Μια ιταλική συνταγή εναντίον Ιταλών

Η αναμέτρηση της Γιουβέντους με την Τσέλσι που είναι στο πρόγραμμα της δεύτερης αγωνιστικής (και του MEGA…) απόψε το βράδυ είναι ένα ακόμα από αυτά τα παιχνίδια της φάσης των ομίλων που θα μπορούσαμε να το δούμε και στον τελικό της διοργάνωσης. Το επισημαίνω γιατί δεν είναι απίθανο στην εξέλιξη της σεζόν οι δυο μεγάλες αυτές ομάδες να επιχειρήσουν να σώσουν τη χρονιά τους κερδίζοντας την πιο μεγάλη ευρωπαϊκή διοργάνωση – αυτό το έκανε πέρυσι η Τσέλσι και μπορεί να συμβεί και φέτος. Αν οι δυο μείνουν πίσω στη μάχη για την κατάκτηση του εγχώριου πρωταθλήματος, που είναι παραδοσιακά ο πρώτος στόχος τους, θα ρίξουν το βάρος στην Ευρώπη.

Ανακάμπτει

Είναι αλήθεια πως η Τσέλσι παρά την ήττα της από τη Μάντσεστερ Σίτι το περασμένο Σάββατο είναι ακόμα κοντά στις πρώτες θέσεις της βαθμολογίας της Πρέμιερ Λιγκ ενώ και η Κυρία, μετά το προβληματικό της ξεκίνημα στο Καμπιονάτο, δείχνει να ανακάμπτει. Ωστόσο δεν αποκλείεται να τα φέρει έτσι η εξέλιξη της σεζόν και να ασχοληθούν και οι δυο πιο πολύ με το Τσάμπιονς Λιγκ παρά με το πρωτάθλημα: έχει συμβεί στο πρόσφατο παρελθόν και με άλλες μεγάλες ομάδες που λέγονται Μίλαν, Λίβερπουλ, Ρεάλ Μαδρίτης κ.λπ. Είναι πιο εύκολο για αυτές τις ομάδες να διεκδικήσουν το Τσάμπιονς Λιγκ από το εθνικό πρωτάθλημα; Οχι δεν είναι. Ολες οι μεγάλες ομάδες τον προγραμματισμό της σεζόν τους τον κάνουν με βάση το πρωτάθλημα. Μερικές ωστόσο είναι τόσο μεγάλες ώστε μπορεί, αν και εφόσον μείνουν πίσω στη μάχη της κατάκτησης του πρωταθλήματος, να τα καταφέρουν καλύτερα στην Ευρώπη παρόλο που η διάκριση στο Τσάμπιονς Λιγκ είναι πιο δύσκολη. Ρωτήστε τους ανθρώπους της Μάντσεστερ Σίτι, της Παρί κ.λπ. κ.λπ.

Σπάνιο

Πέρυσι στην Τσέλσι συνέβη κάτι που αρχίζει να γίνεται ολοένα και πιο σπάνιο: η ομάδα του Ρομάν Αμπράμοβιτς άλλαξε προπονητή και κατάφερε χάρη σε αυτή την αλλαγή να κερδίσει το Τσάμπιονς Λιγκ. Ο Τόμας Τούχελ αντικατέστησε τον Φρανκ Λάμπαρντ τον Ιανουάριο και κέρδισε τον Μάιο το Τσάμπιονς Λιγκ κόντρα στα προγνωστικά. Το αστείο είναι ότι ο γερμανός κόουτς είχε απομακρυνθεί από την Παρί γιατί του καταλογίστηκε πως δεν μπορούσε να κάνει στο Τσάμπιονς Λιγκ τα αποτελέσματα που οι άραβες ιδιοκτήτες της ομάδας περίμεναν! Πώς τα κατάφερε ο Τούχελ; Με την απλούστερη των συνταγών, δηλαδή την ιταλική. Η ομάδα του δεν δεχόταν γκολ με τίποτα! Από τον Ιανουάριο που την ανέλαβε μέχρι τον Απρίλιο η Τσέλσι του Τούχελ είχε κρατήσει το μηδέν σε συνολικά 14 ματς. Κι ο Γερμανός, χάρη σε αυτή την ικανότητα της ομάδας του, είχε νίκες κόντρα σε κορυφαία ονόματα της μοντέρνας προπονητικής: είχε κερδίσει τον Γιούργκεν Κλοπ, τον Ντιέγκο Σιμεόνε (και μάλιστα δύο φορές), τον Ζοζέ Μουρίνιο και τον Κάρλο Αντσελότι – στο τέλος τα κατάφερε καλά και κόντρα στον Γκουαρντιόλα και τη Μάντσεστερ Σίτι του. Η Τσέλσι κέρδισε την πρωταθλήτρια Αγγλίας τρεις φορές στη σειρά την περασμένη άνοιξη – μια για το πρωτάθλημα, μια για το Κύπελλο και μια στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ!

Πρέπει

Υπό αυτό το πρίσμα το ματς με τη Γιουβέντους απόψε έχει μεγάλο ενδιαφέρον: η «ιταλική» στη νοοτροπία Τσέλσι του Τούχελ θα βρει απέναντί της την κορυφαία εκπρόσωπο του ιταλικού ποδοσφαίρου, την πληγωμένη Γιούβε του Μαξ Αλέγκρι που δεν θα έχει τον Ντιμπάλα και τον Μοράτα, θα πρέπει να βρει τρόπο να σταματήσει τον Λουκάκου και θα πρέπει φυσικά και να κερδίσει. Τα πολλά «πρέπει» μας δίνουν σχεδόν πάντα απρόβλεπτα και γεμάτη ένταση ματς…

Μόνοι μας

Το παρακάνω συχνά μιλώντας για τους προπονητές και το ξέρω, αλλά είναι επειδή καταλαβαίνω τα άγχη τους και σέβομαι τη δουλειά τους. Κυρίως τους συμπονώ για την πίεση που δέχονται και που συχνά τους οδηγεί στο να λένε και πράγματα στο τέλος των αγώνων που δεν τα ακούς συχνά. Ο Τούχελ π.χ. στη συνέντευξη Τύπου μετά το ματς της Τσέλσι με τη Ζενίθ άρχισε προς έκπληξη όλων να τραγουδά Φρέντι Μέρκιουρι. Καλύτερος ο Γιώργος Παράσχος που έκανε χθες μετά την ήττα του Ατρόμητου από τον Αρη τη σπάνιας σουρεαλιστικής ομορφιάς δήλωση «αυτοκτονήσαμε μόνοι μας…»…

Δίπλα

Χθες είχαμε και τις προγραμματικές δηλώσεις του νέου προέδρου της ΕΟΚ Βαγγέλη Λιόλιου. Δεν υπήρξαν εκπλήξεις. Είπε ότι θέλει στο επόμενο Κύπελλο Ελλάδος να υπάρξει Final 8, ότι πρόεδρος της ΚΕΔ θα γίνει ο Νίκος Πιτσίλκας και υπεύθυνος διαιτητών ο Χρήστος Χριστοδούλου που επιστρέφει στα καθ’ ημάς μετά την καριέρα του στην Ευρωλίγκα και ότι θα ‘θελε προπονητή της Εθνικής στο επόμενο Eurobasket τον Δημήτρη Ιτούδη – αν το επιτρέψει η ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Τόνισε επίσης πως θα ήθελε κοντά του τον Νίκο Γκάλη και τον Παναγιώτη Γιαννάκη, αλλά και τον Γιάννη Αντετοκούνμπο. Ουδεμία έκπληξη: οι παράγοντες θέλουν δίπλα τους τους μεγάλους παίκτες. Αρκεί αυτοί να μην έχουν διάθεση να διοικήσουν ομοσπονδίες. Δηλαδή να τους πάρουν τη δουλειά.

Γρήγορα

Δεν υπήρξε στη συνέντευξη του νέου προέδρου της ΕΟΚ η αναγγελία κάποιου είδους συνεργασίας με τον Βασίλη Σπανούλη, όπως κυκλοφορούσε. Κάτι ανάλογο συνέβη και στην ωραία γιορτή του αντίο στον πρώην αρχηγό της ομάδας που οργάνωσε ο Ολυμπιακός. Ενώ πολλοί περίμεναν ότι θα υπήρχε ανακοίνωση ανάληψης κάποιας διοικητικής θέσης από τη μεριά του Σπανούλη, τίποτα τέτοιο δεν ακούσαμε. Δεν είναι παράξενη ούτε η προσμονή μιας τέτοιας είδησης, αλλά ούτε και η έλλειψη κάποιας εξέλιξης: ο Σπανούλης είναι παντού ευπρόσδεκτος αφού και στον Ολυμπιακό και στην Εθνική έχει πολλά να προσφέρει ως διοικητικός παράγοντας, αλλά συγχρόνως νομίζω πως θέλει και λίγο να ξεκουραστεί. Ολα έγιναν πολύ γρήγορα.

Διαδοχή

Ακούστηκε και ότι μπορεί να αναλάβει προπονητής της Εθνικής για τα ματς των προκριματικών του Μουντιάλ, στα περίφημα «παράθυρα» δηλαδή: μου φαίνεται απίθανο διότι ο Σπανούλης δεν μπορεί να κάνει τον προπονητή part time. Θα έχει ωστόσο ενδιαφέρον να δούμε αν θα γίνει μελλοντικά προπονητής: οι γνώμες όσων τον γνωρίζουν μοιράζονται. Υπάρχουν αυτοί που λένε πως θα το κάνει (υποστηρίζοντας ότι ένα είδος «προπονητή εντός του γηπέδου» ήταν και ως παίκτης…) κι αυτοί που λένε πως δεν θα το κάνει διότι είναι τρομερά τελειομανής και δύσκολα μπορεί να πιστέψει πως υπάρχουν παίκτες σε θέση να κάνουν όσα έκανε αυτός. Ο χρόνος θα δείξει. Για την ώρα ας τον αφήσουμε να χαρεί τα παιδάκια του που στη γιορτή του αντίο του μπαμπά δήλωσαν πως θα τον διαδεχτούν. Κι αν έχουν λίγη από την προσήλωση στον σκοπό που είχε ο πατέρας τους τολμώ κι εγώ να πω πως είναι απλά θέμα χρόνου…