Σχέδιο

Προφανώς ο Σαμαράς έχει δίκιο. Η ΝΔ ούτε είναι ούτε θα μπορούσε ποτέ να γίνει Ποτάμι.

Η μια είναι ιστορική παράταξη που έχει κυβερνήσει την Ελλάδα φορές και φορές.

Το άλλο ήταν έναν συμπαθές παρδαλό πυροτέχνημα που διαλύθηκε εν πτήσει.

Αλλά ποιος ισχυρίστηκε ποτέ ότι η ΝΔ είναι ή μπορεί να γίνει Ποτάμι; Δεν έχω ακούσει κανέναν.

Αντιθέτως καταλαβαίνω το σχέδιο του Μητσοτάκη. Τη διαμόρφωση μιας ευρείας αστικής και ευρωπαϊκής παράταξης που θα εκτείνεται από τη δεξιά της Δεξιάς έως την αριστερά του Κέντρου και τις παρυφές της Αριστεράς.

Να το πω πιο απλά; Είναι η παράταξη του «Ναι» στο δημοψήφισμα του 2015.

Δεν ξέρω τελικά αν θα το επιτύχει αλλά προς το παρόν μια χαρά τού πηγαίνει. Αυτό το σχέδιο του έδωσε τις εκλογές και μια πολιτική ηγεμονία, η οποία δεν βλέπω να αμφισβητείται από κανέναν.

Πάμε παρακάτω. Είναι κάποιος εναντίον αυτού του σχεδίου; Ομολογώ ότι δεν έχω ακούσει πειστικές αντιρρήσεις. Και γιατί να είναι άλλωστε; Οι ιστορικές παρατάξεις υπάρχουν όσο εξελίσσονται.

Η ΝΔ του Καραμανλή δεν ήταν η ΕΡΕ του Καραμανλή. Το ΠαΣοΚ του Ανδρέα δεν ήταν η Ενωση Κέντρου του πατέρα του. Ούτε το ΠαΣοΚ του Σημίτη ήταν το ΠαΣοΚ του Ανδρέα. Ακριβώς όπως και η ΝΔ του Σαμαρά δεν ήταν η ΝΔ του Καραμανλή του νεότερου.

Τώρα αν ο Μητσοτάκης μαζεύει περισσότερους πρώην πασόκους από όσους θα ήθελαν οι παλαιοί δεξιοί, δικό του θέμα. Η δοσολογία είναι αρμοδιότητα της διευθύνσεως και έως τώρα οι επιλογές δεν φαίνονται ατυχείς – το αντίθετο…

Σκεφθείτε μόνο ότι για κάθε Πιερρακάκη, Σκέρτσο ή Τσακλόγλου, ο Μητσοτάκης κατάφερε να ξεφορτωθεί έναν Αντώναρο, έναν Νικολόπουλο ή έναν Καμμένο.

Ποιος βγήκε κερδισμένος, αν όχι η χώρα;

Το πραγματικό λοιπόν ζητούμενο για τον Μητσοτάκη δεν είναι το σχέδιο. Είναι πώς θα κατορθώσει να κρατήσει ενωμένη αυτή την ευρεία παράταξη που τον έφερε στην εξουσία. Πώς θα διατηρήσει τη συνοχή και τον πολυσυλλεκτισμό της.

Διότι η προσπάθεια είναι προφανώς φιλόδοξη αλλά θα αποδειχθεί και χρήσιμη για τον τόπο αν διασφαλίσει τη σταθερή ηγεμονία μιας ευρείας πατριωτικής και μεταρρυθμιστικής παράταξης ή έστω ενός αντίστοιχου πολιτικού συστήματος.

Κάτι που αφορά και τον Σαμαρά και τον Καραμανλή και όλους τους πολιτικούς της Δεξιάς, της Κεντροδεξιάς, του Κέντρου και της Κεντροαριστεράς.

Γι’ αυτό και δεν αξίζει να προσκρούει σε πάσης φύσεως δοσολογίες, ακόμα περισσότερο στους συνεργούς του «Ρασπούτιν» ή τους ομοϊδεάτες του Σπίρτζη.

Αν υποθέσουμε ότι ο Σπίρτζης έχει ιδέες.