Στη… φάρμα του Κλιντ Ιστγουντ

«Βλέπετε, καταλαβαίνω ότι εσείς οι άνδρες κάνατε πλάκα, αλλά το μουλάρι απλώς δεν την “πιάνει”. Φυσικά, αν όλοι σας του ζητούσατε συγγνώμη…». Ομως οι τέσσερις άνδρες δεν ζήτησαν συγγνώμη. Και γι’ αυτό πέθαναν.

Βέβαια, με την αγενή συμπεριφορά τους,συνέβαλαν στη μετατροπή του Κλιντ Ιστγουντ, του ανθρώπου ο οποίος υπερασπίζεται την τιμή τού εν λόγω μουλαριού, σε σούπερ σταρ. Γιατί η παραπάνω σκηνή είναι πια κλασική. «Για μια χούφτα δολάρια» («Per un pugno di dolari», 1965), η πρώτη της «τριλογίας του δολαρίου» του Σέρτζιο Λεόνε. Ο Κλιντ Ιστγουντ στον ρόλο του «Ανθρώπου χωρίς όνομα» εμφανίζεται στην πόλη καβάλα στο μουλάρι του και κάποιοι αχαΐρευτοι, που νομίζουν ότι παριστάνουν τους καμπόσους, κάνουν και στους δύο bullying. Στην αναπόφευκτη μονομαχία που ακολουθεί μετά την πρόκληση του πιστολέρο και την απαίτηση συγγνώμης στο μουλάρι του, τέσσερις από τους «μπούληδες» καταλήγουν να δουν τα ραδίκια ανάποδα…

Ο ΣΚΙΟΥΡΟΣ ΣΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ. Το μουλάρι και η αξιοπρέπειά του, την οποία ο πιστολέρο υποστηρίζει ως πρόσχημα, προφανώς, για να δείξει στην αμαρτωλή πόλη τι καπνό φουμάρει, ήταν φυσικά μέρος του σεναρίου της ταινίας. Ομως το ενδιαφέρον εδώ είναι ότι ο 91χρονος σήμερα Ιστγουντ υπήρξε από παιδί φιλόζωος, γεγονός που έχει αφήσει το στίγμα του σε αρκετές ταινίες του, όπως και στη ζωή του. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της εισαγωγής μιας τηλεοπτικής συνέντευξής του στην Ελεν ντε Τζενέρις, η οποία είχε βιντεογραφήσει την ξαφνική είσοδο ενός σκίουρου στο γραφείο του Iστγουντ στο Καρμέλ της Καλιφόρνιας, όπου τον περιμένουν φιστίκια πάνω στα χαρτιά του!

ΚΟΚΟΡΙ ΜΕ ΣΤΥΛ. Η τελευταία ταινία του Ιστγουντ «Cry Macho», που αυτές τις μέρες προβάλλεται στους ελληνικούς κινηματογράφους, είναι ένα καλό παράδειγμα της φιλοζωίας του. Κατ’ αρχάς, πέρα από τον συμβολισμό του τίτλου που μεταφράζεται ως «Κλάψε, σκληρέ» και προφανώς απευθύνεται στην ίδια την προσωπικότητα του Κλιντ Ιστγουντ, στην ταινία Macho είναι το όνομα ενός… κόκορα, ο οποίος μάλιστα έχει κομβικό ρόλο στην ιστορία.

Για τη σχέση του με τον κόκορα ο Ιστγουντ δήλωσε: «Οι κόκορες είναι πολύπλοκα ζώα, οπότε είχαμε 11, ο καθένας με το δικό του κόλπο. Ενας από αυτούς πηδούσε και καθόταν στο χέρι σου. Ο άλλος μπορούσε να επιτεθεί και τα λοιπά. Ηταν ένα εντυπωσιακό θέαμα».

Ομως δεν είναι μόνο αυτό. Στην ίδια ταινία ο ήρωας που υποδύεται ο Ιστγουντ, ένας πρώην αναβάτης αλόγων σε ροντέο, παρουσιάζει χαρακτηριστικά θεραπευτή ζώων. Οχι μόνο αλόγων αλλά και προβάτων όπως και σκύλων.

ΑΛΛΕΡΓΙΚΟΣ ΣΤΑ ΑΛΟΓΑ! Είναι σχεδόν αυτονόητο ότι η σχέση ανάμεσα στα άλογα και έναν ηθοποιό και σκηνοθέτη που έχει εντρυφήσει τόσο βαθιά στο είδος του γουέστερν («Ασυγχώρητοι». «Περιπλανώμενος πιστολέρο», «Τζο Κιντ», «Σιωπηλός καβαλάρης», «Εκδικητής εκτός νόμου») δεν θα μπορούσε παρά να είναι άψογη. Δεν θα ήταν δυνατόν να μην τα αγαπά. Ο Ιστγουντ βέβαια έχει αγαπήσει τα άλογα μέσα από την καρδιά του, τα αντιμετώπιζε πάντα σαν κάτι πολύ πιο σημαντικό από «εργαλεία» της δουλειάς του. Kαι το ακόμα πιο παράδοξο σε όλη αυτή την ιστορία είναι ότι ο Ιστγουντ έχει αλλεργία στα άλογα!

«Φέρεται στους ηθοποιούς σαν να είναι άλογα» έχει πει σε συνέντευξή του στον Τζίμι Κίμελ ο Τομ Χανκς που συνεργάστηκε με τον Ιστγουντ στο «Sully». Και στη συνέχεια εξήγησε πως όταν ο Ιστγουντ πρόκειται να αρχίσει μια σκηνή, δεν ουρλιάζει «Action!» όπως κάνουν συνήθως οι σκηνοθέτες, αλλά στριφογυρίζει το χέρι του και ψιθυρίζει «πάμε». Ενας από τους λόγους είναι ότι όταν έπαιζε στη σειρά γουέστερν «Rawhide», οι παλιοί σκηνοθέτες που σκηνοθετούσαν επεισόδια φώναζαν «Action!» με αποτέλεσμα τα άλογα να τρομάζουν από τον ξαφνικό θόρυβο.

Πάντως στη δεκαετία του 1950 και του 1960 ο Ιστγουντ με το «Rawhide» έγινε κυριολεκτικά ταυτόσημος με το άλογο. Μάλιστα, το 1962 εμφανίστηκε σε ένα επεισόδιο της τηλεοπτικής σειράς «Mister Ed» το οποίο έχει γράψει ιστορία λόγω της τηλεφωνικής συνομιλίας του με ένα… άλογο.

Ο ΟΥΡΑΚΟΤΑΓΚΟΣ ΦΙΛΟΣ. Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, ένας από τους πιο διάσημους συμπρωταγωνιστές του Ιστγουντ υπήρξε ένας… ουρακοτάγκος. Ο Κλάιντ ή μάλλον ο Μάνις, όπως ήταν το πραγματικό όνομα του ουρακοτάγκου, έπαιξε στην ταινία «Η γροθιά μου είναι από ατσάλι» («Every which way but loose», 1978) και αποδείχθηκε άψογος παρτενέρ του Ιστγουντ. Ηταν τέτοια η επιτυχία της ταινίας που την ακολούθησε μια συνέχεια, το «Δύο σκληρά καρύδια» («Any Which Way You Can», 1980), στο οποίο ο ηλικιωμένος πλέον Μάνις έδωσε τη θέση του σε έναν άλλον ουρακοτάγκο, τον CJ, ο οποίος θα έκανε καριέρα 6 ετών στις ταινίες!