Συνασπισμός

«Μπορώ μόνο να ελπίζω ότι το SPD θα βρει τρόπο να αφήσει τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές του και να αποδεσμευτεί από τη συμμαχία με την Ενωση CDU/CSU». Με αυτά τα λόγια ο Γκρέγκορ Γκίζι – εμβληματικό στέλεχος της Linke κι αυτοσυστηνόμενος ως μαρξιστής – δήλωσε όσο πιο ευθέως γίνεται ότι το κόμμα του επιζητεί να εγκαταλείψει το αντιπολιτευτικό μετερίζι και να βρεθεί επιτέλους στην εξουσία. Το ενδεχόμενο μιας μετεκλογικής συνεργασίας Σοσιαλδημοκρατών, Πρασίνων και Αριστερών – ή, όπως λέγεται στη γερμανική αργκό, ενός κοκκινοπρασινοκόκκινου συνασπισμού – φαντάζει πλέον πιθανό από τα γκάλοπ, παρότι αρκετοί δυσκολεύονται να κάνουν εικόνα τους κληρονόμους της κομμουνιστικής δικτατορίας της ΛΔΓ στα κυβερνητικά έδρανα. Ωστόσο, ο Σολτς έχει ξεκαθαρίσει ότι για να συγκυβερνήσουν θα πρέπει οι τελευταίοι να αποδεχθούν τις στενές σχέσεις με ΝΑΤΟ, ΗΠΑ και ΕΕ καθώς και μια συνετή δημοσιονομική διαχείριση. Ο Γκίζι, λοιπόν, απάντησε στους «όρους» του Σοσιαλδημοκράτη υποψήφιου καγκελαρίου λέγοντας αρχικά πως «αν SPD και Πράσινοι θέλουν οπωσδήποτε πυρηνικά όπλα στη Γερμανία δεν θα υπάρξει συνασπισμός μαζί τους».

Νέρωμα

Αλλά οι αριστερές απαιτήσεις – συμπλήρωσε – δεν χρειάζεται να εφαρμοστούν «αύριο». Οσο για την αποχώρηση από τη Βορειοατλαντική Συμμαχία; Εντάξει, είναι – κατά την άποψή του – ένα κομματικό «όραμα», όχι μια ανελαστική προϋπόθεση για τη συμμετοχή σε κυβερνητικό σχήμα. Η γερμανική Αριστερά φαίνεται να υιοθετεί την τακτική που καθιέρωσε το ελληνικό αδελφό κόμμα ως κόμμα εξουσίας, το νέρωμα των ορθόδοξων προγραμματικών θέσεων – προσμένοντας μια ανάλογη αλλαγή στο πολιτικό της στάτους. Η σοσιαλιστική γη της επαγγελίας, άλλωστε, μοιάζει πια πολύ μακρινή. Οπότε, οι απανταχού πιστοί στην υπόσχεση των θεωρητικών του μαρξισμού πως τους ανήκει προτιμούν να αναζητούν οικόπεδα με θέα την εκάστοτε κυβερνητική έδρα. Για τους μυημένους στα παρασκήνια της ευρωπαϊκής αριστεράς, παρεμπιπτόντως, ο Γκίζι ως πρόεδρος της ευρωομάδας της απέρριψε το 2018 αίτημα του Μελανσόν για αποβολή του ΣΥΡΙΖΑ επειδή περιόριζε το δικαίωμα στην απεργία. Αν πάντως παρακολουθούσε στενότερα την πορεία των ελλήνων συντρόφων του, θα γνώριζε ότι οι εκπτώσεις στον ριζοσπαστισμό που ετοιμάζεται να κάνει το κόμμα του εξασφαλίζουν στο τέλος της ημέρας μόνο την γκρίνια των προσηλυτισμένων και την καχυποψία όλων των υπολοίπων.