H Ευρώπη ξεκινάει στην Ελλάδα, {LF}αλλά περνάει από την Αυστραλία

Η Αυστραλία δεν θα αγοράσει λοιπόν υποβρύχια από τη Γαλλία, αλλά από τις ΗΠΑ, συμμάχους των Βρετανών. Η νέα συμμαχία, που δουλευόταν μυστικά για μήνες, από ό,τι φαίνεται, ονομάζεται AUKUS (Αυστραλία, ΗΒ, ΗΠΑ). Εν προκειμένω, είναι περισσότερο Aukus Pocus, τόσο πολύ αιφνιδιάστηκαν οι Γάλλοι: αληθινά μικρά παιδιά μπροστά στον μάγο Τζο Μπάιντεν που ξέρει τόσο καλά πώς να κοιμίζει την προσοχή μας ενώ ετοιμάζει το κόλπο του! Βρώμικο χτύπημα για τη Γαλλία. «Χτύπημα Τραφάλγκαρ» όπως λέμε εδώ, όπου δεν έχουμε ποτέ ξεχάσει την ανάμνηση αυτής της οδυνηρής ναυμαχίας του 1805. Ο ναύαρχος Νέλσον είχε τότε συνθλίψει τον στόλο του Ναπολέοντα ανοιχτά του Γιβραλτάρ. Πλέον, είναι ο ναύαρχος Τζόνσον αυτός που τρίβει τα χέρια τραγουδώντας: «Global Britain!».

Ναι, βρώμικο χτύπημα για τη Γαλλία… Αλλά καλό νέο για την Ευρώπη! Είναι η στιγμή να προχωρήσουμε εμπρός! Ο Εμανουέλ Μακρόν προειδοποίησε από τις 7 Σεπτεμβρίου στο Ελιζέ: «Το ιστορικό ερώτημα που μας τίθεται είναι αν θέλουμε να εγκαθιδρύσουμε την Ευρώπη ως μία πραγματική δύναμη ή, κατά κάποιον τρόπο, να γίνουμε μία αγορά υποταγμένη στις άλλες δυνάμεις», είπε στους ευρωβουλευτές της ομάδας Renew. «Αν οι Ρώσοι επιτεθούν στην Ουκρανία, οι Αμερικανοί δεν θα παρέμβουν. Μπορούμε λοιπόν να συνεχίσουμε να επιβάλλουμε κυρώσεις που δεν χρησιμεύουν σε τίποτα. Το πραγματικό ερώτημα είναι: Τι είμαστε έτοιμοι να κάνουμε εμείς, οι Ευρωπαίοι, σε μία τέτοια περίπτωση;». Την εποχή εκείνη, η ταπείνωση των χαμένων υποβρυχίων δεν του είχε ακόμα κοκκινίσει το μάγουλο. Το «χαστούκι του Σίδνεϊ» πονάει, ενδεχομένως, έφερε όμως μια απόδειξη στις εικασίες του: εφεξής, τι είμαστε έτοιμοι να κάνουμε εμείς οι Ευρωπαίοι;

Το παλιό όνειρο μιας ευρωπαϊκής άμυνας επανεμφανίζεται. Και μιας «στρατηγικής αυτονομίας», όπως το διατύπωσε η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν κατά την ετήσια ομιλία της για την κατάσταση της Ενωσης. Είναι καιρός να αρπάξουμε την ευκαιρία και να κάνουμε πραγματικότητα αυτό το όνειρο. Από ένα τερτίπι της τύχης, ή της Ιστορίας, πριν καλά καλά ξεκινήσει αυτή η κρίση των υποβρυχίων, ο Μακρόν, που θα αναλάβει τον Ιανουάριο την κυλιόμενη προεδρία της ΕΕ, πέταξε για την Ελλάδα. Στο προκεχωρημένο φυλάκιο της Ευρώπης. Τόσο συμβολικό. Εκεί ακριβώς όπου ο νεο-οθωμανός Ερντογάν προωθεί τακτικά τα πιόνια του επαναβεβαιώνοντας τις ορέξεις του για υδρογονάνθρακες σε πείσμα της ελληνικής εθνικής κυριαρχίας και των χωρικών υδάτων της, και γλυκοκοιτάζοντας το Καστελλόριζο, το οποίο ονειρεύεται να προσαρτήσει. Εκεί όπου ένα γαλλικό σκάφος, το καλοκαίρι του 2020, παρενοχλήθηκε από τουρκικές φρεγάτες…

Η Ευρώπη φλέγεται

Επισήμως, ο Μακρόν βρέθηκε στην Αθήνα προκειμένου να μιλήσει για τις φριχτές πυρκαγιές που κατάπιαν ένα κομμάτι της Ελλάδας. Το βλέπουμε όμως καθαρά, πέραν της Ελλάδας, ολόκληρη η Ευρώπη φλέγεται. Διότι οι κακοί τρόποι της Αμερικής στους ευρωπαίους συμμάχους της πρέπει να μας αναγκάσουν να δούμε τον κόσμο όπως πλέον είναι. Η America is back, η Κίνα έχει πάρει προβάδισμα στον δρόμο (του μεταξιού) και η Ευρώπη, όταν σκύβουμε πάνω σε έναν αμερικανικό ή κινεζικό χάρτη του κόσμου, βρίσκεται περιθωριοποιημένη. Και το γνωρίζουμε: οι θεωρήσεις του κόσμου διαμορφώνουν συχνά την πορεία του. Λοιπόν, τι είμαστε έτοιμοι να κάνουμε; Για να σβήσουν οι ορμές ουδετερότητας, για να μην είναι πλέον η μοναδική εναλλακτική επιλογή οι ρωσότροποι πειρασμοί; Ωστε να επιβιώσει η Ευρώπη, αυτή η «λογική ουτοπία» για την οποία μιλάει ο ισπανός συγγραφέας Χαβιέρ Θέρκας;

Τα σκέφτεται κανείς όλα αυτά φυλλομετρώντας τον κατάλογο της μεγάλης φιλελληνικής έκθεσης του Λούβρου «Γέννηση της σύγχρονης Ελλάδας, 1675-1919», τα εγκαίνια της οποίας θα γίνουν στα τέλη του μήνα, συμπίπτοντας με τα 200 χρόνια της ελληνικής ανεξαρτησίας και με μία εποχή όπου η Ευρώπη γνώριζε ποιες ήταν οι αξίες της και πόσο σημαντικό ήταν να τις υπερασπίζεται. Τα σκέφτεται κανείς αυτά σταματώντας στον διάσημο και υπέροχο πίνακα του Ντελακρουά «Η Ελλάδα στα ερείπια του Μεσολογγίου» (1826). Γονατισμένη πάνω σε σπασμένα κομμάτια μαρμάρου, από όπου ξεπροβάλλει, σαν μέσα από τάφο, ένα χέρι νεκρό και αφοπλισμένο, έχει βλέμμα χαμένο, κάτω από έναν μολυβένιο ουρανό και χέρια σε στάση απόγνωσης. Είναι μόνο η Ελλάδα; Δεν είναι και η Ευρώπη; Διακόσια χρόνια αργότερα, μόνο από εμάς εξαρτάται να μην τη δούμε άλλο να σηκώνει τα χέρια ψηλά. «Autonomie stratégique»: δύο λέξεις ελληνικής προέλευσης που θα μπορούσαν κάλλιστα να αποτελέσουν το μέλλον μας. Ή τουλάχιστον την προϋπόθεσή του.

Ο γάλλος δημοσιογράφος και συγγραφέας Κριστόφ Ονό-ντι-Μπιό είναι διευθυντής σύνταξης του γαλλικού περιοδικού «Le Point». Το άρθρο του γράφτηκε ειδικά για «ΤΑ ΝΕΑ»