Πέρα από την Αφρική

Πέντε χρόνια, πέντε μήνες και 11 ημέρες συμπληρώθηκαν την Παρασκευή 1η Οκτωβρίου από την ημέρα που ο επιθετικός της Αθλέτικ Μπιλμπάο Ινιάκι Ουίλιαμς αγωνίστηκε εναντίον της Ατλέτικο Μαδρίτης. Εκτοτε δεν απουσίασε σε κανένα από τα επόμενα 202 παιχνίδια που έδωσε η ομάδα του, το τελευταίο με την Αλαβές, καταγράφοντας νέο ρεκόρ στην ιστορία του ισπανικού ποδοσφαίρου.

Βάσκος με γκανέζικο αίμα, γεννήθηκε στο Μπιλμπάο πριν από 27 χρόνια. Η ιστορία της οικογένειάς του είναι μια οδύσσεια απ’ αυτές που ζουν καθημερινά χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες.

«Ηρθα εδώ από την Παμπλόνα, όμως γεννήθηκα στο Μπιλμπάο. Οι γονείς μου είναι από την Γκάνα. Περπάτησαν τη μισή Αφρική για να φτάσουν στη Μελίγια», διηγείται ο Ινιάκι Ουίλιαμς.

Η Μελίγια είναι ισπανική πόλη στη Βόρεια Αφρική. Οι γονείς του Ινιάκι γνωρίστηκαν σε κέντρο προσφύγων στην πρωτεύουσα της Γκάνας, την Ακρα, έχοντας ξεφύγει από τον εμφύλιο πόλεμο της Λιβερίας. Η απόσταση από την Ακρα μέχρι τη Μελίγια είναι κοντά στα 5.000 χιλιόμετρα και περιλαμβάνει όλη την έρημο Σαχάρα.

«Από τότε ο πατέρας μου δεν αισθάνεται τίποτα στις πατούσες των ποδιών του. Η μάνα μου πέρασε πολλές δύσκολες καταστάσεις αλλά είναι δυνατή γυναίκα. Μου έχει πει πως πολλοί από τους συντρόφους τους δεν τα κατάφεραν στον δρόμο και έπρεπε να τους θάψουν στην έρημο. Κάποιες φορές επέβαιναν σε ένα μικρό φορτηγό στο οποίο στοιβάζονταν 40 άνθρωποι. Ληστές έκλεβαν τους ανθρώπους στον δρόμο προς την Ισπανία ή άλλες χώρες για μία καλύτερη ζωή».

Οταν πέρασαν τα σύνορα με την Ισπανία οι γονείς του Ινιάκι κατέληξαν στη φυλακή. Εκεί τους επισκέφτηκε ένας δικηγόρος και τους συμβούλευσε να σκίσουν τα χαρτιά τους και να πουν πως έφυγαν από εμπόλεμη περιοχή.

Στη συνέχεια ο δικηγόρος τους έστειλε στο Μπιλμπάο, σε κάποιους φίλους του στις κοινωνικές υπηρεσίες. Ο Ινιάκι έχει προσπαθήσει πολλές φορές να βρει αυτόν τον άνδρα αλλά οι γονείς του δεν θυμούνται τίποτε απ’ αυτόν.

Ευγνωμοσύνη
Στο Μπιλμπάο οι κάτοικοι άνοιξαν μια ζεστή αγκαλιά για την οικογένεια Ουίλιαμς. Συναντήθηκαν με τον τοπικό ιερέα Ινιάκι Μαρδόνες που προστάτευε τους πρόσφυγες. Προς τιμήν του οι Ουίλιαμς έδωσε το όνομα του ιερέα στον πρωτότοκο γιο τους τον οποίον βάφτισε ο Μαρδόνες.

«Επικοινωνούμε τακτικά μαζί του, πηγαίνω και τον επισκέπτομαι, συζητάμε για τη ζωή. Τώρα βρίσκεται στην Αφρική για εθελοντική εργασία».

Ο Ινιάκι Ουίλιαμς νιώθει ευγνώμων στην Ισπανία και ιδιαίτερα στο Μπιλμπάο και τους ευγενικούς κατοίκους αυτής της πόλης γιατί θεωρεί πως χωρίς αυτούς δεν θα είχε γίνει αυτό που είναι σήμερα.

«Ολα αυτά με έκαναν δυνατό. Είμαι ευγνώμων στους γονείς μου γιατί έγινα ό,τι έγινα. Μας ενέπνευσαν ότι τα πάντα στη ζωή δίνονται με δυσκολία και επιμέλεια. Οι γονείς μου έκαναν αυτό το ταξίδι για να μπορούμε εγώ και ο αδερφός μου Νίκο (έκανε το ντεμπούτο του με την Αθλέτικ τον Απρίλιο) να έχουμε την ευκαιρία για ένα χαρούμενο μέλλον. Ετσι ώστε εγώ και ο αδερφός μου να μπορούμε να πάμε σχολείο, να έχουμε νερό στο σπίτι, να μην πεινάμε και να τρώμε κάθε μέρα. Δεν τα έχουν όλα αυτά τα παιδιά».

Αιώνια πίστη
Η τύχη του Ινιάκι του χτύπησε την πόρτα όταν σκάουτερ της Αθλέτικ τον εντόπισε να παίζει μπάλα στην Παμπλόνα, σχετικά μεγάλο σε ηλικία, 18 ετών. Η εξέλιξή του ήταν εντυπωσιακή με τον μέσο όρο τερμάτων στη Β΄ομάδα να είναι ένα γκολ ανά αγώνα. Στις 6 Δεκεμβρίου του 2014 έκανε το ντεμπούτο του στη Λα Λίγκα στη θέση του Αντουρίθ που είχε τραυματιστεί. Στις 19 Φεβρουαρίου 2015 πέτυχε το πρώτο του γκολ και ταυτόχρονα έγινε ο πρώτος μαύρος σκόρερ στην ιστορία της Αθλέτικ.

Τη σεζόν 2015/16 αντιμετώπισε πολλά προβλήματα με τραυματισμούς. Θλάσεις, κατάγματα, αστράγαλοι. Απουσίασε από 36 παιχνίδια σε όλες τις διοργανώσεις. Πείσμωσε, δούλεψε σκληρά και έχτισε μυς δεκαθλητή. Το σημείο μηδέν αποτέλεσε το ματς με την Ατλέτικο Μαδρίτης, στις 20 Απριλίου 2016. Εκτοτε δεν απουσίασε ξανά από αγώνα, γεγονός μοναδικό για τη θέση που αγωνίζεται – επιθετικός.

Oταν επέστρεψε μετά τη διακοπή λόγω της πανδημίας ο Ινιάκι είχε πει πως έβλεπε την μπάλα τετράγωνη. «Η τεχνική είχε χαθεί μετά από τόσο μεγάλη απουσία. Ηταν δύσκολη η επαφή με την μπάλα αλλά ταυτόχρονα ήταν ευχάριστη».

Τα μεγαλύτερα κλαμπ της Ευρώπης έδειξαν ενδιαφέρον για τον απόκτηση του Ινιάκι. Η Αθλέτικ δεν ήθελε να τον χάσει και του ανανέωσε το συμβόλαιο μέχρι το 2028, όταν πια ο παίκτης θα είναι 34 ετών. Συμβόλαιο αιώνιας πίστης για το παιδί των μεταναστών που νιώθουν δικαιωμένοι για την επιλογή τους να διασχίσουν περπατώντας τη Σαχάρα.