Η σημαία στον ιστό της

Την ώρα που οι αδελφοί Αγγελόπουλοι ξαναθυμούνταν τις μεγάλες στιγμές που έζησαν στην ομάδα της καρδιάς τους μαζί με τον Βασίλη Σπανούλη, το χαμόγελο στα πρόσωπά τους ήταν δικαιολογημένα πλατύ.

«Η Ευρωλίγκα στην Πόλη με την τρομερή ασίστ του Βασίλη και το νικητήριο καλάθι του Γιώργου στον τελικό με την ΤΣΣΚΑ το 2012 και η back to back κατάκτηση το 2013 στο Λονδίνο. Το τρίποντο-πρωτάθλημα στον 4ο τελικό με τον Παναθηναϊκό στο ΟΑΚΑ το 2016, αλλά και οι ανατροπές στα ημιτελικά της Ευρωλίγκας του 2015 και 2017 οι κορυφαίες στιγμές» ξεχώρισε ο Παναγιώτης Αγγελόπουλος με τον αδελφό του Γιώργο να χαμογελά και να προσθέτει: «Αυτές και άλλες τόσες ζήσαμε με τον Βασίλη».

Πράγματι από την εποχή που πήραν τις μετοχές της ομάδας το 2009, την αναγέννησαν και την έκαναν την κυρίαρχη στην Ευρώπη για πολλά χρόνια.

Παράλληλα επί των ημερών τους κατακτήθηκαν από τους Ερυθρόλευκους 8 τίτλοι (2 Ευρωλίγκες, 3 πρωταθλήματα Ελλάδας, 2 Κύπελλα Ελλάδας και 1 Διηπειρωτικό).

Τίτλος τιμής

Και όμως υπάρχει ένας ακόμα, που είναι από τους σημαντικότερους, και που δεν μπορεί να καταγραφεί σε κανένα ιστορικό βιβλίο και σε καμία στατιστική.

Ποτέ στον Ολυμπιακό, εδώ και δεκαετίες, δεν είχε κρεμάσει τη φανέλα του στο λιμάνι κανένας αρχηγός της ομάδας, ακόμα και οι πιο εμβληματικοί όπως ο Στιβ Γιατζόγλου και ο Μίλαν Τόμιτς.

Για πρώτη φορά κάτι τέτοιο συνέβη με τον Kill Bill και έπεται και συνέχεια με τον διόσκουρο, Γιώργο Πρίντεζη όταν αποφασίσει να αποσυρθεί από τα γήπεδα.

Πρόκειται για έναν τίτλο τιμής για τους Ερυθρόλευκους με τους δύο προέδρους να το καταφέρνουν και να γράφουν ιστορία, καθώς συνήθως ο Ολυμπιακός ως σύγχρονος… Κρόνος έτρωγε τα παιδιά (αρχηγούς) του.

Ο μεγάλος Στιβ Γιατζόγλου είχε οδηγήσει τους Πειραιώτες στην κατάκτηση 2 πρωταθλημάτων, 4 Κυπέλλων και στην είσοδο στην κορυφαία εξάδα του Κυπέλλου Πρωταθλητριών αλλά στις 10 Οκτωβρίου του 1984 έχοντας συμπληρώσει την περίφημη (εκείνη την εποχή) 12ετία είχε το πάνω χέρι.

Ο Ολυμπιακός ήταν σε αγωνιστική πτώση και έτσι περισσότερο τυπικά έγινε το ολιγόλεπτο ραντεβού με τον έφορο Πέτρο Χατζηκώστα με τον Στιβ να λέει το περίφημο: «Ο Ολυμπιακός τέλειωσε για μένα» και τον διοικητικό παράγοντα των Ερυθρολεύκων να παραδέχεται ότι δύσκολα μπορεί κανείς να συνηθίσει την ομάδα χωρίς τον Γιατζόγλου.

Ο Γιάννης Ιωαννίδης (δεν είχε πάρει ακόμα τον Παναγιώτη Γιαννάκη) τον προσέγγισε λέγοντάς του να μην ανησυχεί για την παρουσία του Νίκου Γκάλη καθώς όλοι παίζουν ζώνη τον Αρη και θέλει ένα ακόμα καλό γκαρντ.

Τελικά ο Γιατζόγλου πήγε στη Θεσσαλονίκη αλλά στον ΠΑΟΚ και απέρριψε και την πρόταση του Ηλυσιακού στον οποίο θα έβρισκε και έναν μεγάλο παίκτη, συμπαίκτη του με τα ερυθρόλευκα τον Γιώργο Καστρινάκη που επίσης είχε αποχωρήσει από τον Πειραιά.

Αλλοι… υποψήφιοι

Ο έτερος πιο εμβληματικός αρχηγός (πριν από τον Σπανούλη), ο Μίλαν Τόμιτς που πήρε στη μετά Σιγάλα εποχή την αρχηγία (1998) έφυγε πικραμένος καθώς είχε δεχθεί το καλοκαίρι του 2004 να γίνει παίκτης-προπονητής και μετά να μείνει και πάλι ως παίκτης αλλά δεν τα βρήκαν στον τρόπο του συμβολαίου και πήγε Ιταλία (Ντέζιο) ενώ έπαιξε και δύο παιχνίδια με τον Κολοσσό Ρόδου (το ένα μάλιστα κόντρα στον Ολυμπιακό!).

Ο Γιώργος Σιγάλας με το που φώναξε: «Το τρίτο» με το πρωτάθλημα που ολοκλήρωσε το μαγικό τριπλ κράουν του 1997, έφυγε χολωμένος με τη διοίκηση του Σωκράτη Κόκκαλη λέγοντας: «Εγώ έχω τη συνείδησή μου ήσυχη». Στα ντουζένια του (26 χρ.) παίζοντας σχεδόν μια δεκαετία ακόμα μπάσκετ αρχικά σε Μιλάνο και μετά σε αρκετές ομάδες.

Παλαιότερα (1974) ο Μάκης Κατσαφάδος είχε αποχωρήσει μετά από 15 χρόνια (λόγω και της τιμωρίας με δύο χρόνια αποκλεισμό από την ΕΟΚ επειδή πέταξε τα μετάλλια της δεύτερης θέσης στην εξέδρα μετά από έναν αγώνα με τον Παναθηναϊκό όπου ο Ολυμπιακός είχε παράπονα από τη διαιτησία), ενώ αργότερα ο Αργύρης Καμπούρης τελείωσε την καριέρα του στο Περιστέρι, ο Παναγιώτης Βασιλόπουλος (μακράν ο πιο άτυχος παίκτης στην ιστορία του συλλόγου με σοβαρούς τραυματισμούς) έπαιζε μέχρι πέρυσι στο Περιστέρι και ο Θοδωρής Παπαλουκάς στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας.

Αν και ήθελε να παίξει ακόμα, ο μόνος που κρέμασε τη φανέλα (όχι ως αρχηγός) από τους μεγάλους παίκτες του Ολυμπιακού ήταν ο Παναγιώτης Φασούλας το 1999 στο φινάλε του Ντούσαν Ιβκοβιτς τον πάγκο.