Αν ερχόταν ο Ομπάμα

Ας κάνουμε μία άσκηση επιστημονικής φαντασίας. Τα τελευταία χρόνια ο Ομπάμα παρακολουθεί εντατικά μαθήματα ελληνικών. Και έρχεται στην Ελλάδα για να αναλάβει την προεδρία του ΚΙΝΑΛ/ΠΑΣΟΚ. Θα κατάφερνε να θέσει το κόμμα σε τροχιά εξουσίας; Λογικά, ναι. Δεν θα είχαν καμία σημασία οι θέσεις του κόμματος και η διανομή των εσωτερικών ρόλων. Θα το έπαιρνε πάνω του ο πρόεδρος. Τώρα δείτε τους τέσσερις που διεκδικούν την προεδρία στον πραγματικό κόσμο. Υπάρχει κάποιος από αυτούς που θα μπορούσε να βγάλει τον κόσμο στον δρόμο και να τον φέρει στη Χαριλάου Τρικούπη; Δεν υπάρχει.

Ενδεχομένως ο Ανδρουλάκης να σηματοδοτούσε τη διάθεση προς ανανέωση, αλλά δεν αποκλείεται να έχανε κομμάτι των παραδοσιακών που πίνουν νερό στο όνομα του Ανδρέα. Οι άλλοι τρεις με τον έναν ή τον άλλον τρόπο ακουμπούν στην παράδοση, προσπαθώντας να διεγείρουν το συναίσθημα των παλαιότερων γενιών. Ειδικά ο Λοβέρδος, το μόνο που δεν υπόσχεται είναι να μας δώσει πίσω και τα χρόνια, να γυρίσουμε στα 90s και να το γιορτάσουμε στον Πανταζή. Ενδεχομένως αυτή να είναι και η προσέγγιση που πληρώνει καλύτερα. Ενα κόμμα, δηλαδή, που δεν φιλοδοξεί να γίνει πόλος εξουσίας, αλλά χρήσιμος μπαλαντέρ. Με μία διαλεκτική που πατάει περισσότερο σε «αρχές» και λιγότερο σε θέσεις.

Μεταξύ μας, το ξέρουν και στο ΚΙΝΑΛ. Η προοπτική εξουσίας δεν οικοδομείται όταν λειτουργείς ως κλαμπ δυσαρεστημένων, επαναπατρίζοντας απογοητευμένους. Χρειάζεται και κάτι ακόμα, το οποίο δεν υπάρχει στο ΚΙΝΑΛ και, για να είμαστε αντικειμενικοί, δείχνει και απίθανο να υπάρξει. Ο ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα εξουσίας ξεπήδησε μέσα από ένα ρήγμα τεκτονικών αλλαγών. Κάτι αντίστοιχο δεν συμβαίνει σήμερα. Ούτε προβλέπεται να συμβεί στο άμεσο μέλλον. Και έτσι όπως δείχνουν τα πράγματα, δύο τινά μπορεί να συμβούν. Αν εκλεγεί ο Ανδρουλάκης, που δεν θα έχει δικαίωμα λόγου στη Βουλή, θα υπάρξει ένα άνοιγμα προς το νέο, με κίνδυνο να μη βρει αντίκρισμα. Αν εκλεγεί οποιοσδήποτε άλλος, θα πολιτευτεί έχοντας ως μαγιά το συναίσθημα, χαϊδεύοντας το θυμικό των παραδοσιακών ψηφοφόρων. Είναι αυτό που λένε για το «ΚΚΕ του Κέντρου». Ισως να μην υπάρχει και άλλος δρόμος.

Οταν μιλάει ο Βενιζέλος

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος το είπε απλά, καθαρά και σκληρά: κάθε εβδομάδα πεθαίνουν 300 άνθρωποι και η χώρα καταγράφει μία από τις χειρότερες επιδόσεις ως προς τη θνητότητα που προκαλεί η πανδημία. Ασφαλώς δεν του απάντησε κανείς. Διότι τι είναι ο Βενιζέλος; Δεν έχει καμία θεσμική ιδιότητα. Κάποιοι (μάλλον, κάποια) φρόντισαν για αυτό. Ομως αυτό που δεν πρέπει να παραβλέπουν στην κυβέρνηση είναι ότι η απήχηση του Βενιζέλου στους δικούς τους ψηφοφόρους ενδεχομένως να είναι και η μεγαλύτερη από αυτήν προς τους ψηφοφόρους του ΚΙΝΑΛ. Αλλωστε πολιτικά τι εκφράζει σήμερα ο Βενιζέλος; Τον κεντρώο ψηφοφόρο, τον άνθρωπο που ακολουθεί (και αναζητεί) την κοινή λογική, πέρα από ιδεοληψίες και στείρους δογματισμούς. Και, ξέρετε, δεν είναι λίγοι αυτοί οι άνθρωποι. Και την περίοδο αυτή έχουν τα νεύρα τους.

Η ζωή χωρίς social media

Στην αρχή ασχολήθηκες με το κινητό. Αν έχεις twitter, είναι μία κάποια λύση, αν και μπορεί να λερωθείς με αυτά που διαβάζεις, να γεμίσεις τοξίνες τον εγκέφαλό σου. Μετά είδες ότι το Facebook και το Instagram παραμένουν εκτός λειτουργίας. Επρεπε πλέον να βρεις μία λύση. Εχεις ξεχάσει πώς πιάνουν το βιβλίο, συνεπώς το διάβασμα δεν είναι καταφυγή. Η τηλεόραση; Χμ, πλέον σου φαίνεται πολύ αργή, η εναλλαγή εικόνων και καταστάσεων δεν σε ικανοποιεί. Να βγεις για περπάτημα; Εντάξει, αλλά και πάλι δεν θα μπορείς να τσεκάρεις τα social – το κάνεις και όταν είσαι έξω. Να κάτσεις στον καναπέ και να μιλήσεις με το έτερον ήμισυ; Ναι, εντάξει. Μόνο που αν περάσουν ώρες και δεν επανέλθουν τα social, θα φάτε πρώτα τα νύχια σας και μετά ο ένας τον άλλον.