Top Models

Παρίσι, Μάρτιος 1994. Στη διάρκεια εκείνης της εβδομάδας μόδας στη γαλλική πρωτεύουσα, η γράφουσα έχει ραντεβού για να κάνει συνέντευξη με τον υπεύθυνο του πρακτορείου μοντέλων Elite. Ο διευθυντής είναι ο Ζεράλντ Μαρί και θεωρείται επικίνδυνα γοητευτικός και ικανός να εντοπίζει νεαρές όμορφες γυναίκες τις οποίες προπονεί για να τις αναδείξει στο στερέωμα των σούπερ μοντέλων. Ο Μαρί εκείνη την εποχή που μίλησε στην ελληνική έκδοση του «Madame Figaro» ήταν ο μάνατζερ της σούπερ τριάδας: Κρίστι, Ναόμι, Λίντα.

Με σημερινούς όρους έδειχνε ότι ήταν ο κατεξοχήν σεξουαλικός διώκτης, του είδους των ανδρών που καταγγέλλει το κίνημα #MeΤoo. Τότε όμως ήταν ο πρωταγωνιστής κυρίαρχος μιας κλειστής ομάδας που διαχειριζόταν σώματα και υπόληψη νεαρών γυναικών. Και η κλειστή ελίτ της μόδας προστάτευε τους διώκτες και όχι τα όμορφα θύματά τους. Μόνο ένας πρώην ρεπόρτερ των «New York Times», ο Μάικλ Γκρος, κατόρθωσε το 1995 να περάσει στο βιβλίο του «Model: The Ugly Business of Beautiful Women» λίγες αράδες εξιστορώντας τη σχέση του Μαρί με μοντέλα κάτω των 16 ετών.

Με αφηρημένους όρους, ο πολιτισμικός αντίκτυπος του μοντέλινγκ δηλώνει τη διάχυτη ανθεκτικότητά του ως μιας από τις κύριες επιρροές που διαμορφώνουν τον ψυχισμό των κοριτσιών των τελευταίων τριάντα χρόνων. Τα απαιτούμενα ιδανικά πρότυπα για το ύψος, τις αναλογίες και τη γεωμετρία του προσώπου που αναφέρονταν τακτικά στα γυναικεία περιοδικά και στα περιοδικά για ενηλίκους κατέστησαν ευάλωτα τα κορίτσια που έχαναν και το ελάχιστο γραμμάριο αυτοπεποίθησής τους όταν το ανδρικό κυρίαρχο βλέμμα επεξεργαζόταν την εμφάνισή τους.

Σήμερα, δεκαετίες αργότερα από την «ηγεμονία» του διευθυντή του ευρωπαϊκού παραρτήματος του πρακτορείου Elite, τα τοπ μοντέλα εκείνης της εποχής βγαίνουν από τη νοσηρή σιωπή τους: η Κάρε Οτις καταγγέλλει τον βιασμό της από τον Ζεράλντ Μαρί όταν ήταν ανήλικη. Η Κάρλα Μπρούνι την υποστηρίζει. Ενώ η Πολίνα Πορίτσκοβα θα πει στους «New York Times» ότι τα νέα μοντέλα διδάχθηκαν να βλέπουν «τη σεξουαλική παρενόχληση ως κομπλιμέντο». «Ως μοντέλα, δεν πληρωνόμασταν για τα ταλέντα μας», δήλωσε. «Νοικιάζαμε το σώμα και το πρόσωπό μας. Το σώμα μας δεν ήταν δικό μας». Ας τις δούμε λοιπόν διαφορετικά από ό,τι συνηθίζαμε…