Στον απόηχο {LF}των διακοπών

Για να παραμείνω για ένα ακόμα Σάββατο στο χαλαρό, λίγο ανάλαφρο, άντε και λίγο παιχνιδιάρικο κλίμα των διακοπών (υπόσχομαι ότι από την επόμενη εβδομάδα η στήλη «θα βγάλει το μαγιό της»), ιδού κάποια αυγουστιάτικα ευρήματα, προφορικά και γραπτά.

Ρεπόρτερ τηλεοπτικού καναλιού, από εκείνους με τα ματσούκια στο χέρι (τι να κάνουν κι αυτοί, το μεροκάματο βγάζουν) μεταδίδει πληροφορίες για παρέα της οποίας το σκάφος ανατράπηκε κάπου στο Αιγαίο. Σε ερώτηση του παρουσιαστή αν επρόκειτο για τουρίστες ή μήπως για ντόπιους, ο ρεπόρτερ με το ματσούκι διευκρινίζει: «Οχι, μιλάμε για ανθρώπους που πραγματοποιούσαν (sic) διακοπές». Οποία γλωσσική διαστροφή! Tι είδους «γλωσσικό στραμπούληγμα» είναι αυτό που ωθεί έναν νεαρό να διστάζει να πει το απλό, πατροπαράδοτο και απολύτως επαρκές «έκαναν διακοπές»; Ποιος δαίμονας τρισβάρβαρου λογιοτατισμού έχει μπει μέσα του;

Στα ακουστικά ευρήματα ας προσθέσω επίσης το κατά κόρον ειπωθέν (λόγω και πυρκαγιών) «των πληγέντων (sic) περιοχών», αλλά και το πρωτάκουστο για μένα (αεί διδάσκομαι…) «οι διαδηλωτές φώναζαν συνθήματα διαμαρτύροντας (sic)…». Να λοιπόν που το ρήμα διαμαρτύρομαι αναβιώνει στην ενεργητική του εκδοχή, (διαμαρτύρω) και βέβαια όχι πλέον για γραμμάτια και συναλλαγματικές.

Περνώντας όμως και στον γραπτό λόγο, έπεσε το μάτι μου και σε κάποιους εξελληνισμούς αλλοδαπών ονομάτων, που νομίζω πως αξίζει τον κόπο να τους αναφέρω.

Ο πρώτος αφορά τον σημαντικό βρετανό συνθέτη του 20ού αιώνα Ρέιφ Βον-Ουίλιαμς (Ralph Vaughan-Williams, 1872-1958) ο οποίος, εκτός από το ότι έγινε Ραλφ (αυτό, λίγο το κακό, έτσι το διάβαζαν παλαιότερα σχεδόν όλοι) έγινε και Βόγκαν-Ουίλιαμς! Είναι να μη «βογκάς» με αυτά που διαβάζεις! Και βέβαια, για να μη νομίζουμε ότι το φαινόμενο είναι χθεσινό, ας θυμίσω παλαιότερα ευρήματά μου, όπως ο Πάρτσελ (Πέρσελ), ο Πούλεντς (Πουλένκ), ο Αουρικ (Ωρίκ), ή ο Τζ.(sic) Μάλερ (Τζορτζ ίσως ή Τζον;).

Κάνοντας τέλος ένα γρήγορο πέρασμα από τον χώρο του σινεμά, υπάρχει μια αρκετά γνωστή ταινία του Κλοντ Σοτέ, παιγμένη και στην Ελλάδα. Η ταινία λέγεται «Nelly et Μr. Arnauld», έχει παιχτεί ευλόγως ως «Η Νέλι και ο κύριος Αρνό», και πρόσφατα τη συνάντησα κάπου να αναφέρεται ως «Η Νέλι και ο κύριος Αρναούλντ»! Ποιος ξέρει; Πιθανόν να θεωρήθηκε συγγενής του Μάκη Αρναούτη ή του Γρηγόρη Αρναούτογλου.

Επιδόρπιο

Από πλακάτ των παιδιών της ΚΝΕ (άραγε λένε ακόμη «το μεγάλο ΝΑΙ»;): «Στέλνετε ανήλικα βορρά (sic) στα αφεντικά. Κανένας νέος στη σύγχρονη σκλαβιά». Μήπως μια λύση θα ήταν να τα έστελναν «νότο» στα αφεντικά;