Στραβά

Στραβά ξεκίνησαν στο Πασοκινάλ. Μόνο στα χέρια δεν πιάστηκαν.

Εχω την αίσθηση όμως πως οι υπογραφές, τα διαδικαστικά, οι συνδρομές κι οι εφορευτικές επιτροπές δεν είναι παρά το πρόσχημα.

Πίσω του κρύβεται η ιδεασμός πως η διεκδίκηση της αρχηγίας συνιστά περίπου ιεροσυλία ή αγνωμοσύνη κατά της απερχομένης προέδρου. Και κάποιοι προσπαθούν να περιχαρακώσουν την εκλογή.

Κακός σύμβουλος η αφροσύνη.

Προ ημερών η ίδια η πρόεδρος  κατηγορούσε (εδώ στα «ΝΕΑ») τον συνυποψήφιό της Λοβέρδο ότι της κάνει κριτική.

Δηλαδή είναι υπεράνω κριτικής η πρόεδρος ή δεν υπάρχει αντικείμενο κριτικής σε μια εκλογή; Μήπως η εκλογή θα γίνει δια βοής;

Τώρα θέλουν να κόψουν τον Καστανίδη επειδή (λέει) «η υποψηφιότητά του κάνει κακό στη Φώφη». Και λοιπόν; Ποιος είπε ότι στην εκλογή κατεβαίνουν μόνο όσοι κάνουν καλό στη Φώφη;

Αυτά είναι δυστυχώς ακραίος παλαιοκομματισμός. Και μάλιστα ανόητος: να δω τωρα ποιος θα τολμήσει να κόψει τον Καστανίδη!

Ακριβώς όπως η απερχόμενη πρόεδρος έχει δικαίωμα να διεκδικήσει την επανεκλογή παρά το πλήρωμα του χρόνου και τις επιδόσεις της επταετούς αρχηγίας της, έτσι έχουν δικαίωμα να διεκδικήσουν τη διαδοχή κι όσοι δεν συμφωνούν με αυτές τις επιδόσεις.

Θα έλεγε κανείς ότι ο ταλαιπωρημένος αλλά υπεύθυνος χώρος της Κεντροαριστεράς έχει αφήσει τον παλαιοκομματισμό πίσω του. Περιέργως δεν το δείχνει.

Αποτέλεσμα; Αν συνεχίσουν έτσι κινδυνεύουν όχι μόνο να μη βρουν ψηφοφόρους αλλά ούτε και κόμμα να ψηφίσουν.

Φυσικά μπορούμε να ελπίσουμε πως αυτά δεν ήταν παρά προκαταρκτικές αψιμαχίες μεταξύ ανεγκέφαλων. Κι ότι τα πράγματα θα πάρουν τον δρόμο για μια ευγενή κι ουσιωδώς πολιτική αναμέτρηση. Μακάρι!

Ετσι θα μπορέσει η απερχόμενη πρόεδρος να απαντήσει ευθέως στο κεντρικό ερώτημα της εκλογής: γιατί υπό την ηγεσία της το Πασοκινάλ πλέει σε ρηχά νερα και πώς μπορεί να ξεπεράσει τη στασιμότητα, την παρελθοντολογία και τον μικρομεγαλισμό.

Διότι, κακά τα ψέματα, εκεί θα κριθεί η εκλογή. Στην προοπτική.

Ιδίως αν το ζητούμενο είναι η επιστροφή της παράταξης στο πολιτικό προσκήνιο. Ακριβώς δηλαδή όπως συνέβη στη ΝΔ με τον απερχόμενο Μεϊμαράκη, το 2015-2016. Τελικά προτίμησαν τον Μητσοτάκη και δικαιώθηκαν.

Διότι ας μη βαυκαλίζονται κι ας μην μας κοροϊδεύουν οι αρμόδιοι. Κανέναν δεν ενοχλεί το σημερινό Πασοκινάλ και κανείς δεν χολοσκάει μαζι του. Και το Μέγαρο Μαξίμου και η Κουμουνδούρου εύχονται κι ελπίζουν να συνεχίσει στα ίδια.

Λογικό. Κανείς πολιτικός δεν θέλει να αλλάξει ένας αντίπαλος που είναι του χεριού του.