Οι εκλογές και η «λίστα επιθυμιών» του Μακρόν

Ποια είναι, άραγε, «η λίστα των επιθυμιών του Εμανουέλ Μακρόν από τις γερμανικές εκλογές»; Ο τίτλος που επέλεξε το Politico για την ανάλυσή του θα μπορούσε, βεβαίως, να προκαλέσει το εύλογο ερώτημα αρκετών: Μα καλά, την ώρα που ο Μακρόν ετοιμάζεται να αντιμετωπίσει τη δική του πρόκληση, στις προεδρικές εκλογές του ερχόμενου Απριλίου, έχει λόγο να ασχολείται τώρα με το αποτέλεσμα της αναμέτρησης στη Γερμανία;

Η αλήθεια είναι ότι ο Μακρόν μοιάζει να διακατέχεται από ένα αίσθημα σιγουριάς μπροστά στη δοκιμασία που τον περιμένει. Είναι ενδεικτικό, σημειώνουν κάποιοι, ότι δεν έχει καν ανακοινώσει επισήμως την υποψηφιότητά του – έστω κι αν ελάχιστοι αμφιβάλλουν ότι θα το κάνει. Περιμένει, τονίζουν, να ολοκληρωθεί η εικόνα των αντιπάλων του, να διαγνώσει τα αδύνατα σημεία τους και τις τάσεις της κοινωνίας και, στη συνέχεια, να χτυπήσει με τον τρόπο που θα επιλέξει.

Μοιάζει δε βέβαιος, όπως προσθέτουν, ότι είναι αυτός που θα γελάσει τελευταίος, όποιον ή όποια και αν έχει απέναντί του: Την ακροδεξιά Μαρίν Λεπέν ή τη σοσιαλίστρια δήμαρχο του Παρισιού Αν Ινταλγκό, τον υπερσυντηρητικό Μισέλ Μπαρνιέ ή τον ακροαριστερό Ζαν-Λικ Μελανσόν, μαζί και όποιον επιλέξουν οι Ρεπουμπλικάνοι για υποψήφιό τους.

Το σίγουρο είναι ότι εφόσον οι υπολογισμοί του επαληθευτούν και ειδικά στην περίπτωση που η Γερμανία διέλθει μια μακρά περίοδο κυβερνητικής αβεβαιότητας μέχρι να τα βρουν οι δυνάμει εταίροι, θα παίζει σχεδόν μόνος του στην ευρωπαϊκή σκηνή – πολύ περισσότερο που από την 1η Ιανουαρίου η Γαλλία αναλαμβάνει την εξάμηνη περιοδική προεδρία της ΕΕ. Ακόμη δε και στην περίπτωση που η Γερμανία αποκτήσει σχετικά σύντομα διάδοχο της Ανγκελα Μέρκελ, ο Μακρόν θα έχει το πλεονέκτημα: «Ο γάλλος πρόεδρος θα είναι πιο έμπειρος από οποιονδήποτε αναδειχθεί καγκελάριος. Υπό αυτή την έννοια, θα είναι ο βασικός πόλος στη γαλλογερμανική σχέση που καθοδηγεί την ΕΕ, έστω και αν το Βερολίνο παραμένει μια οικονομική υπερδύναμη».

Αυτό το τελευταίο είναι κάτι παραπάνω από φανερό και σίγουρα επώδυνο για τους Γάλλους, ειδικά καθώς – όπως φαίνεται και στο σχετικό γράφημα – το οικονομικό χάσμα ανάμεσα σε Γαλλία και Γερμανία έχει διευρυνθεί στα χρόνια διακυβέρνησης της Μέρκελ. Αυτός είναι και ο λόγος που το Παρίσι επιχειρεί συστηματικά να μετατοπίσει το κέντρο βάρους από την οικονομία στη γεωπολιτική. Εκεί όπου θεωρεί πως έχει μεγάλο πλεονέκτημα, ειδικά μετά την αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου από την ΕΕ, με το Brexit.

Φαίνεται δε πως οι πρόσφατες εξελίξεις γύρω από την τριμερή συμφωνία AUKUS, την οποία υπέγραψαν Αμερικανοί, Βρετανοί και Αυστραλοί, αφήνοντας την Ευρώπη κυριολεκτικά στα… κρύα του λουτρού, ισοδυναμεί με ούριο άνεμο στα πανιά του Μακρόν. Πότε, αν όχι τώρα, θα είναι η πιο κατάλληλη στιγμή για να αυτονομηθεί η ΕΕ από τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ και να συγκροτηθεί ένας ευρωστρατός; Ετσι μοιάζουν να σκέφτονται στο Παρίσι και με τον τρόπο αυτό σχεδιάζουν να πορευτούν.

Υπό μία έννοια, θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι οι Γάλλοι γκρινιάζουν στις ΗΠΑ για τον Ειρηνικό, έχοντας τον νου τους στην Ευρώπη – εκεί όπου πραγματικά θέλουν και επιδιώκουν να ηγεμονεύσουν. Ωστόσο, όπως παραδέχθηκε πρόσφατα και ο υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, Κλεμάν Μπον, «ποτέ δεν είσαι αρκετά ισχυρός στην Ευρώπη όταν είσαι μόνος. Εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε χωρίς τη Γερμανία και η Γερμανία δεν μπορεί να κάνει χωρίς τη Γαλλία».

Το μπαλάκι, λοιπόν, αργά ή γρήγορα θα βρεθεί ξανά στο Βερολίνο. Εκεί όπου Σολτς ή Λάσετ – τα δύο φαβορί για την καγκελαρία με βάση τα σημερινά δεδομένα – θα κληθούν να επανακαθορίσουν τη σχέση τους με τη Γαλλία. Διακινδυνεύουμε δε να προβλέψουμε πως κανείς τους δεν θα τολμήσει να διαρρήξει τους δεσμούς της Γερμανίας με τις ΗΠΑ για να κάνει τη χάρη στους Γάλλους και τον Μακρόν.