγοντας τον δρόμο στην εθνική τραγωδία της Μικρασιατικής Καταστροφής. Αυτό επιχειρήθηκε, στη συνέχεια, με την άλλη τραγωδία, του εμφυλίου πολέμου. Αυτό έγινε και το 1973, στον κρίσιμο πόλεμο στη Μέση Ανατολή, όταν η Ελλάδα εκούσια και ανόητα συνέπραξε πρακτικά με την αραβική πλευρά, πιθανότατα χωρίς καν να κατανοήσει τι έκανε. Και αυτό οδήγησε, την επόμενη χρονιά, στην άλλη εθνική καταστροφή, στον Αττίλα. Ολα αυτά ήταν τραγωδίες. Υπήρξαν και οι γελοιότητες: η καρικατούρα του αντιαμερικανισμού της δεκαετίες του ’80, που όμως τον πληρώσαμε και αυτόν πολύ ακριβά. Τώρα, όλα αυτά τελείωσαν. Οριστικά. Από την Αλεξανδρούπολη μέχρι την Κρήτη, η Ελλάδα καθίσταται πλέον ένα αδιάκοπο όριο που ουδείς μπορεί να παραβιάσει.