Ο ΠΑΣ παραδίδει μαθήματα σοβαρότητας

Διάβαζα την Κυριακή το πρωί, δεξιά κι αριστερά και πριν ξεκινήσουν τα υπόλοιπα ματς της δεύτερης αγωνιστικής του πρωταθλήματος, ότι ο ΠΑΣ έκανε «τη μεγάλη έκπληξη της δεύτερης αγωνιστικής κερδίζοντας τον Παναθηναϊκό». Ο ΠΑΣ είχε κερδίσει στην πρώτη αγωνιστική τον ΠΑΟΚ στην Τούμπα και από τον ΠΑΟ έχει να ηττηθεί στους Ζωσιμάδες από το 2016. Θέλω να πω πως δεν καταλαβαίνω ποια ακριβώς είναι η έκπληξη, αλλά στην Ελλάδα, αν μια μεγάλη ομάδα δεν κερδίσει μια μικρότερη, πάντα μιλάμε για εκπλήξεις. Διότι το τι συμβαίνει στην πραγματικότητα δεν μας ενδιαφέρει: μετρά μόνο μια εντύπωση που έχουμε στο μυαλό μας.

Περέα

Στην προκειμένη περίπτωση η εντύπωση που δημιουργήθηκε μετά την πρώτη αγωνιστική είναι ότι ο Παναθηναϊκός έλυσε όλα του τα περσινά προβλήματα. Ενώ δεν είναι ακριβώς έτσι. Αν κάποιος έβλεπε το ματς στους Ζωσιμάδες και του έλεγαν πως ο Περέα ήταν παίκτης του Παναθηναϊκού κι έφυγε για να πάει στα Γιάννενα, θα νόμιζε πως ο ΠΑΣ ανήκει σε βαθύπλουτους επιχειρηματίες που αποδυναμώνουν τις άλλες ελληνικές ομάδες αγοράζοντας τους καλύτερους παίκτες τους.

Αμυνα

Το αποτέλεσμα στους Ζωσιμάδες οφείλεται πρώτα από όλα στο ότι ο ΠΑΣ έχει μια εξαιρετική ομάδα που βασίζεται σε μια σπουδαία άμυνα. Η τετράδα των αμυντικών του ΠΑΣ (Σάλιακας, Εραμούσπε, Κάργας και Πίρσμαν) είναι αρμονική – αποτελείται δηλαδή από παίκτες με διαφορετικά χαρακτηριστικά που είναι απολύτως συμβατοί μεταξύ τους, σαν ο ένας να συμπληρώνει τον άλλο. Ο Σάλιακας είναι ένα επιθετικό μπακ που έφτασε στην Εθνική, ο Κάργας δυνατός και γρήγορος, ο Εραμούσπε σκληρός και ψύχραιμος και ο Πίρσμαν είναι η κλασική περίπτωση ποδοσφαιριστή που έχει κάνει χειρότερη καριέρα από αυτή που θα έπρεπε με βάση τα προσόντα του: ο τύπος είναι ένας άψογος αριστεροπόδαρος ακραίος αμυντικός που ξέρει τη θέση όσο λίγοι στην Ελλάδα. Πίσω από αυτούς υπάρχει ο Λοντίγκιν, ένας έμπειρος τερματοφύλακας, και η μεσαία γραμμή αποτελείται από παίκτες που τρέχουν κι αυτή την άμυνα μπορούν να την προστατέψουν: ο Ντομίνγκες κι ο Καραχάλιος καταπίνουν χιλιόμετρα. Δείχνοντας προσοχή στα μετόπισθεν ο ΠΑΣ πέρασε από την Τούμπα. Γιατί είναι έκπληξη που κέρδισε τον ΠΑΟ; Γιατί θα πει κάποιος ο Παναθηναϊκός ήταν πολύ καλός στην πρεμιέρα του κόντρα στον Απόλλωνα. Πολύ σωστά. Αλλά ποιο αποτέλεσμα είναι περισσότερο εντυπωσιακό; Η νίκη του ΠΑΟ με τον Απόλλωνα ή το πέρασμα του ΠΑΣ από την Τούμπα;

Χρόνος

Ο ΠΑΟ κουβαλάει κάμποσα προβλήματα μετά την περσινή του τραυματική σεζόν. Χρειάζεται χρόνο και δουλειά. Χρειάζεται επίσης να πατά ως ομάδα με τα πόδια στο έδαφος. Αλλά έχει τόση μεγάλη ανάγκη από καλά λόγια που είναι λογικό να λέγονται υπερβολές μετά τη νίκη του με τον Απόλλωνα. Οι υπερβολές απλά φουσκώνουν τα μυαλά. Ο ΠΑΣ που από αυτές δεν κινδυνεύει, κέρδισε ένα ματς γιατί έφτασε σε αυτό γνωρίζοντας τις δυνατότητές του και το τι πρέπει να κάνει για να φανούν αυτές αρκετές.

Μεταξάς

Θέλω να πω και κάτι τελευταίο: μπράβο στον προπονητή του ΠΑΣ Ηρακλή Μεταξά για την ειλικρίνεια. Στο τέλος του ματς ο Μεταξάς (που στην Ελλάδα είχε έρθει πριν από χρόνια ως βοηθός του Μίκαελ Σκίμπε στην εθνική ομάδα) δήλωσε ότι άλλα είχε σχεδιάσει κι άλλα έκαναν οι παίκτες του! Οπως είπε ήθελε ο ΠΑΣ να κρατήσει την μπάλα και να πιέσει τον Παναθηναϊκό, όπως έκανε για λίγο στην αρχή του ματς αλλά το γρήγορο γκολ δημιούργησε μια νέα συνθήκη και οι παίκτες του οπισθοχώρησαν για να το υπερασπιστούν. «Ενιωσαν ότι κάτι είχαν να χάσουν και για αυτό το υπερασπίστηκαν» είπε τονίζοντας πως όσο κι αν αυτό αυτός δεν το ήθελε εντούτοις το καταλαβαίνει ως επιλογή! «Κάναμε ό,τι μπορούσαμε για να αλλάξουν λίγο τη συμπεριφορά τους, όμως απέξω αυτά είναι εύκολο να τα ζητάς. Μέσα στο γήπεδο είναι αλλιώς γιατί όποιος παίζει έχει 180 σφυγμούς» είπε χαρακτηριστικά. Πρόκειται για μια μεγάλη ανομολόγητη αλήθεια: στα πιο πολλά ματς οι παίκτες είναι αυτοί που παίρνουν τις αποφάσεις ακόμα και για αμιγώς τακτικά ζητήματα. Κι ο καλός προπονητής τις διακρίνει και προσαρμόζεται.

Διαιτητής

Στο ματς των Ζωσιμάδων είχαμε και μια ακόμα τραγική στιγμή της ελληνικής διαιτησίας, αυτή τη φορά με πρωταγωνιστή τον διαιτητή Παπαδόπουλο, που είναι και διεθνής – αν είναι δυνατόν. Στο 60′ ο διαιτητής δίνει πέναλτι υπέρ του ΠΑΣ για χέρι του στόπερ του ΠΑΟ Σάρλια μετά από προσπάθεια του Πίρσμαν. Η φάση δεν είναι απλή. Ο αμυντικός του ΠΑΟ έχει βρει την μπάλα με το χέρι, αλλά είναι ξαπλωμένος στο έδαφος. Θα καταλάβαινα την άρνηση του διαιτητή να δώσει πέναλτι. Αυτό που είναι ακατανόητο είναι η απόφασή του να πάρει το πέναλτι που δίνει πίσω, αφού είδε τη φάση στο μόνιτορ. Η απόφαση είναι ακατανόητη διότι ο Παπαδόπουλος βλέπει στο μόνιτορ ό,τι είχε δει και στο γήπεδο: η φάση διαδραματίζεται μπροστά του! Τώρα πώς γίνεται η ίδια φάση να κρίνεται από τον ίδιο διαιτητή ολότελα διαφορετικά σε δυο λεπτά δεν το γνωρίζω: ας ρωτήσουμε τον Μαρκ Κλάτενμπεργκ.

Ξένοι

Ας ελπίσουμε ότι θα αρχίσουν σύντομα να έρχονται ξένοι διαιτητές μπας και λίγο γλιτώσουν οι ομάδες από τους δικούς μας. Η ελληνική διαιτησία δεν μπορεί να γίνει καλύτερη όταν στην ομοσπονδία στην οποία ανήκει υπάρχει μια σειρά από απίθανους τύπους που αποκαλούνται μεταξύ τους με προσωνύμια που θα ζήλευαν και φαντάροι σε κέντρο νεοσυλλέκτων. Για να καταλάβετε τι εννοώ όταν ρώτησα αν θα γίνουν και πότε εκλογές για τον αντικαταστάτη του Θοδωρή Ζαγοράκη στη θέση του προέδρου (κάτι που είναι υποχρεωτικό από το καταστατικό) μου απάντησαν πως «μάλλον θα μείνει κάτι μήνες ο Δημητρίου γιατί δεν περπατά η υποψηφιότητα του “Οχιά”, διότι δεν αρέσει στον “Τίγρη”, που προτιμά τον “Προφήτη”, αλλά δεν τον θέλουν οι υπόλοιποι». Και ότι «ένα αουτσάιντερ είναι πάντα ο Μότσαρτ, αν και ο ίδιος δεν ψήνεται». Πείτε μου πραγματικά αν υπάρχει στον κόσμο ομοσπονδία που οι σύμβουλοι αποκαλούνται «Οχιάς», «Προφήτης», «Μότσαρτ» κ.λπ. και μάλιστα μεταξύ τους, λες και είναι φαντάροι σε στρατόπεδο νεοσυλλέκτων ή ήρωες νουβέλας του Τζέιμς Ελρόι.

«Οχιάς»

Φυσικά όλα αυτά δίνουν στο ποδόσφαιρό μας ένα ξεχωριστό ενδιαφέρον. Οι Αγγλοι π.χ. ασχολούνται με το τρίτο γκολ του Κριστιάνο Ρονάλντο σε τρια ματς με τη φανέλα της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Οι Ιταλοί με την κρίση αποτελεσμάτων της Γιουβέντους, οι Ισπανοί με τα οικονομικά της Μπάρτσα και οι Γάλλοι με τον Μέσι, τον Νεϊμάρ τον Εμπαπέ, τις δυσκολίες τους κ.λπ. Με τον «Οχιά» δεν ασχολείται κανείς από δαύτους…