{T14}«Δεν πλήττουμε την ελευθεροτυπία»{T14}

Καθησυχαστικός ήταν ο υπουργός Δικαιοσύνης Κώστας Τσιάρας, αναφορικά με την «επέκταση» του άρθρου 191 του Ποινικού Κώδικα, θέμα στο οποίο αναφέρθηκα διεξοδικά χθες. Εν τάχει, με την «επιδιόρθωση» του άρθρου 191 που προωθεί η κυβέρνηση δίνεται το δικαίωμα σε καθέναν που ανησυχεί δικαίως ή προσποιητά, διαβάζοντας σε ένα έντυπο ή ακούγοντας κάτι σε ένα ηλεκτρονικό μέσο ενημέρωσης, να προσφύγει στη Δικαιοσύνη, ακριβώς γιατί ανησύχησε. Και να ζητήσει την καταδίκη, του δημοσιογράφου, του μέσου, και του πραγματικού ιδιοκτήτη του μέσου – όχι του «αυτοφωράκια»…

Στην αρχή της τηλεφωνικής επικοινωνίας που είχαμε, μου ανέφερε ότι κακώς… ανησυχώ εγώ – παρατήρηση η οποία έφερε (την αναμενόμενη) ανταπάντηση:

– Μα υπουργέ μου, κανείς δεν είπε ότι ο νομοθέτης νομοθετεί προσωποπαγώς ή φωτογραφικά, επί του συγκεκριμένου. Αυτό που… ανησυχεί εμάς, είναι οι ερμηνείες που μπορεί να δοθούν στην προσθήκη του άρθρου 191…

Η δεύτερη παρατήρηση, και ουσιαστικότερη, θεωρώ, είναι ότι όπως παραδέχθηκε ο υπουργός, η κυβέρνηση αφήνει ανέγγιχτο το άρθρο 191 του Ποινικού Κώδικα, και απλώς προσθέτει στα θέματα που μπορεί να προκαλέσουν ανησυχία σε κάποιον, εκείνα της δημόσιας υγείας. Δηλαδή, παραμένουν ως έχουν τα προς… πρόκληση ανησυχίας θέματα, τουρισμού, εθνικής ασφάλειας και οικονομίας.

– Επρεπε να κάνουμε κάτι για να αντιμετωπίσουμε την αυξανόμενη χρήση του Διαδικτύου από τους αρνητές των εμβολίων και του κορωνοϊού, οι οποίοι με τη στάση τους και την κατά συρροή διακίνηση ψευδών ειδήσεων, σκοτώνουν ανθρώπους επί καθημερινής βάσεως. Μας το είχαν ζητήσει και οι δικαστικές Αρχές, διότι είχαν δεμένα τα χέρια τους με την ισχύουσα νομοθεσία.

Και συμπλήρωσε: «Αυτό είναι όλο, δεν υπάρχει κάτι άλλο πίσω. Δεν θα κάναμε, και δεν θα έκανα τίποτε, που να πλήττει μία από τις βάσεις της Δημοκρατίας μας που είναι η ελευθεροτυπία»…

Δύο κρίσιμα ερωτήματα

Ρώτησα τότε, γιατί δεν «επιδιορθώθηκε» συνολικά το 191, που έτσι κι αλλιώς αποτελεί ένα πιστόλι στα χέρια κάθε πικραμένου πολιτικού ή πολίτη που επιδιώκει να εξοντώσει έναν δημοσιογράφο ή ένα μέσο ενημέρωσης, που δεν είναι της αρεσκείας του.

Η απάντηση του υπουργού ήταν απλά «συγκλό» (έκφραση που εισήγαγε στην καθημερινότητά μας η ευειδής κυρία Βίκυ Καγιά κατά την περίοδο που ηγείτο του GNTM – δεν περιγράφω άλλο, που λέει κι ο Χελάκης):

– Μα το άρθρο δεν είναι δικό μας, ίσχυε και επί ΣΥΡΙΖΑ. Δεν σας κάνει εντύπωση πως ο ΣΥΡΙΖΑ το άφησε ως είχε, παρότι επιχείρησε μια ευρεία αναμόρφωση του Ποινικού Κώδικα;

Καμία εντύπωση δεν μου κάνει. Γιατί ήταν καλύτερος ο ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση έναντι του Τύπου; Οτι εκεί που και η Δικαιοσύνη αδυνατούσε να «εκτελέσει» έναν αντίπαλο του καθεστώτος, δεν αναλάμβαναν υπηρεσία άλλες δομές του κράτους με στόχο την επαγγελματική, ηθική, κοινωνική και πολιτική εξόντωση του «εχθρού» δημοσιογράφου ή μέσου; Τι να θυμηθώ, τι να ξεχάσω δηλαδή, και όχι μόνο από τις βιωματικές μου περιπέτειες. Οπότε, ένα ερώτημα αιωρείται, και το θέτω συνολικά στην κυβέρνηση:

– Γιατί δεν τροποποιεί συνολικά το τυποκτόνο άρθρο 191 του ΠΚ με αφορμή την «προσθήκη» που επιχειρεί τώρα;

Το δεύτερο και ουσιαστικότερο ερώτημα, είναι το ακόλουθο:

– Γιατί δεν αναθεωρεί τις διατάξεις για τις αγωγές σε βάρος δημοσιογράφων και μέσων ενημέρωσης;

Η ομηρεία του Τύπου δεν προσιδιάζει σε μια ισχυρή Δημοκρατία, αλλά σε καθεστώτα που βασίζονται στην τρομοκράτηση ανθρώπων και μέσων ενημέρωσης…

(Επίσης αν θέλει η κυβέρνηση να μη δημιουργούνται «παρανοήσεις» όπως ισχυρίζεται εν προκειμένω, καλόν είναι να ενημερώνει επισήμως στο πλαίσιο ενός διαλόγου τις δημοσιογραφικές ενώσεις. Οχι να νομοθετεί εν αγνοία του, για πράγματα που αφορούν τον Τύπο εν συνόλω…)

Περίεργη σιωπή

Και μια και το ‘φερε η κουβέντα στην πανδημία, και τη νομοθετική πρωτοβουλία που πρόκειται να αναλάβει η κυβέρνηση προκειμένου να αντιμετωπιστεί η δραστηριότητα των αρνητών του εμβολιασμού στο Διαδίκτυο και τα μέσα ενημέρωσης (εγώ δεν ξέρω κανένα μέσο που να τους στηρίζει, αλλά τέλος πάντων), μήπως είναι καιρός να μας πει κάποιος υπεύθυνα και τι γίνεται με την ίδια την πανδημία; Ο Ευάγγελος Βενιζέλος έβαλε χθες το θέμα στις σωστές του διαστάσεις, και εγώ δεν έχω να προσθέσω τίποτε. Απλώς θα παραθέσω απόσπασμα από δήλωσή του:

«Η επιστημονική κοινότητα να πει τι συμβαίνει στη χώρα, γιατί είμαστε μέσα στις δύο πρώτες χώρες σε θανάτους στην Ευρώπη, γιατί έχουμε τόση διαφορά. Πεθαίνουν σχεδόν 300 άνθρωποι την εβδομάδα, σαν να μη συμβαίνει τίποτα, απόλυτη αδιαφορία όλων. Αρα, δεν δικαιούται η επιστημονική κοινότητα να σιωπά. Αφού μας το πουν οι γιατροί επισήμως και με το επιστημονικό τους κύρος και με την επιστημονική τους ευθύνη, η κυβέρνηση και όλο το πολιτικό σύστημα να τοποθετηθεί επί των ιατρικών δεδομένων. Δεν μπορεί να μην παίρνουμε κόστος για τίποτα».

Και φυσικά δεν εννοεί τον… Αρκουμανέα, που παραιτήθηκε…

Το δίκιο της Μυρτούς

Σε ένα άλλο θέμα τώρα, θέλω να σταθώ αρωγός στην οικογένεια της μικρής Μυρτούς από την Πάρο, η οποία έπεσε θύμα άγριας σεξουαλικής επίθεσης από έναν πακιστανό μετανάστη ο οποίος βρισκόταν παράνομα (φυσικά…) στην Ελλάδα. Η οικογένεια έχει προσφύγει στη Δικαιοσύνη ζητώντας αποζημίωση για ηθική βλάβη, και μια μηνιαία σύνταξη για το παιδί, το οποίο βιώνει μια τρομερή περιπέτεια με την υγεία του, καθώς ο δράστης την τραυμάτισε βαριά στη διάρκεια της επίθεσης και της προκάλεσε ανεπανόρθωτες σωματικές βλάβες. Η Δικαιοσύνη όμως έχει απορρίψει τις προσφυγές της οικογένειας, πράγμα που το θεωρώ αδιανόητο – να μένουν δηλαδή προσηλωμένοι τυπολατρικά στο γράμμα του νόμου οι δικαστές, όταν έχουν μπροστά τους ένα πραγματικό περιστατικό με προφανή τρομερά αποτελέσματα. Τι υποστηρίζει όμως η οικογένεια, και έχει απολύτως δίκιο, θεωρώ; Οτι οι αστυνομικές Αρχές ήταν υποχρεωμένες να συλλάβουν τον παράνομα εισερχόμενο στην Ελλάδα, να τον παραπέμψουν στη Δικαιοσύνη ή να τον επαναπροωθήσουν στη χώρα προέλευσής του.

Και προσθέτει επί του συγκεκριμένου ότι ο δράστης της επίθεσης κατάφερε να διαβιώσει στη χώρα μας για δύο χρόνια παράνομα (χωρίς χαρτιά εισόδου και με ανασφάλιστη εργασία) και κατά συνέπεια, υφίσταται «αιτιώδης συνάφεια» μεταξύ των παραλείψεων στις οποίες προέβησαν τα όργανα της Πολιτείας και της ανεπανόρθωτης ζημίας που υπέστη η άτυχη Μυρτώ.

Συνηγορώ ανεπιφύλακτα!

«Εξαγορά» με έδρες

Ανακούφιση. Για την ακρίβεια στεναγμοί ανακούφισης. Οταν ο γνωστός Καμμένος, ο καλύτερος εν ζωή φίλος της αλήθειας που πέρασε ποτέ από την πολιτική, δήλωνε ότι εξαγοράστηκαν από την κυβέρνηση του «Λεγάμενου» οι βουλευτές του για να ψηφίσουν τη Συμφωνία των Πρεσπών, δεν εννοούσε ακριβώς ότι εξαγοράστηκαν με χρήματα. Οπως τότε, θυμάστε, που είχε ενημερώσει το πανελλήνιο με τρομερή ένταση ότι είχε επιχειρηθεί να γίνει, με ένα άλλο αστέρι που μας είχε κουβαλήσει στην πολιτική ζωή της χώρας, τον αψεγάδιαστο Παύλο Χαϊκάλη, όχι.

Τα φτωχά του ελληνικά είναι που τον ενέπλεξαν τώρα σε μια ατέρμονη συζήτηση, ποιος τα έδωσε, ποιος τα πήρε, ποιος έκανε την αγοραπωλησία και άλλα παρόμοια συναφή.

Ο καλός ο άνθρωπος εννοούσε ακριβώς ότι υπήρξε μια ανταλλαγή: ο ΣΥΡΙΖΑ έταξε, και (μετέπειτα) παραχώρησε έδρανα στη Βουλή και την Ευρωβουλή σε βουλευτές του, προκειμένου εκείνοι να ψηφίσουν υπέρ της Συμφωνίας των Πρεσπών, και μετά ο «Λεγάμενος» να μαζεύει εδώ κι εκεί κάτι βραβεία της πλάκας για ανάρτηση στο μαονένιο το «σερβάν» με τα σεμεδάκια, στο σαλόνι.

Χωρίς αντικείμενο ήταν όλος αυτός ο θόρυβος, μας διαβεβαίωσε ο ίδιος χθες, και η δύστυχη «Αυγή» έσπευσε να το αναπαραγάγει με τη δύσκολα κρυπτόμενη… ανακούφιση, που προανέφερα…