Το μεγάλο θρίλερ της αλλαγής

Το αποτέλεσμα ήταν οριακό, αυτό ήταν αναμενόμενο. Αλλά έχει πρόσημο. Το δίλημμα για τους γερμανούς ψηφοφόρους χθες ήταν αν η χώρα θα κάνει στροφή προς τα δεξιά ή θα στρίψει προς τα αριστερά. Επέλεξαν να στρίψει κεντροαριστερά.

Ο μεγάλος νικητής των χθεσινών εκλογών είναι ο Ολαφ Σολτς. Ανεξάρτητα από την εξέλιξη που θα έχουν οι διαπραγματεύσεις για τον επόμενο κυβερνητικό συνασπισμό, ο Σολτς κατάφερε το ακατόρθωτο. Ανέκοψε τον κατήφορο του SPD και νεκρανάστησε τη γερμανική Σοσιαλδημοκρατία. Και το έκανε με μία ατζέντα κοινωνικών θεμάτων που έδειξε να πιάνει τον σφυγμό του κόσμου. Βέβαια και τα ποσοστά του SPD παραμένουν κάτω από το 30%, οι παλιές ημέρες δόξας έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί. Αλλά η γερμανική Σοσιαλδημοκρατία επέστρεψε και μάλιστα στην ήπια αλλά σταθερή μορφή της που ενσαρκώνει ο Ολαφ Σολτς και όχι η αριστερή ηγεσία των Νόρμπερτ-Βάλτερ Μπόργιανς, Σάσκια Εσκεν και Κέβιν Κίναρτ. Η επιτυχία του Σολτς οφείλεται και στην ικανότητά του να τους φορέσει φίμωτρο προεκλογικά.

Η επιλογή «μία από τα ίδια» δεν υπήρχε, η Ανγκελα Μέρκελ φεύγει και στο κόμμα της, τη Χριστιανική Ενωση, αφήνει πίσω της συντρίμμια.

Οι χθεσινές εκλογές στη Γερμανία είναι καμπή. Δεν έκλεισαν μόνο την ιστορική περίοδο της 16χρονης παραμονής της Μέρκελ στην καγκελαρία, αλλάζουν και βασικές συντεταγμένες της γερμανικής πολιτικής γεωγραφίας. Με την καθίζηση της Χριστιανικής Ενωσης σε ποσοστά αισθητά κάτω από τον πήχη του 30%, τελειώνει για τη Γερμανία μαζί με την εποχή Μέρκελ και η εποχή των μεγάλων κομμάτων ευρείας λαϊκής βάσης. Η συντηρητική παράταξη βιώνει τη συρρίκνωση που υπέστη την προηγούμενη δεκαετία η προοδευτική Σοσιαλδημοκρατία. Η χαλάρωση των δεσμών των ψηφοφόρων με τα κόμματα αποτυπώνεται στο χειρότερο εκλογικό αποτέλεσμα της Χριστιανικής Ενωσης στην ιστορία της. Θα αργήσει να συνέλθει, γιατί η χθεσινή ήττα αναθερμαίνει την εσωκομματική φαγωμάρα και τον βαθύ διχασμό της συντηρητικής παράταξης ανάμεσα στους οπαδούς του Κέντρου και τους νοσταλγούς της καθαρής Δεξιάς.

Ο κίνδυνος της «αριστερής στροφής» που προέβαλλαν ως μπαμπούλα ο Αρμιν Λάσετ και η Χριστιανική Ενωση δεν υπήρχε προεκλογικά, μολονότι ο Ολαφ Σολτς άφηνε όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά για λόγους τακτικής στις διαπραγματεύσεις που ακολουθούν τώρα για τον νέο κυβερνητικό συνασπισμό. Η μετακομμουνιστική Αριστερά αποδεκατίστηκε κυριολεκτικά στις χθεσινές εκλογές, εκλείπει πλέον και θεωρητικά η πλειοψηφία στη νέα βουλή.

Στα θετικά των χθεσινών εκλογών είναι σίγουρα η υποχώρηση της ακροδεξιάς Εναλλακτικής για τη Γερμανια (AfD) σε χαμηλότερα ποσοστά από το προηγούμενο εκλογικό αποτέλεσμα του 2017 που ήταν «φουσκωμένο» από την προσφυγική κρίση. Από τη συρρίκνωση του CDU/CSU δεν επωφελείται το ΑfD. Αυτό είναι χαστούκι και για όσους ήθελαν τη δεξιά στροφή του CDU.

Οι Πράσινοι έχασαν μια ιστορική ευκαιρία, είχε γράψει πρόσφατα η πολιτική επιθεώρηση «Σπίγκελ». Δικαιώνεται, η Αναλένα Μπέρμποκ, η πρώτη υποψήφια καγκελάριος στην ιστορία των Πρασίνων, αναγνώρισε προσωπικά λάθη και κομματικές αδυναμίες. Στους Πράσινους μένει όμως η σημαντική αύξηση του ποσοστού τους σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογές. Κυρίως όμως μένει το γεγονός ότι γίνονται ρυθμιστής των μετεκλογικών εξελίξεων. Οπως ακριβώς και οι Φιλελεύθεροι. Χωρίς αυτά τα δύο κόμματα, δύσκολα θα σχηματιστεί κυβέρνηση είτε από τον Ολαφ Σολτς, είτε από τον Αρμιν Λάσετ.

Η Γερμανία μπαίνει από σήμερα στην επίπονη και σίγουρα χρονοβόρα αναζήτηση της επόμενης συμμαχικής κυβέρνησης, για την οποία θα χρειαστούν σίγουρα τρία κόμματα. Αυτό συνεπάγεται μία περίοδο αβεβαιότητας, που όλοι ελπίζουν να κρατήσει όσο το δυνατόν λιγότερο.

Η νίκη του Σολτς είναι ένα μήνυμα για όσους ελπίζουν και στη νεκρανάσταση της ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας. Ο δρόμος που «δείχνει» ο Σολτς είναι εκείνος των μεγάλων ανατροπών αλλά και των συνεπών μεταρρυθμιστικών βημάτων με κοινωνική ευαισθησία. Και για την Ελλάδα, είναι σίγουρα η καλύτερη επιλογή.