Να μη χαθεί η παραδοσιακή εικόνα του πράκτορα 007

Παρακολουθώντας την τελευταία ταινία «Τζέιμς Μποντ», το «No Τime to Die», που όπως ήταν αναμενόμενο έκανε παντού θραύση, δεν μπορώ να πω ότι σε όλα τα σημεία ένιωθα ότι όντως έβλεπα ταινία «Μποντ». Ενιωθα ότι έβλεπα κάτι «άλλο», διανθισμένο με μια νοσταλγία για κάτι που ίσως κάποτε να ήταν ο Μποντ αλλά τώρα πια δεν είναι.

Νομίζω δε ότι το στοιχείο της νοσταλγίας υπάρχει ούτως ή άλλως στην ταινία, από τη μορφή και την ενδυμασία του Ράμι Μάλεκ, που ως «κακός» της τελευταίας ιστορίας παραπέμπει αμέσως στον Τζόζεφ Γουάιζμαν, δηλαδή στον Δρα Νο της πρώτης ταινίας «Μποντ» (1962), μέχρι το σκηνικό της Ιαπωνίας που είναι εμφανέστατα ένας φόρος τιμής στο «Ζεις μονάχα δυο φορές» (1967), πέμπτης ταινίας του πράκτορα που τότε είχε τη μορφή του Σον Κόνερι.

Οσο για το φινάλε της ταινίας, που τώρα πια όλοι γνωρίζουν (όσοι τουλάχιστον έχουν δει το «No Time to Die» – και είναι πολλοί), τι, αν όχι οριστικό «τέλος εποχής», θα μπορούσε να δηλώνει για τον διάσημο βρετανό πράκτορα;

Βέβαια, για να δανειστώ τον τίτλο μιας άλλης, εκτός επίσημης σειράς, ταινίας «Μποντ», το «Ποτέ μην ξαναπείς ποτέ» (του 1983 με έναν κουρασμένο πλέον Κόνερι, σχεδόν παρωδία του παλιού εαυτού του), πράγματι δεν μπορείς να ξέρεις ποτέ τι μπορεί να σκαρφιστούν τα σαΐνια πίσω από τη μηχανή χρημάτων (και ψυχαγωγίας) που λέγεται 007 έτσι ώστε ο μύθος να συνεχιστεί.  Ο Ντάνιελ Κρεγκ θα μείνει στην Ιστορία ως ο ηθοποιός που «τσαλάκωσε» τον Μποντ, τον έκανε κάπως πιο γήινο, πιο «δικό μας», σε μια εποχή που η βρετανική αυτοκρατορία ήταν πια για τα καλά θαμμένη στο παρελθόν. Κανείς δεν μπορεί να ξέρει ποια θα είναι η συνέχεια, πάντως εγώ δεν σταμάτησα ποτέ να ξέρω τι θέλω από την εικόνα του Τζέιμς Μποντ.

Είμαι της σχολής Ιαν Φλέμινγκ, «πατέρα» του ήρωα. Δηλαδή του κλασικά, παραδοσιακά, ακόμα και παλαιομοδίτικα ίσως, βρετανικού στυλ. Λέγεται ότι ο Φλέμινγκ αρχικά δεν ήθελε τον Σκωτσέζο Κόνερι για τον ρόλο του πράκτορα. Στις προτιμήσεις του βρίσκονταν ηθοποιοί σαν τον Ντέιβιντ Νίβεν ή τον Ρότζερ Μουρ (πολύ πριν αντικαταστήσει τον Κόνερι). Με άλλα λόγια, ήθελε έναν ντελικάτο, φινετσάτο, καλοντυμένο, καυκάσιο, ευγενικό μα συγχρόνως θανάσιμα επικίνδυνο κλασικό Βρετανό. Αυτός ήταν ο Μποντ που ο Φλέμινγκ είχε γεννήσει στο χαρτί, αυτόν τον Μποντ ήθελε και στην οθόνη.

Βέβαια, εκείνη την εποχή η πολιτική ορθότητα και η φυλετική ισομέρεια δεν είχαν μπει στη σφαίρα της παράνοιας όπως σήμερα. Κινήματα όπως το #MeToo (που ως ενός σημείου καλώς σήμερα και υπάρχουν) δεν όριζαν το κάστινγκ μιας ταινίας. Στο «No Time to Die», όπου βρίσκουμε τον Μποντ στη σύνταξη προτού τον καλέσουν πάλι στην υπηρεσία, η αντικαταστάτριά του, επίσης με τον κωδικό 007, είναι μια πανέμορφη μαύρη, η Λασάνα Λιντς. Εντάξει, συνεργάζονται, όμως όταν η ταινία κλείνει, μένει άραγε η μορφή της Λιντς κάπως στη μνήμη; Δεν νομίζω. Ο Q του Μπεν Γουίσο έχει πιο έντονη παρουσία.

Θα μου πείτε ναι, αλλά δεν είναι πρωταγωνιστικός ο ρόλος της. Και θα πω ότι ελπίζω να μη γίνει και ποτέ. Οχι, δεν θέλω να δω τον Μποντ γυναίκα. Και δεν θα αισθανόμουν και τόσο άνετα, πιστεύω, αν τον έβλεπα μαύρο, Ασιάτη, Εσκιμώο, Λατίνο ή νάνο, π.χ. με τον Πίτερ Ντίνκλατζ. Θέλω τον Μποντ όπως τον ήξερα και όπως τον είχε φανταστεί ο Φλέμινγκ. Και εκτός από το ότι πιστεύω ότι ο Μποντ θα χάσει έδαφος αν χάσει την παραδοσιακή – πάντα μέσα στο κάδρο μιας φρεσκάδας – εικόνα του, θέλω να πιστεύω ότι κατά βάθος πολλοί σκέφτονται σαν εμένα.