Ωραία παραμύθια χωρίς σπουδαίο τέλος…

Ακόμα και το πρώτο γκολ του Λίο Μέσι με τη φανέλα της Παρί (κόντρα μάλιστα όχι σε μια τυχαία ομάδα αλλά στη Μάντσεστερ Σίτι του Πεπ Γκουαρντιόλα) πέρασε σε δεύτερη μοίρα τη δεύτερη αγωνιστική του Τσάμπιονς Λιγκ, καθώς όλος ο κόσμος συζητά για τη Σέριφ και τη νίκη της στο ματς με τη Ρεάλ Μαδρίτης στο Μπερναμπέου. Η UEFA χαρακτήρισε το αποτέλεσμα ως «τη μεγαλύτερη έκπληξη στην ιστορία του Τσάμπιονς Λιγκ» – δεν αντιλέγω: ήταν τεράστια. Αλλά το να χρησιμοποιείς αυτό το αποτέλεσμα για να πείσεις πως «το Τσάμπιονς Λιγκ είναι διοργάνωση εκπλήξεων» και πως οι μεγάλες ευρωπαϊκές ομάδες που ήθελαν να φτιάξουν την ευρωπαϊκή Σουπερλίγκ δεν βλέπουν τη ρευστότητά του, είναι τουλάχιστον κωμικό. Διότι όντως στο Τσάμπιονς Λιγκ γίνονται και εκπλήξεις. Αλλά η πιθανότητα να κερδίσει τη διοργάνωση μια ομάδα σαν τη Σέριφ είναι απολύτως ανύπαρκτη.

Αρτμέντια

Θυμάμαι κάποτε είχε βγει στο Τσάμπιονς Λιγκ η Αρτμέντια από τη Σλοβακία. Στη φάση των ομίλων είχε κερδίσει την Πόρτο στο Ντραγκάο. Πάλι διάβαζα τα ίδια. Για το θαύμα της Αρτμέντια, το μέλλον που την περιμένει, την καταπληκτική της κατασκευή κ.λπ. Και δεν θυμάμαι αν στο Τσάμπιονς Λιγκ αγωνίστηκε ξανά.

Κατηγορία

Η περίφημη «μονοτονία του Τσάμπιονς Λιγκ» (η κατηγορία ότι πρόκειται για διοργάνωση χωρίς εκπλήξεις) έχει να κάνει με ένα και μόνο γεγονός: οι ομάδες που συμμετέχουν σε αυτό δεν ξεκινούν οικονομικά από την ίδια αφετηρία. Οταν οι ομάδες της Πρέμιερ Λιγκ πληρώνονται για τη συμμετοχή τους στο δικό τους πρωτάθλημα από τις τηλεοράσεις πολύ περισσότερα χρήματα από όσα δίνει η UEFA σε όσους φτάνουν στους ημιτελικούς του Τσάμπιονς Λιγκ είναι εξαιρετικά δύσκολο να υπάρχει ανταγωνισμός. Αν προκύπτει, προκύπτει χάρη στην τρέλα διάφορων Αράβων που μπορεί να αγοράσουν την Παρί ή σε διάφορες συγκυρίες που επιτρέπουν σε Ισπανούς και Ιταλούς να παρουσιάζουν κατά καιρούς ανταγωνιστικές ομάδες. Από το κάδρο δεν λείπει ποτέ η Μπάγερν Μονάχου, που στη Γερμανία κάνει περίπατο (κι αποκτά και τους καλύτερους ποδοσφαιριστές της Μπουντεσλίγκα συνήθως) και το κάδρο ολοκληρώνεται. Οι Αμερικάνοι που ξέρουν από επαγγελματικό αθλητισμό (και από κανόνες) με αυτά τα ευρωπαϊκά μας κόλπα γελάνε. Εμείς από την άλλη μπορούμε να λέμε ωραία παραμύθια μεταξύ μας για τα θαύματα της Σέριφ και να διασκεδάζουμε. Οπως παλιότερα με αντίστοιχα παραμύθια που είχαν ως πρωταγωνίστριες την Γκρατς, τη Βασιλεία, τον ΑΠΟΕΛ κ.λπ.

Μπάρτσα

Πιο ενδιαφέρουσα ιστορία από αυτή της Σέριφ, που κάνει εκπλήξεις, βρίσκω την κατάρρευση της Μπαρτσελόνα. Ας πούμε ότι ο Ρόναλντ Κούμαν είναι ο χειρότερος προπονητής του κόσμου – που δεν είναι. Ας πούμε ότι το υλικό της δεν έχει σχέση με τα παλιότερα χρόνια – πράγμα που δεν είναι ακριβές, αφού ακόμα έχει πολλούς παίκτες που αρέσουν σε όλους. Ας πούμε πως τελεί υπό καθεστώς σοκ εξαιτίας της φυγής του Λιονέλ Μέσι – που ούτε κι αυτό είναι αλήθεια, καθώς όλοι περίμεναν πως θα φύγει. Και όλα αυτά να συμβαίνουν δεν είναι δυνατόν μια ομάδα όπως η Μπαρτσελόνα να ξεκινά το Τσάμπιονς Λιγκ με δυο ήττες στη σειρά με 0-3, ακόμα κι αν οι αντίπαλοί της ήταν σεβαστές ομάδες όπως η Μπάγερν Μονάχου και η Μπενφίκα. Το ακόμα περισσότερο απίστευτο είναι ότι στα δυο αυτά ματς οι Καταλανοί δεν έκαναν τελική προσπάθεια προς την αντίπαλη εστία, μολονότι μάλιστα έφτιαξαν ευκαιρίες: στη Λισαβόνα πολλές.

Δύσκολο

Εξηγούνται όλα αυτά: Αγωνιστικά είναι πολύ δύσκολο. Μια τόσο μεγάλη ομάδα δεν γίνεται να πάθει τέτοιου είδους μπλακ άουτ. Ισως η μόνη εξήγηση είναι μια είδηση που γράφτηκε στις οικονομικές στήλες των εφημερίδων της Βαρκελώνης. Με βάση αυτή το κόστος των συμβολαίων των παικτών της Μπαρτσελόνα έχει μειωθεί από το 2019 και μετά κατά 450 ολόκληρα εκατομμύρια! Εφυγαν παίκτες που έπαιρναν πάρα πολλά (ο Μέσι σχεδόν 50 τον χρόνο!), αλλά για να υπάρξει μια τόσο μεγάλη μείωση το «κούρεμα» των συμβολαίων των παικτών που έμειναν στην ομάδα υπήρξε τεράστιο. Η Μπαρτσελόνα είναι μια ομάδα δυσαρεστημένων παικτών. Κι όχι μόνο. Φαίνεται πως όποιος φεύγει από εκεί βρίσκει την ευτυχία του. Στο διήμερο της δεύτερης αγωνιστικής του Τσάμπιονς Λιγκ σκόραραν ο Μέσι, ο Γκριεζμάν, ο Σουάρεθ και ο Ράκιτιτς: όλοι πρώην παίκτες της Μπάρτσα!

Ντέρμπι

Με τα πολλά και τα ωραία που είδαμε στην Ευρώπη ξεχάσαμε σχεδόν ότι την Κυριακή στο πρωτάθλημα υπάρχει ένα ντέρμπι ανάμεσα στον Ολυμπιακό και στον Παναθηναϊκό: το πρώτο που θα γίνει με κόσμο στο Καραϊσκάκη μετά από δυο ολόκληρα χρόνια. Στον κόσμο έχει λείψει πολύ το γήπεδο και η επιστροφή του αρχίζει σιγά σιγά να φαίνεται: τα περίπου 25 χιλιάδες εισιτήρια που μπορεί να διαθέσει για το ματς αυτό ο Ολυμπιακός όλα δείχνουν πως θα εξαντληθούν. Παρόλο που προορίζονται μόνο για εμβολιασμένους. Το γεγονός αυτό έχει κρατήσει μακριά από το γήπεδο αρκετούς που αρνούνται να εμβολιαστούν – κυρίως μικρούς (σχετικά…) σε ηλικία. Οι οποίοι πιστεύω πως αν την Κυριακή δουν το ματς που έχουν μάθει να περιμένουν στην τηλεόραση, χωρίς δυνατότητα να πάνε στο γήπεδο, ίσως ξεπεράσουν και τους φόβους τους: το να μπορείς να δεις σε γήπεδο ντέρμπι είναι σημαντικό κίνητρο. Μάλλον σημαντικότερο από τα κουπόνια για ταξίδια που μοίραζε η κυβέρνηση το καλοκαίρι. (Τώρα που το λέω σκέφτομαι πως αν αντί για κουπόνια μοίραζε διαρκείας εισιτήρια θα ήταν καλύτερα τα πράγματα για το εμβολιαστικό πρόγραμμα).

Κανένας

Παρεμπιπτόντως θα ήταν καλό να ξέραμε από τις δυο λίγκες των επαγγελματικών ομάδων πόσοι παίκτες έχουν εμβολιαστεί, αλλά και πόσοι προπονητές, πόσοι παράγοντες κ.λπ.: θα ήταν ένας καλός τρόπος για να μετρήσουμε και την αγάπη όλων για τις ομάδες. Η Σουπερλίγκα δεν χρειάζεται να δώσει στη δημοσιότητα ονόματα – κατανοώ τον σεβασμό στα προσωπικά δεδομένα, αλλά θα είχε ενδιαφέρον να δούμε τον αριθμό των εμβολιασμένων για να καταλάβουμε και ποιες ομάδες κινδυνεύουν φέτος από τον ιό, ποιες δηλαδή έχουν παίκτες και προπονητές ανεμβολίαστους. Για τη Σουπερλίγκ2 το πράγμα είναι απλούστερο: αν κρίνω από το πόσο λίγο είχαν σεβαστεί πέρυσι τα υγειονομικά μέτρα (σημειωτέον ακόμα περιμένω τις εκθέσεις και τις καταθέσεις του Νίκου Χαρδαλιά, τότε υπεύθυνου) το πιθανότερο είναι να μην έχει εμβολιαστεί κανένας…