Το άγαλμα της Κάλλας αναπαριστά μια άλλη

Είδα κι εγώ το γυαλιστερό άγαλμα της Μαρίας Κάλλας που στήθηκε στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Κατά την αυτοδιοίκηση, η ντίβα μπορεί να περιβληθεί την αχλύ ενός εθνικού μύθου, ταιριάζει λοιπόν κάτω από την Ακρόπολη, που είναι η πιο περίλαμπρη παγκόσμια αναπαράσταση για την Ελλάδα. Η περιοχή είναι η τροπαιοθήκη μιας συμβολικής υπερηφάνειας του ελληνισμού και το νέο άγαλμα είναι το νέο τρόπαιο. Κοσμοπολίτισσα, ντίβα, Ελληνίς.

Αλίμονο, η Κάλλας και ό,τι εκπροσωπεί, η μοναδικότητα και το βάθος, δεν είναι εθνικά χαρακτηριστικά. Η εμβάθυνση και η μοναδικότητα δεινοπαθούν «σε τούτα εδώ τα μάρμαρα»: η μουσική κουλτούρα αποθεώνεται στη νύχτα με ντεσιμπέλ και λουλουδικό, ό,τι λατρεύεται είναι επιφάνεια, επιδειξιμανία και ναρκισσισμός. Αυτό είναι το όντως εθνικό.

Στην ουσία, η Κάλλας και η Ελλάδα ήταν παράλληλα σύμπαντα. Οι εμφανίσεις της στην Επίδαυρο ήταν φολκλορισμός κι η σχέση της με τον Ωνάση τραυματική. Το πέρασμά της από εδώ ήταν το πέρασμα μιας ξένης, που έγινε πιο ξένη. Αυτό το αίσθημα αδύνατον να αποτυπωθεί σε ένα δημόσιο σήμα. Γι’ αυτό, το άγαλμα που ήδη τοποθετήθηκε δεν είναι της Κάλλας. Είναι μιας άλλης, μιας άσχετης. Κάτι για τους δημότες. Και για τον τουρισμό, η επιφανειακότητα και η ασχήμια του οποίου κατά κανόνα συναντά την προσέγγιση της πολιτικής στην πραγματικότητά μας. Μικρό κακό, η Αθήνα είναι γεμάτη άσχημα και επιφανειακά δημόσια σήματα.