«Ο βασιλιάς πέθανε. {LF}Ζήτω ο βασιλιάς»

Το χρονόμετρο στα μάτριξ του Καμπ Νου έδειχνε 58,45” όταν ο Ρίκι Πουτς ετοιμάστηκε να αντικαταστήσει τον Κουτίνιο. Χειροκροτήματα και επευφημίες δόνησαν την ατμόσφαιρα. Το αγαπημένο παιδί της εξέδρας θα έπαιρνε επιτέλους αγωνιστικά λεπτά.

Ο Πουτς είχε κάνει μόλις δύο βήματα στον αγωνιστικό χώρο όταν ξαφνικά το Καμπ Νου σείστηκε. Ο νεαρός ποδοσφαιριστής κατάλαβε πως αυτή η αντίδραση δεν είχε σχέση με τον ίδιο. Γύρισε το κεφάλι και τότε κατάλαβε. Είχε σηκωθεί για προθέρμανση ο Ανσού Φάτι. Ο πρίγκιπας του Καμπ Νου που σύντομα θα γίνει βασιλιάς και θα οδηγήσει την αυτοκρατορία της Μπαρτσελόνα σε νέους θριάμβους.

Ο τρόπος που τον είχε αγκαλιάσει ο Λιονέλ Μέσι τον Αύγουστο του 2019, μετά το ντεμπούτο του σε ηλικία 16 ετών και 300 ημερών έμοιαζε με ποδοσφαιρικό μυστήριο του χρίσματος. Στη σχετική φωτογραφία που είχε δημοσιεύσει ο Μέσι στο Instagram μπορούσες να αντιληφθείς πίσω από τα κλειστά μάτια του Αργεντινού την επιθυμία του αυτός ο νεαρός που είχε στην αγκαλιά του να γίνει ο διάδοχός του. Η φανέλα με το νούμερο 10 στην πλάτη που φορούσε την περασμένη Κυριακή ο Φάτι, ήταν η εκπλήρωση της επιθυμίας του βασιλιά.

«Ο βασιλιάς πέθανε. Ζήτω ο βασιλιάς», σκέφτηκαν οι 30.000 φίλοι της Μπάρτσα βλέποντας τον νεαρό να έχει αναρριχηθεί πάνω από τους συμπαίκτες του με τη βοήθεια του Αραούχο, δημιουργώντας την εικόνα που όλοι ήθελαν να δουν.

Για μία θεση στον ήλιο

Η ιστορία του Ανσού Φάτι δεν διαφέρει πολύ από τις ιστορίες τόσων και τόσων φτωχών παιδιών που παλεύουν να βγουν στο φως με οδηγό το ταλέντο τους και τη σκληρή δουλειά.

Η κακοτυχία τον έχει χτυπήσει σκληρά σε κρίσιμες στιγμές στην εξέλιξη της καριέρας του.

Η μεγαλύτερη δοκιμασία ήταν ο σοβαρός τραυματισμός που υπέστη πριν από ένδεκα μήνες στο γόνατο. Τέσσερις εγχειρήσεις, πολλές φυσικοθεραπείες, ακόμα περισσότερα δάκρυα και υπομονή και 323 ημέρες χρειάστηκαν για να επανέλθει σε αγωνιστική δράση.

Ο προηγούμενος σοβαρός τραυματισμός του, κάταγμα κνήμης και περόνης που τον είχε θέσει εκτός αγώνων για περίπου έναν χρόνο αποδείχτηκε ένα καλό μάθημα για όσα θα υποχρεωθεί να αντιμετωπίσει στο μέλλον.

«Υπήρχαν πολλές μέρες που υπέφερα και πονούσα, αλλά επίσης έμαθα πολλά. Με βοήθησε να εκτιμώ τις μικρές λεπτομέρειες», είχε γράψει στο Instagram στις στιγμές της μοναξιάς του.

Η υπόσχεση

«Με την οικογένειά μου και όλους τους επαγγελματίες που με βοήθησαν εκείνον τον καιρό, υποσχέθηκα στον εαυτό μου να συνεχίσω να δουλεύω πιο σκληρά από ποτέ για να κάνω αυτό που μου αρέσει περισσότερο. Δυστυχώς, τώρα ζω μια παρόμοια περίπτωση, την οποία όμως αντιμετωπίζω με την ίδια νοοτροπία. Το ποδόσφαιρο είναι η ζωή μου και ανεξάρτητα από τα πόσα εμπόδια υπάρχουν, πάντα θα έχω την ψευδαίσθηση να συνεχίσω να μάχομαι για τα όνειρά μου», κατέληξε.

Ηταν 23 Δεκεμβρίου 2012, όταν ένας εκ των προπονητών των παιδικών ομάδων της Μπάρτσα, ο Μαρκ Σέρα έλαβε στο κινητό του ένα μήνυμα. Ηταν από τον 10χρονο Φάτι.

«Γεια σας μίστερ, βρίσκομαι ήδη στο τρένο. Με συγχωρείτε για το κακό παιχνίδι που έπαιξα σήμερα. Σας υπόσχομαι πως δεν θα ξανασυμβεί. Καλά Χριστούγεννα!». Και βέβαια κράτησε την υπόσχεση.

Ο Φάτι ήταν ένα μικρό παιδί με μυαλό μεγάλου ανθρώπου. «Το ταλέντο του δεν βρίσκεται στα πόδια του αλλά στο κεφάλι του», έλεγε ο Φρανκ Αρτιγκά, ένας από τους πολλούς προπονητές του. «Είναι πολύ ώριμος για την ηλικία του», είχε παρατηρήσει ο άνθρωπος που του χάρισε την πρώτη του συμμετοχή σε αγώνα της πρώτης ομάδας, ο Ερνέστο Βαλβέρδε.

Το νήμα της ζωής του Ανσού Φάτι ξεκινά σε μια μικρή χώρα της Δυτικής Αφρικής, τη Γουινέα Μπισάου την οποία «αγκαλιάζει» από τα βόρεια η Σενεγάλη.

Ο πατέρας του Μπόρι εργαζόταν από το 2003 ως εργοδηγός σε πορτογαλική εταιρεία που είχε αναλάβει την κατασκευή της σιδηροδρομικής γραμμής Κόρδοβα – Μάλαγα. Ζούσε στη μικρή πόλη Ερέρα που βρίσκεται 100 χιλιόμετρα από τη Σεβίλλη. Ενα εργατικό ατύχημα οδήγησε στο λουκέτο την πορτογαλική εταιρεία και τον Μπόρι Φάτι στην ανεργία.

Το δημοτικό συμβούλιο της Ερέρα του πρόσφερε τότε σπίτι για να μείνει, ενώ οι γείτονες τον βοήθησαν να προχωρήσει στη ζωή του.

Ο τότε δήμαρχος της πόλης, o σοσιαλιστής Κουστόδιο Μορένο θυμάται πως ο Μπόρι άρχισε να εργάζεται στα χωράφια, στη συνέχεια στη μονάδα επεξεργασίας αποβλήτων αλλά και ως οδηγός του δημάρχου της γειτονικής πόλης Μαριναλέδα. Από τον Μπόρι έλειπε ωστόσο η οικογένειά του, η γυναίκα του Μαρία ντε Λούρδες Βιέρα και τα παιδιά του Μπραϊμά και Ανσού.

Ο δήμαρχος της Μαριναλέδα, Χουάν Μανουέλ Σάντσεθ Γκορντίγιο τον βοήθησε το 2009 να τους φέρει στην Ισπανία. «Μιλήσαμε με τους πρεσβευτές της Γουινέα Μπισάου και της Ισπανίας για να εξετάσουν το θέμα της επανένωσης της οικογένειας. Οι φτωχοί άνθρωποι είναι αόρατοι στα μάτια του καπιταλισμού», λέει ο Σάντσεθ Γκορντίγιο υπό το βλέμμα του Τσε Γκεβάρα, η μορφή του οποίου έχει αποτυπωθεί σε έναν πίνακα που βρίσκεται κρεμασμένος στο γραφείο του από το 1979.

Ο Γκορντίγιο υποστηρίζει με περηφάνεια πως έχει βοηθήσει περισσότερους από 5.000 μετανάστες να «τακτοποιήσουν τα χαρτιά τους». Δεν ξεχνά ωστόσο τον Ανσού Φάτι και το πώς έπαιζε ποδόσφαιρο. Ο Μπόρι που ήταν πρώην ποδοσφαιριστής στη Γουινέα Μπισάου και διακρινόταν στα παιχνίδια παλαίμαχων της ομάδας της Ερέρα δεν γνώριζε τίποτε για το ταλέντο του γιου του. Για την ακρίβεια δεν γνώριζε ούτε τον γιο του, αφού η τελευταία φορά που βρέθηκε στη χώρα του ήταν το 2002. Τον Οκτώβριο εκείνου του χρόνου γεννήθηκε ο Ανσού.

Η άφιξη του μικρού γιου του Μπόρι αναστάτωσε ευχάριστα τη μικρή κοινωνία της Ερέρα, αφού το ταλέντο του που αναπτύχθηκε στους χωμάτινους δρόμους της Γουινέα Μπισάου, ξεχώριζε σαν τη μύγα μες στο γάλα.

Αυτό που στη χώρα του μικρού Ανσού αποτελούσε την οδό διαφυγής, στην Ισπανία ήταν το εργαλείο ενσωμάτωσης. «Ολα τα παιδιά πήγαιναν να τον αναζητήσουν στο σπίτι του γιατί ήθελαν να παίξουν μαζί του. Δεν είναι χαζά, ήθελαν να νικούν», εξηγεί ο δάσκαλός του στην Ερέρα.

Οσο εντυπωσιακός ήταν με την μπάλα στα πόδια άλλο τόσο ήταν με το στυλό στο χέρι. «Μάθανε ισπανικά πολύ γρήγορα και ήταν καλός μαθητής», λέει  δάσκαλός του. Η πρώτη ομάδα του Ανσού ήταν η Λος Πελοτέρος, στην Ερέρα. «Εδώ συνέβη ό,τι έγινε αργότερα στην Μπαρτσελόνα. Οταν ήρθε τον βάλαμε να παίξει με παιδιά που ήταν δύο χρόνια μεγαλύτερά του. Εκανε αμέσως τη διαφορά», θυμάται ο Χοσέ Λουίς Πέρεθ Μένα, διευθυντής της Λος Πελοτέρος.  Σε ένα παιχνίδι με τη Σεβίλλη η ομάδα του Φάτι νίκησε με 5-2 με τον πιτσιρικά από τη Γουινέα Μπισάου να πετυχαίνει όλα τα γκολ της ομάδας του.

Η Σεβίλλη εντυπωσιάστηκε από τον νεαρό που ρεζίλεψε τους παίκτες της και ήθελε να τον φέρει στις ακαδημίες της. Τα κατάφερε αλλά ο Ανσού έμεινε μόνο για έναν χρόνο. Η Μπαρτσελόνα εμφανίστηκε στο προσκήνιο και πήρε πρώτα τον αδελφό του Μπραϊμά και στη συνέχεια τον ίδιο. Η Σεβίλλη αντιστάθηκε σθεναρά και τον άφησε εκτός αγώνων για περίπου έναν χρόνο. Ουδέν κακό αμιγές καλού. Σ’ αυτό το διάστημα ο Ανσού είχε την ευκαιρία να γνωρίσει καλύτερα τον πατέρα του με τον οποίον δεν είχε ζήσει στην πατρίδα.

Τη σεζόν 2012/2013 ξεκίνησε το ταξίδι του Ανσού στην ακαδημία της Μπαρτσελόνα. Ο προπονητής του Μαρκ Σέρα θυμάται πως αμέσως τον εντυπωσίασε το ταλέντο αλλά και ο επαγγελματισμός του.

Μια μέρα ο Μπότι Φάτι πήγε στη Μασία και εξέφρασε την ανησυχία του στους προπονητές του Φάτι πως ο γιος του διαβάζει πολύ, ενώ θα έπρεπε να σκέφτεται περισσότερο το ποδόσφαιρο. Εκείνοι γέλασαν. Παρά το μεγάλο όνειρο που είχε ο Μπόρι να δει τους γιους του σπουδαίους ποδοσφαιριστές ποτέ δεν μπερδεύτηκε στα πόδια των προπονητών, όπως κάνουν οι περισσότεροι γονείς.

Ατυχος

Ο Ανσού στάθηκε άτυχος στα χρόνια που ήταν στην ακαδημία. Η Μπάρτσα είχε τιμωρηθεί από τη FIFA να μην αποκτά ανήλικους παίκτες, έσπασε το πόδι του και έχασε την παρέα του αδελφού του Μπραϊμά που αποχώρησε.

Η εξέλιξη στην καριέρα του Μπραϊμά συντάραξε τον Ανσού. Δεν ήθελε να του συμβεί κάτι ανάλογο και αύξησε τις ώρες της προπόνησής του.

Το 2018 η Τσέλσι του χτύπησε την πόρτα, προσφέροντας του 1,5 εκατ. ευρώ. Εμεινε τελικά στη Βαρκελώνη με τα μισά χρήματα με τη βοήθεια του αδελφού του Λιονέλ Μέσι, Ροντρίγκο, που τότε τον εκπροσωπούσε.

«Tο βούλωνε και άκουγε»

Την πρώτη ημέρα που κλήθηκε να προπονηθεί με την πρώτη ομάδα τον πλησίασε ο Λουίς Σουάρες και τον ρώτησε: «Εσύ μικρέ δεν θα έπρεπε να είσαι στο σχολείο;». Η ενσωμάτωσή του έγινε πολύ γρήγορα γιατί όπως λέει πηγή μέσα από την ομάδα «είναι πολύ έξυπνος, το βούλωνε και άκουγε».

Την πρώτη εβδομάδα δεν του επέτρεπαν να τρώει μαζί με τα αστέρια. Ενας δημοσιογράφος τον είχε ρωτήσει αν φοβόταν το Καμπ Νου: «Είναι ένα παιχνίδι», του απάντησε.